Pioneer Era

มันคือเสียงหวูดร้อง

เป็นเสียงหวูดร้องที่แหลมสูงเสียดแก้วหูจนไม่ว่าใครเป็นต้องอยากวิ่งหนี

เสียงนั้นทะลวงแก้วหูจนทำให้ผู้คนประสาทเสียราวกับจะเป็นบ้า

มันมิใช่เสียงที่เกิดขึ้นจากฝีมือของมนุษย์

มิใช่เสียงที่เกิดจากสัตว์ร้ายที่แสนน่ากลัว

หากแต่เป็นเสียงธรรมชาติที่รังสรรค์ขึ้นจากเหตุบังเอิญ

สายลมเย็นเฉียบราวกับคมมีดที่พัดโกรกผ่านช่องว่างของรอยแยกขนาดใหญ่ คือต้นเหตุของเสียงแหลมเสียดแก้วหูนั้น

มันเป็นเสียงที่โหยหวนน่ากลัวดังสะท้อนก้องกังวาลอย่างมิรู้จบ

ไม่มีใครรู้ว่าลึกลงไปข้างใต้นั้น มันมีสิ่งใดอยู่

เพราะไม่มีใครที่เคยลงไปสำรวจ แล้วรอดชีวิตกลับขึ้นมาได้แม้แต่คนเดียว

ต่อให้โยนคบเพลิงขนาดใหญ่ลงไป ก็ไม่อาจที่จะให้ผลลัพธ์อะไรกลับมา

แสงสว่างนั้นจะเลือนจมหายไปกับความมืดราวกับถูกดูดกลืนไป

ไร้ซึ่งเสียงสะท้อนของวัตถุตกกระทบ เสมือนหนึ่งเป็นหุบเหวที่ไร้ซึ่งก้นบึ้ง

มันเป็นหุบเหว ที่ราวกับว่าจะลึกลงไปให้ถึงขุมนรกอเวจีเช่นนั้น

ณ ตรงปากเหวของรอยแยกขุมนรก คือโพรงถ้ำขนาดใหญ่ที่สามารถจุผู้คนได้มากถึงหนึ่งพันกว่าคน

มันเป็นโพรงที่มีผิวหยาบขรุขระ ราวกับว่าในอดีตเคยมีบางสิ่งมาขุดมันเอาไว้เป็นเส้นทางยาว

เหนือขึ้นไป คือเพดานถ้ำที่เต็มไปด้วยรอยแยกจำนวนมาก

รอยแยกเหล่านั้นมีขนาดเล็กเท่ารูหนู เชื่อมต่อสู้โลกภายนอกเหนือผิวดิน และอยู่กระจัดกระจายไปทั่วทุกตารางนิ้ว

แสงจันทร์ที่ลอดผ่านลงมาตามรูเหล่านั้น ทำให้เกิดเป็นภาพวาดของดวงดาราจักรที่งดงามหาสิ่งใดเปรียบ เขียนเอาไว้บนผืนฝ้าเพดานของถ้ำธรรมชาติแห่งนี้

และภายในพื้นที่สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงหวีดร้องกับภาพวาดแห่งดวงดาราจักร มันกำลังเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตผู้ทรงภูมิปัญญาจำนวนมากถึงสี่ร้อยห้าสิบชีวิต

ภายในจำนวนนั้น มีสี่ร้อยชีวิตที่กำลังถูกแขวนด้วยโซ่สีขาวบริสุทธิ์

โซ่เหล่านั้นห้อยโยงลงมาจากท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกยื่นเข้าไปในใจกลางหุบเหว

ไร้หนทางดิ้นรน ไร้หนทางหนี และถูกแขวนอยู่บนความตาย

"ปล่อยพวกข้าเดียวนี้! "

"ไอพวกเลวระยำ! "

ผู้ที่ถูกจับแขวนนั้น ต่างกำลังส่งเสียงกนด่าอย่างรุนแรง

พวกเขามีกันทุกชนเผ่า ไล่ตั้งแต่ชนเผ่ายักษ์ ไปจนถึงชนเผ่าสัตว์ ไล่ตั้งแต่วัยเด็ก ไปจนถึงคนเฒ่าชรา

ส่วนที่เหลืออีกห้าสิบชีวิต คือเหล่าผู้คุ้มกันของคุก

ทำไมถึงมีคนคุ้มกันแค่นี้?

นั่นก็เพราะกระต่ายขาว [เบริล] หนึ่งในผู้นำระดับสูงของพวกเขามองว่า [ใช้คนแค่นี้มันก็เพียงพอแล้ว]

สำหรับนักฆ่าอย่างเธอนั้น การมีคนรวมตัวกันอยู่เยอะ จะทำให้เธอรู้สึกลำบากในการสั่งการเสียเปล่า

เธอถนัดทำงานด้วยตัวคนเดียวมากกว่า

แต่ถึงจะมีคนน้อย มันก็มากพอที่จะใช้ข่มขู่พวกตัวประกันนับร้อยได้ด้วยสถานะที่เหนือกว่า

"เงียบ! "

พวกเขาตะโกนข่มขู่ แล้วใช้ขาของตนเองถีบใส่เสาไม้ตรงหน้า

แรงนั้นถูกส่งผ่านออกไป สั่นสะเทือนต่อเนื่อง ไปสู่สายโซ่สีขาว

ร่างของผู้ที่ถูกจับกุม เริ่มแกว่งไปมาดั่งลูกตุ้มนาฬิกา

สายโซ่เส้นบาง เริ่มส่งเสียงลั่นน่าใจหาย

เปลือกไม้ที่ใช้ผูกแขวน ลั่นปริแตกโค้งงอ กวัดแกว่งขึ้นลงเฉกเช่นแผ่นกระดาษ

"จะร่วง จะร่วงแล้ววว! "

"ยอมแล้ว! พวกเรายอมหุบปากแล้ว! "

สิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่ทำให้ไฟต่อต้านของพวกเขาเริ่มสิ้นจางหาย

ข้างหน้าคือผู้คุมนับสิบคน ส่วนข้างล่างคือหุบเหว

ถูกพันธนาการ แขวนลอยกลางอากาศ

ถูกน้ำหนักตัวกดทับ ถูกสายโซ่บาดผิวกาย

ไร้ซึ่งอาวุธ ไร้ซึ่งอาหาร ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงต่อต้าน

นี่คือ [คุกริมผา] คุกระดับสูงของพวกนักรบสีขาวที่จัดเตรียมเพื่อกักขังเหล่าผู้คนที่ดูน่ากลัวโดยเฉพาะ

***ลูกศิษย์ลับของผู้กล้านักฆ่า-กระต่ายขาว [เบริล]

“... หึ หึ หึ”

เจ้าอสูรผิวสีเลือดหมูยังคงยิ้มอย่างมีความสุขอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

ต่อให้ฉันคนนี้เขย่ามัน ปามีดแทงใส่แขนกับขามัน มันก็ยังทำหน้าเฉยเมยต่อมีดที่ปักคาผิวของมันนั้นได้อยู่ดี

ทั้งที่มันถูกทำร้ายร่างกายไปขนาดนี้…

อย่าบอกนะว่า?

"แกเป็นพวกชอบถูกทรมานหรอกหรือ? "

"ไม่ใช่โว้ย! "

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เจ้านี่เลยยอมเงียบไปเอง

"... เบื่อ ไปดูเจ้านิลดีกว่า"

"แต่ว่าท่านนิลสั่งมาว่า---"

"ช่างหัวคำสั่งของมันไปเถอะ"

ฉันเป็นห่วงว่าเจ้าบ้านั่นจะตกหลุมพรางของศัตรูต่างหาก

ถึงจะมีความเป็นผู้นำ แต่ก็บื้ออย่างซื่อตรงจนน่าตกใจไปมาก

ถ้าเกิดเจ้านั่นตายไป ฉันก็ลำบากแย่สิ

เพราะว่าฉันนะ---

"... "

ได้ยินเสียงบางอย่าง…

มันเป็นเสียงของแผ่นดินที่กำลังกรีดร้องอย่างรุนแรง

นี่มัน… แผ่นดินไหว!?!

"ทุกคน รีบถอยออกมาจากปากเหวเร็ว! "

"? "

ทุกคนในคุกหันมามองฉันเป็นสายตาเดียวกัน

ให้ตายสิ! ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว งั้นเอาตัวรอดกันเอาเองก็แล้วกันนะยะ!

ฉันรีบกระโดดถอยออกมาจากริมปากเหว แล้วใช้สองแขนเกาะผนังถ้ำเอาไว้จนแน่น

แล้วมันก็เกิดขึ้น

"รู้สึก… เหมือนมันสั่น ๆ หรือเปล่า? "

พวกตัวประกันเริ่มรู้สึกถึงภัยอันตรายก่อนเป็นกลุ่มแรก

สายโซ่ที่แขวนลอยกำลังทยอยแกว่งไปมา

มันเริ่มแกว่งอย่างเชื่องช้า

จนกระทั้ง---

"เหวอ!? "

---มันเริ่มแกว่งตัวอย่างบ้าคลั่ง

พวกตัวประกันเริ่มแกว่งไปมาใจกลางอากาศอย่างรุนแรง

พวกเขาลอยตัวขึ้นลงใจกลางอากาศ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังจับพวกเขาเหวี่ยงเล่นเช่นนั้น

รอยแยกนรกเองก็เริ่มปริแตก

มันแหวกแยกออกกว้างขึ้น เศษหินปลิวว่อนกระจัดกระจาย ลุกลามขยายใหญ่โตกินพื้นที่เป็นวงกว้าง

"ม่ายยยยย! "

รอยแยกที่เกิดขึ้น ทำให้แท่นไม้ที่ค้ำจุนตัวประกันเริ่มหักหลุดร่วงพังทลายลงมา

ร่างเนื้อจำนวนมากเริ่มทยอยลงไปในหุบเหวราวหยาดน้ำฝน

แผ่นดินไหวนี้ไม่ได้ทำร้ายเพียงแค่ตัวประกัน แม้แต่ผู้คุมอย่างพวกเราก็ยังได้รับผลกระทบจนล้มทั้งยืน

พวกเขาหลายคนต้องพบกับจุดจบ ด้วยการร่วงหายลงไปในหุบเหวที่มืดมิด เพราะไม่อาจควบคุมสมดุลร่างกายต่อไปได้

"ไม่จริง…"

ทุกสิ่งที่พวกเราพยายามมา กำลังถูกธรรมชาติสูบกลับลงไปในหุบเหว

ทั้งตัวประกัน ทั้งฐานทัพ และพวกพ้อง

แม้แต่ร่างของตัวประกันระดับสูง อย่างพวกผู้กล้ากับเจ้าอสูรยักษ์บานา ก็ยังร่วงหายไปในหุบเหวเช่นกัน

แต่แผนดินไหวนี้ยังพึ่งจะเป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

"เสียงนี้… บางอย่าง… มีบางอย่างกำลังพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน!? ระวังตัวด้วยค่ะทุกคน! "

ฉันรีบส่งเสียงเตือนทุกคน

แต่ก่อนที่จะมีใครได้ทันขยับตัววิ่งหนี แผ่นดินรอบหุบเหวก็ฉับพลันนูนตัวขึ้นสูง

สิ่งนั้นมีลักษณะเป็นสีขาวนวลผิวเรียบ

มีหัวเป็นปลายแหลมส่องแสงสีแดง และมีลักษณะปลายมนเล็กกับมีฐานแผ่กว้างออก

ใช่… มันมีรูปร่างคล้ายกับหอคอยของเทพเจ้าโนอาร์มาก

"นี่มัน…"

มันคือหอคอยของเทพเจ้าไม่ผิดแน่นอน

สิ่งนั้นผุดขึ้นมาจากหุบเหว และกำลังกลืนกินพื้นที่โดยรอบไปกับการปรากฏตัวของมัน

ทำไมสิ่งที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับที่พำนักของเทพเจ้า ทำไมถึงมาปรากฏตัวที่นี่?

ไม่สิ…

บันทึกการผจญภัยของผู้กล้าสิงโต มันมีพูดถึงถ้ำลึกลับที่เต็มไปด้วยสมบัติปรากฏอยู่

พวกเราเองก็เคยไปตรวจสอบถ้ำนั้นมาแล้ว และพบว่ามันมีอยู่จริง

หรือว่า?

ไม่ใช่ว่าทำไมหอคอยของเทพเจ้าถึงมาปรากฏตัวที่นี่

แต่มันอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก!

*กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด---!!!!!! *

“โอ๊ย! ”

การปรากฏตัวของหอคอยเทพเจ้านั้น มาพร้อมกับเสียงหวีดร้องที่รุนแรง

ฉันรีบเอามืออุดหูตัวเอง ไปพร้อมกับทำตัวลีบแนบผนังของถ้ำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะดูเหมือนว่าโพรงขนาดใหญ่แห่งนี้ อาจจะใหญ่ไม่พอต่อการปรากฏตัวของมัน

พื้นที่ยืนกำลังถูกหอคอยกลืนกินจนเริ่มเหลือน้อยลงอย่างน่าตกใจ

“ทุกคน! ”

ฉันทำได้เพียงแต่มองพรรคพวกของตัวเองถูกเทพเจ้ากลืนกินไปต่อหน้าต่อตาเท่านั้น

“เหวอ!? ”

แล้วมันก็มาถึงคราวเคราะห์ของฉัน

ผิวผนังของหอคอยโนอาร์ได้ขยายเพิ่มขึ้นจนเบียดมาถึงจุดที่ฉันกำลังยืนเกาะผนังอยู่

ฉันสัมผัสได้ถึงลมหนาวที่กรีดผิวกาย

ความตายกำลังจะมาเยือนฉันแล้ว

ไม่นะ…

ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้

ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่

ฉันคือลูกศิษย์ที่แอบหนีมาจากท่านผู้กล้ากระต่ายเมื่อนานมาแล้ว

หนีออกมาจากสถานที่ฝึกลับ เพื่อมาผจญภัยโลกภายนอกที่กว้างใหญ่ตามที่ฝันเอาไว้

และบนโลกที่ฉันไม่รู้จักใคร ก็มีเจ้าบ้านิลเข้ามาจับมือฉัน ดูแลฉัน อยู่กับฉันเรื่อยมา

ฉัน… อยากอุ้มลูกให้กับเขา

ดังนั้นแล้ว

“ฉันจะมาตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ! ”

ฉันปลุกพลังใจของตัวเอง แล้วใช้ขาสองข้างที่ภาคภูมิใจกระโดดวิ่งไปบนกำแพง

วิ่งไต่กำแพงทางตั้ง สับฝีเท้าที่เต็มไปด้วยขาขนปุยสีขาวสุดกำลัง มุ่งหน้าสู่อุโมงค์ทางเดินที่เชื่อมออกไปจากคุกริมผาแห่งนี้

แต่ทว่าฉันไม่อาจไปถึงจุดหมายได้

“ม่ายยยยยยยยย! ”

ฉันรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตัวเองกำลังสัมผัสกับบางสิ่งที่เย็นเฉียบ

ร่างกายของฉันกำลังจะถูกหอคอยโนอาร์บี้เข้าไปกับผนังของถ้ำ

รู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังเบาบางลง

แสงสว่างเริ่มเลือนหายไปจากดวงตา

ฉัน… กำลังจะตาย...

“ไม่จริง…”

ฉัน… กำลังจะ… เออ...

เดียวนะ?

ทำไมถึงยังไม่ตาย?

“ไม่เจ็บ? ไม่มีแผล? แล้วแสงนี้คือ? ”

ร่างกายของฉันกำลังถูกหุ้มด้วยแสงสว่างสีแดง

ที่ร่างกายรู้สึกเบาโหวง เป็นเพราะว่าร่างกายของฉันกำลังลอยตัวขึ้นสูง

ที่ทุกสิ่งรอบตัวมืดมิด เป็นเพราะว่าตัวเองกำลังพุ่งทะลุผืนปฐพี

แล้วพอรู้ตัวอีกที

“นี่มัน… บนผิวดิน? ”

ฉันก็หลุดลอยขึ้นมาอยู่ที่ข้างบนแผ่นดินโลกไปแล้ว

มันเป็นทิวทัศน์ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้

ภาพของผืนแผ่นดินที่เล็กลงจนเห็นไปถึงขอบเขตมหาสมุทรอันกว้างใหญ่

ภาพของดวงพระจันทร์ทั้งสามที่มีขนาดใหญ่จนราวกับจะเอามือคว้าเอาไว้ได้

ภาพของทะเลเมฆที่แผ่ขยายออกอยู่ในระดับสายตาตัวเอง

อีกทั้งยังสัมผัสได้ถึงกลิ่น ลม แสง สี เสียง ของธรรมชาติตรงหน้า

ทุกสิ่งทุกอย่าง มันช่างสวยงามราวกับเป็นภาพวาดที่ถูกจัดวางขึ้นโดยเทพเจ้า

“ทุกคน… ยังไม่ตาย? พวกตัวประกันก็ด้วย? ”

ไม่ใช่มีแค่ฉันคนเดียวที่กำลังลอยตัวอยู่ในท้องฟ้าข้างหอคอยแห่งเทพเจ้า

ที่ตรงนี้ มีตัวประกันจำนวนมาก กับพรรคพวกของฉันกำลังถูกหุ้มด้วยแสงสีแดง แล้วลอยตัวอยู่เหนือท้องฟ้าไม่แตกต่างไปจากฉัน

ฉันลองก้มลงไปมองที่ข้างล่างของตัวเอง

ที่ตรงนั้น คือผืนป่าขนาดใหญ่ที่กำลังถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีชมพูของพวกจระเข้เวหา

ลึกลงไปข้างใต้ มันคือที่ตั้งของฐานทัพลับของพวกเรา

แต่ทว่า ณ ใจกลางของฐานทัพ กลับมีหอคอยแห่งเทพเจ้าผุดแทรกขึ้นมาแทน

และหากเงียหูฟังให้ดี จะพบว่ามีเสียงวุ่นวายขนาดใหญ่กำลังเกิดขึ้นที่ข้างล่างใต้หมอกสีชมพูตรงนั้นด้วย

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมากันแน่ค่ะเนี่ย?