ไป๋ลู่ จอมยุทธข้ามแดนสีชาด

        ร่างเด็กน้อยมากมายในกระโจมที่พักต่างพากันวิ่งออกมาโห่ร้อง เรียกหาคนของตน เพื่อนพ้อง ญาติหรือผู้ปกครองที่ต่าง ส่งคนมาสำรวจ ภายใต้การป้องกันมากมายขององค์รักษ์ที่เข้าประจำกัดป้องกันความวุ่นวายและแบ่งแยก พื้นที่ชนชั้นอย่างชัดเจน สร้างลานกว้างขนาดใหญ่ เท่าหมู่บ้านย่อย เพื่อจำแนกบุคคลที่หายไปและชาวบ้านมากมายที่ต่างหาคนที่ตกรักมารับจุดตรงนี้ด้วยกัน เหล่าเด็กๆ ต่างโบกมือให้คนที่เข้ามาแสดงความยินดีมากมาย

        ตามหน้าต่างที่จะมีหญิงสาวมากมายโห่ร้อง โบกมือหรือโยนของกินเล่นให้ไป๋ลู่เองในตอนนี้สวนผ้าปิดตาไว้ข้างนึงส่วนอีกข้างสีตาที่ควรจะแดงดั่งโลหิตกลับเป็นสีม่วงดำลุ่มลึกหากจ้องมาจริงๆจัง อาจเห็นนันย์แดงทมึนภายในส่วนลึกของดวงตา ที่เป็นแบบนี้เนื่องจากความเป็นห่วงของหมางต้าและหัวอู่เหรินที่ไม่อาจเสาะหาบางสิ่งมาทดแทนความรู้สึกเด็กหนุ่มจากการสูญเสียไปได้

        ทว่าในที่สุดสิ่งที่หมางต้าอยากได้ก็ส่งมาถึง ผ้าปิดตาขนาดเล็กสำหรับเด็กที่สั่งทำพิเศษสำหรับไป๋ลู่และธูปขนาดนิ้วก้อยเพี่ยงหนึ่งแท่ง ส่งมาสิ่งนี้สร้างความอยากรู้อยากกเห็นสำหรับเด็กน้อยไป๋ไม่น้อยเนื่องจากเป็นสิ่งที่ตนนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน จึงเข้ามาดูอย่างพินิจ ชายชรามอบผ้าปิดตาให้เด็กหนุ่มไปคลุกคลีกับมันเพื่อทำความเข้าใจโดยมีหน่วยสำรวจหนึ่งคนได้มอบจดหมาย และคู่มือให้กับเด็กน้อยอย่างกล้าๆกลัวๆ  ก่อนจะแยกตัวออกไป

        ภายใต้การจับจ้องของหัวอู่เหรินที่เพ่งมองผ้าปิดตาสีดำสนิทวัสดุการเย็บไม่มีให้เห็นแม้แต่รอยไหมหรือปมที่ใช้เรียงรอยด้ายเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมหยาบๆ ไม่มีเส้นใยใดที่เอาไว้ครอบส่วนหัวแต่อย่างใด หญิงชราเข้าใกล้ขอยืนเด็กหนุ่มที่ยื่นให้อย่างเชื่อฟัง เด็กน้อยยื่นนิ่งรอการตรวจสอบของหญิงชราตรงหน้าอย่างใจจด ใจจ่อก่อนนางจะหยิบขึ้นมาเข้าตรวจสอบอย่างละเอียดถี่หยิบก่อนจะหันไปที่หมางต้าที่ยืนเท้าเอวอย่างภาคภูมิ ในใจชายชราแอบยิ้มร่าสะใจที่เห็นสีหน้าไม่อาจหาคำตอบของหญิงชราได้ด้วยตัวเอง ซึ่งสิ่งนี้นางก็แอบหงุดหงิดไม่น้อย

        "สิ่งนี้นะคือ นวัตกรรมพิเศษที่ข้าร้องขอสหายสนิท เค้าเป็นผู้คิดค้นเจ้านี้ขึ้นมาภายใต้ปัญหาที่ข้าสาทยายไปกับเจ้าหนูนี้ แน่นอนว่ามูลค่าของมันที่ใช้ในการทำก็ไม่ใช่น้อยๆ ซึ่งยังมีสิ่งภายในเมืองหลักที่ข้าร้องขอให้ จัดหามาให้เป็นของขวัญการกลับมาของเจ้าหนูไป๋และเช่นกันข้ามอบให้มันเพื่อการใช้ชีวิตในอนาคตที่จะเป็นไปได้อย่างราบรื่นอีกด้วยเช่นกัน" 

        "พูดแล้วอย่าหาว่าข้า คุยโอ้อวดไปหละเจ้าสิ่งนี้ทำจากสัตว์อสูรหายาก เป็นหนังของจระเข้ตัวสีดำเป็นพันธุ์ หางหนามที่หายาก ความแข็งแกร่งอยู่ในระดับเดียวกับสัตว์อสูรระดับหัวหน้าหรือแม้กระทั้งสูงกว่า ด้วยลำตัวที่ใหญ่ยักษ์ผิวหนังทนทานต่อ สายธารปราณระดับต่ำกว่าทั้งปวง และนี้เป็นส่วนที่ตัดเฉือนมาได้เพียงเล็กน้อยจากการปะทะของ หน่วยสำรวจที่ไป "ทวีปอัคคี" ฟังถึงตรงนี้ชายชราก็แอบถอนหายใจพรืดยาวไป พรืดนึงและนึกถึงสิ่งที่ได้รับรายงานมา ก็อดเสียดายไม่ได้ ก่อนจะเล่าต่อ

        "แม้ไม่สามารถสังหารมันได้แต่สิ่งที่ได้กลับมีค่าไม่น้อยเช่นกัน ความวิเศษนะ มันอยู่ตรงนี้"

        ชายชราเล่าจบก็นำหนังแผ่นสี่เหลี่ยมสีดำ ขึ้นมาก่อนจะแปะติดเข้ากับตาน้อยข้างขวาของไป๋ลู่ อย่างรวดเร็ว ในขณะที่เด็กหนุ่มไม่ทันจะหันมามองหรือดวงตาที่ไม่อาจตามความเร็วที่ไวมากจนไม่สามารถกระพริบตา ปิดป้องสิ่งที่ชายชราจะใส่เข้ามาได้.....แปะ! วิ่ง! เสียงเหมือนกลไกอักขระที่ซ่อนบนตัวหนังเริ่มมีปฏิกิริยาบางอย่าง  ด้านในผ้าปิดตานั้นมีการทำงานอักขระที่หนังสี่เหลี่ยมสีดำสนิทและรอบดวงตาของเด็กน้อยไป๋เริ่มเชื่อมกันความไวในกระบวณการนี้อธิบายเหมือนลากยาวแต่เกิดขึ้นในเสี่ยววินาทีเพียงเท่านั้น

        ก่อนจะเกิดริ้วอักขระวาดลายเส้นเป็นสีฟ้าสดใส ทันทีที่ร่องรอยอักขระวาดลวดลายมาบรรจบกันแล้ว จากแผ่นหนังหนาสี่เหลี่ยมก็หุบตัวลงซึมเข้ากับเนื้อหนังเด็กหนุ่มเสหมือนเนือที่พยายามจะหลุดลอกจากผิวหนังและทรวดทรง สี่เหลี่ยมก็ปล่อยรูปลักษณ์ภายนอกเป็นวงกลมขนาดเท่าเด็กหนุ่มภายในนันต์ตาที่แดงฉานนั้น

        กลับมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน หากแต่ภายนอกไม่อาจมองเห็นนันย์ตาด้านในได้ ไม่มีการระคายเคืองหรืออาการต่อต้านอันใดจากร่างกายภายใน แสดงผลแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มที่กลับมามีสติอีกครั้งพยายามหรี่ตาหรือเบี่ยงเบนออกห่าง ท่วงท่าคว้าจับของหมางต้าไปจุดอื่น ทว่าทัศนียภาพล้วนแล้วหักจุดตามความเหมาะสม และเคลื่อนไหว นันต์ตาได้อย่างอิสระเสหมือนร่างกายเด็กน้อยเลยก็ว่าได้

        เด็กหนุ่มหันไปที่หมางต้าที่ชี้ไปยังกระจกด้านข้าง ให้เด็กหนุ่ม มองตนในรูปแบบใหม่ รูปลักษณ์เด็กน้อยที่ดวงตาด้านขวามีทรงกลมอุดปิดไว้แนบเนื้อ ร่องรอยด้านนอกเสมือนป่าน สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้รูปลักษณ์ของไป๋ลู่ น่าเกลียดแต่อย่างใด แต่กลับโดดเด่น มากยิ่งกว่าเดิมจากสีผมสีแดงที่ค่อยๆ งอกขึ้นเป็นกระจุกบางๆ

        "เป็นอย่างไรเล่าชอบหรือไม่ นี้จะช่วยให้เจ้าใช้ชีวิตได้อย่างคนธรรมดาได้เเล้วนะ หากผู้คนเอ่ยอันใดเกี่ยวข้องกับดวงตาของเจ้าก็บอกไปว่ามันได้รับบาดเจ็บจาก "ลูกสะเก็ตระเบิดหนามทมิฬ " ไปก็แล้วกัน ไม่มีสิ่งใดมาแตะต้องผ้าปิดแนบเนื้อนี้ได้นอกจากเจ้าเพียงผู้เดียวเจ้าหนู เป็นอย่างไรเล่าเฒ่าแก่หัว ข้าให้สิ่งที่เจ้ามิอาจสรรหาได้ ทีนี้ก็หลีกทางให้ข้าได้พร่ำสอนเจ้าหนูนี้ได้เหมือนควรจะเป็น ทั้งข้าและเจ้าหนูจะได้ไม่ต้องมาทนฟังคนแก่คร่ำครึมาบ่นเรื่องจู้จี้น่ารำคาญ"