หลังจากมองดูเด็กทั้งสองจูงมือกันกลับไปหาตู้เซิ่ง ใบหน้างามจึงปรากฏรอยยิ้มกว้างขึ้นอย่างระงับเอาไว้ไม่อยู่จากนี้ก็ถึงเวลาของนางเสียที นางจะเดินเที่ยวให้หนำใจเลยทีเดียว
ร่างระหงก้าวเดินราวกับกำลังเริงระบำไปตามเส้นทางที่เริ่มจะมีผู้คนหนาตาสายตากวาดมองรอบกายอย่างตื่นตาตื่นใจ หลงลืมเื่ทุกข์ใจไปหมดสิ้นทุกอย่างล้วนแปลกตาสำหรับนางแต่แล้วเสียงสนทนาอย่างออกรสของกลุ่มคนตรงร้านน้ำชาริมทางทำให้ใบหน้างามหุบยิ้มฉับ ปลายเท้าเล็กที่ก้าวเดินอย่างเริงร่านั้นหยุดกึกกายบางขยับเข้าไปใกล้อย่างแเี อาศัยร้านหินเครื่องรางที่อยู่ข้างๆกันเป็ที่กำบัง มือนั้นแสร้งหยิบจับราวกับสนใจหนักหนาแต่หูนั้นตั้งใจฟังคำสนทนาของพวกเขา
นางมิใช่คนสอดรู้หากจะไม่บังเอิญได้ยินชื่อของนางอยู่ในหัวข้อสนทนา
"สตรีนางนั้นส่งคนไปพังร้านซาลาเปาของเถ้าแก่หลิวจนพังเละเทะข้าว่าอีกหลายวันกว่าจะเปิดขายได้ นางช่างจิตใจโหดร้ายยิ่งนักอิจฉาริษยาจนน่ารังเกียจ รังแกคนไม่มีทางสู้"
นั่นคือเสียงของหญิงร่างท้วมที่จีบปากจีบคอเอ่ยเล่าอย่างออกรสชาติใบหน้ามันเยิ้มนั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันราวกับมันเป็ร้านของตัวเองไฝเม็ดโตที่ขยับอยู่เหนือริมฝีปากหนาของนางเป็เครื่องการันตีได้เป็อย่างดีถึงความเมามันที่ได้เล่าสู่กันฟังเพราะมันขยับไม่หยุดแต่ประเด็นมันหาใช่ไฝเม็ดนั้น
เถ้าแก่หลิวบิดาของแม่นางเอกหลิวซูเซียนไม่ผิดแน่
หมดกันวันดีดีของนาง
คิ้วเรียวสวยพลันขมวดมุ่นนาง ในที่นี้คงไม่ต้องคาดเดาให้เหนื่อย นั่นย่อมหมายถึงตัวนางเองแต่นางมิได้เป็คนทำนี่สิปัญหาหญิงนางนี้ไปเอามาจากไหนว่านางเป็คนทำในเมื่อนางล้มเลิกแผนการทั้งหมดกับตู้เซิ่งไปแล้วเหตุใดจึงได้เกิดเื่ขึ้นมาอีกหรือจะมีคนของนางอีกกลุ่ม นั่นย่อมเป็ไปไม่ได้หากเป็เช่นนั้นเสี่ยวมี่ต้องแจ้งนางสิ นี่มันเื่บ้าอะไรกัน
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดจนหัวแทบแตกประโยคต่อมาที่ดังขึ้นกลับทำให้มุมปากกระตุก
"คุณชายเซี่ยนั้นโกรธมาก เร่งมาปลอบใจแม่นางหลิวเสียยกใหญ่ตอนนี้คงกำลังตามหาสตรีร้ายกาจนางนั้นให้มารับโทษอยู่ ข่าวว่ากำลังหลบหนีหัวซุกหัวซุนเลยล่ะ"
หลังจากนั้นประโยคต่อมาก็ไม่เข้าหูนางอีกเลยเพราะนางนั้นกำลังโกรธจนหูอื้อตาลายไปหมด
หน็อย...หลบหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนั้นหรือนางมิได้ทำและไม่ได้ฆ่าใครตายเสียหน่อยเหตุใดต้องหลบหนีด้วยถามนางสักคำหรือก็ไม่มี กล่าวหากันเกินไปแล้ว
เ้าพระเอกน่าตายนั่นก็กระไรเอะอะก็จะลงโทษมิคิดจะให้นางแก้ตัวบ้างหรืออย่างไรการเจรจาอย่างสันติไม่เคยได้ยินหรือ
"ว่านเย่วอิง"
แล้วเสียงกัมปนาทก็ดังขึ้นจนร่างบางสะดุ้งสุดตัวดวงตาคมสวยเบิกขึ้นอย่างเหลือกลาน ให้ตายเถอะ เสียงนี้เหตุใดนางจะจำไม่ได้แม้จะได้ยินเพียงแค่ครั้งเดียวนางก็จำฝังหัวใจคอจะไม่ปล่อยให้นางได้อยู่อย่างสงบกันเลยหรือไร
ใบหน้างามแหงนเงยขึ้นมองเ้าของเสียงนั้นจนสบเข้ากับดวงตาคมกล้าที่กำลังจ้องมองนางราวกับจะกินเืกินเนื้อร่างสูงโปร่งเ้าของใบหน้าหล่อเหลาดูอบอุ่น ทุกอย่างที่รวมกันเป็บุรุษผู้นี้นิยามคำว่าอบอุ่นอ่อนโยนได้เป็อย่างดีแต่นั่นไม่ใช่สำหรับนาง ใบหน้านี้อาจจะเป็ดังพ่อไมโครเวฟของใครๆ ในโลกที่นางจากมาแต่สำหรับอิงอิง คนผู้นี้คือถ่านที่ถูกเผาจนร้อน และพร้อมจะแผดเผานางให้มอดไหม้
ด้านหลังของเขายังเต็มไปด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ถือกระบี่ในมือนับสิบอิงอิงมองภาพนั้นด้วยความหนาวะเื นี่ใช่พระเอกของเื่จริงๆ น่ะหรือหากบอกว่าเป็ตัวร้าย บอกเลยว่านางเชื่ออย่างสนิทใจ
แค่สตรีตัวเล็กๆเพียงคนเดียว มันต้องถึงขนาดนี้เลยหรือวะ
อิงอิงเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่กลืนถ้อยคำด่าทอที่ผุดขึ้นมาลงคอเห็นทีนางคงต้องพับเก็บเื่ที่จะขอเจรจากันอย่างสันติกับอีกฝ่ายเอาไว้เสียก่อนเมื่อสายตาของนางตอนนี้จับจ้องอยู่เพียงอาวุธในมือของคนเ่าั้กระบี่มันไม่มีตาเสียด้วยสิและนางไม่นิยมล้อเล่นกับของมีคม
เซี่ยชิงเทียนจ้องมองร่างบางด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธนางขยันสร้างเื่จนเขาปวดหัว เขาคิดว่านางจะเลิกก่อเื่วุ่นวายแล้วเสียอีกเห็นว่านางเก็บตัวอยู่เพียงในจวนอย่างสงบ จึงไม่คิดจะถือโทษกับเื่ที่ผ่านมาอีกคิดไม่ถึงว่าเพียงไม่นานนางจะก่อเื่ขึ้นมาอีกและครั้งนี้เห็นทีเขาคงต้องลงโทษนางให้หลาบจำเสียบ้างไม่เช่นนั้นนางคงก่อเื่ไม่จบไม่สิ้น
ยอมรับว่าในตอนแรกที่คนจากร้านซาลาเปาของคนรักมาแจ้งเขาว่าที่ร้านนั้นเกิดเื่เขาไม่อยากจะคิดว่าเป็ฝีมือนางเพราะคนของเขานั้นจับตามองนางอยู่และยืนยันว่านางมิได้ย่างเท้าออกจากจวนเลยแต่เมื่อเขาไปหานางที่จวนกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของนางเมื่อเขามาถึงร้านซาลาเปาของตระกูลหลิวยิ่งทำให้เขาโกรธจนตัวสั่นเพราะร้านซาลาเปาของคนรักพังจนไม่เหลือชิ้นดี และที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้นคือเขามาช้าไป จึงทำให้จับใครไม่ได้แม้แต่คนเดียว เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆว่าน้องสาวผู้น่ารักของเขาจะเปลี่ยนไปมากมายถึงเพียงนี้เพียงเพราะเขาปฏิเสธความรู้สึกที่นางมีให้จิตใจและการกระทำของนางดูจะเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อครั้งก่อนเขายอมปล่อยผ่านเพราะสตรีคนรักยืนยันกับเขาว่าเป็อุบัติเหตุจึงได้ยอมปล่อยนางไป แต่ในครั้งนี้ถึงกับว่าจ้างอันธพาลมาพังร้านคงไม่ใช่เหตุบังเอิญแล้วกระมัง ยิ่งเห็นใบหน้าของสตรีอันเป็ที่รักเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาแต่ยังละล่ำละลักแก้ตัวแทนอดีตสหายยิ่งทำให้เขาไม่อาจที่จะอภัยให้อีกฝ่ายได้อีกดูเอาเถอะอีกฝ่ายทำกับนางถึงเพียงนี้ยังคิดที่จะปกป้องสตรีร้ายกาจผู้นั้นอยู่อีกอย่างไรเสียเขาจะต้องจับนางมารับโทษให้ได้
"นั่นนางอยู่ตรงนั้น หยุดเดี๋ยวนี้นะว่านเย่วอิงเ้าจะก่อเื่อันใดอีก"
เมื่อเห็นว่านางตั้งท่าจะหนีจึงเอ่ยบอกคนของตนดูจากการแต่งกายของนางในวันนี้ดูก็รู้ว่านางพยายามปกปิดตัวตนคงคิดจะก่อเื่อีกแน่
สิ้นคำของเซี่ยชิงเทียนเท้าเล็กรีบใส่เกียร์หมาวิ่งหางจุกตูดหายเข้าไปในกลุ่มคนที่เดินสวนกันไปมาเล้นกายไปกับผู้คนที่หลั่งไหลไปตามท้องถนน เสียงโหวกเหวกโวยวายของคนเ่าั้ยังคงตามติดไล่หลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนต้องสอดสายตาหาที่หลบซ่อน ในใจนั้นก่นด่าบุรุษที่ไล่หลังมาเมื่อวันของนางมาถึงนางจะแหวกอกควักหัวใจของบุรุษผู้นั้นแล้วขยี้ให้แหลกลาญโทษฐานที่ทำให้นางเหนื่อยแทบขาดใจ
ข้าจะจดจำทุกความแค้นนี้เอาไว้
ความคั่งแค้นอัดแน่นอยู่ในอกทั้งปวดขาทั้งเหนื่อยหอบั้แ่ที่โผล่หัวมายังสถานที่แห่งนี้นางยังไม่ได้พักหายใจเลยด้วยซ้ำในขณะที่กำลังตัดพ้อต่อชะตาชีวิตอาคารหลังใหญ่โตก็ปรากฏอยู่ตรงหน้านาง ใบหน้างามที่มีเม็ดเหงื่อผุดซึมจนไรผมเปียกชุ่มแหงนเงยขึ้นมองป้ายขนาดใหญ่เบื้องหน้า
หอหมื่นบุปผา
ริมฝีปากอวบอิ่มพลันหยัดยิ้มขึ้นพาพ่อพระเอกชื่นชมหอคณิกาแห่งนี้หน่อยก็แล้วกันอีกฝ่ายคงไม่เคยมาเยือนสถานที่เช่นนี้เป็แน่ส่วนนางวันนี้จะสวมบทบาทเป็หญิงคณิกาผู้เลอโฉมสักวันมือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากมนพลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเร่งโกยแนบหายเข้าไปด้านในที่ผู้คนช่างหนาแน่นเหลือเกิน
2K
