เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่ยี่สิบแปดขี้เถ้าไฟควบคุมพลัง

“ขี้เถ้าจะช่วยให้เธอรู้สึกถึงพลังเวทย์ที่อยู่ในตัวของเธอเองมันคือส่วนหนึ่งของเธอ ใช้พลังที่มาจากตนเองจะสามารถ..”

ผมขยับหน้าอกแบบเดอะร็อคหนึ่งสองสามขยับขี้เถ้าที่ติดอยู่บนหน้าอกให้ค่อยๆขยับออกมาได้อย่างง่ายดาย

มันคือการปะทะกันระหว่างเส้นสายของอาคมที่แพร่กระจายไปทั่วร่างกายกับพลังของTheStrength ผมไม่ได้เก่งกว่าในด้านการควบคุมพลังเวทย์ แค่ใช้พลังที่เหนือกว่าปะทะเข้าไปตรงๆกับเส้นสายเวทยี่ราวกับใยแมงมุม

เผื่อหลายคนจะลืมกันไปแล้วว่าพระเอกโชวเน็นอย่างโกคูคือคนที่เห็นพลังคลื่นเต่าทีเดียวก็ทำตามได้

หากคุณไม่สามารถพูดได้ว่า“หึ ท่าไม้ตายอย่างเดียวกันไม่สามารถใช้กับผมได้เป็นครั้งที่สองหรอก” คุณก็ไม่มีคุณสมบัติเป็นพระเอกแนวโชวเน็นนั่นเอง

ด้วยสีหน้าตกใจของคุณยายฮานะผมคิดว่าอย่างน้อยผมก็มีคุณสมบัติของพระเอกโชวเน็นบางอย่างแล้ว

“ขอบคุณที่สั่งสอนครับคุณยายฮานะการใช้พลังของตนเองและการควบคุมพลังเป็นเรื่องสำคัญมากจริงๆ”ผมก้มศีรษะขอบคุณตามมารยาทที่ดีของชาวญี่ปุ่นแดนอาทิตย์อุทัย

คุณยายฮานะปากอ้าตาค้าง ผมถึงกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย

ผมอยากทำตัวเป็นพระเอกโชวเน็นที่มีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไปอย่างโกคูมาตั้งนานแล้ว

แต่แน่นอนโกคูนั้นได้รับการฝึกจากท่านปู่ซุนที่เป็นยอดฝีมือของยุทธภพมาตั้งแต่เด็กผมคงเทียบกับโกคูได้ยาก แต่คนเราต้องมีความพยายามในการทำให้ถึงเป้าหมายของเรา

“ฟู่สำคัญนักนะเรา มิน่าถึงมั่นใจในตนเองขนาดนี้ สายตาของเจ้าคงเคยผ่านการต่อสู้มาแล้วสินะ”

คุณยายฮานะยังใช้ทักษะกาดูคนจากแววตาของแนวโชวเน็น

“ผมแค่มีเป้าหมายบางอย่างที่ต้องทำให้ได้เท่านั้นครับคุณยายฮานะด้วยสัญญากับเพื่อนคนหนึ่ง ผมไม่สามารถแพ้ใครได้อีกแล้ว”

เฮจ้องมองตาของผมอีกสักพัก

“สายตาของเธอไม่ได้โกหก”

ในที่สุดเธอก็กล่าวออกมาตกลงพวกคนแก่นี่ดูสายตากันเป็นหลักหรือนี่?

แต่ก็ดีแล้วที่ผมไม่ได้โกหกอะไรไป

พวกนี้ชอบมีสัญชาตญาณจับการโกหกได้

ในโลกปรกติคงเป็นแค่คนแก่หัวรั้นธรรมดา

แต่ในโลกที่มีพลังพิเศษ“สังหรณ์”ถือเป็นสกิลที่มีประสิทธิภาพอย่างหนึ่ง

ผมจะตำหนิสิ่งที่ใช้ได้ผลว่าไร้สาระก็คงจะไม่ได้

“ฟู่คนหนุ่มสามารถสัญญาได้มากมาย แต่จะทำได้จริงหรือไม่เท่านั้นล่ะ”

เธอพ่นควันเป็นวงกลมล้อมรอบตัวเธอ

“ผมไม่เหลือทางอื่นให้เดินแล้วครับคุณยายฮานะผมต้องแข่งกับเวลา คุณยายน่าจะรู้ดีถึงความสำคัญของเวลามากยิ่งกว่าใครโอกาสนั้นอาจจะมาหาเราเพียงแค่ช่วงเวลาเดียวเท่านั้นหากไม่คว้าเอาไว้พวกเราก็อาจจะเสียใจไปจนตาย”

ฟู่คุณยายฮานะพ่นควันมากขึ้น

“พูดได้ดีเจ้าหนุ่มข้าจะรับปากเจ้าที่จะสอนวิชาให้เป็นศิษย์ของเทพธิดาแห่งเมืองยามราตรีผู้นี้”

ควันสีขาวคลุมรอบร่างของคุณยายฮานะ

ร่างกายของเธอขยายขึ้นกลับคืนสู่วัยสาว

เฮ้ยไม่ดีมั้ง

ท่านี้มันเปลืองพลังชีวิตไม่ใช่หรืออย่าใช้ดีกว่า

“อย่าใช้ท่านั้นดีกว่านะครับมันเป็นภาระต่อร่างกาย”

ผมรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา

“ทำไมล่ะวิธีนี้เจ้าเก่งขึ้นเร็วกว่าอย่างที่ต้องการแน่ๆเจ้าบอกว่าไม่มีเวลาแล้วไม่ใช่หรือ?”

เสียงของเธอกลับเป็นวัยสาว

ร่างกายของเธอยืดตัวตรงสูงขึ้นแบบคนปรกติอีกครั้งด้วยเสื้อผ้าแบบเดิมที่ทำให้เธอดูเปลี่ยนไปราวกับสาววัยรุ่น

PrecognitionII มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น

BodyFlicker I เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วระเบิดพลังในระยะเวลาสั้นๆ

ร่างกายของผมสั่นขึ้นมาครั้งหนึ่งเลียบนแบบการเคลื่อนไหวของคุณยายฮานะก่อนหน้านี้และชกไปที่ตำแหน่งกลางอากาศก่อนที่คุณยายฮานะจะเคลื่อนไหว

หมัดของผมกลายเป็นสีแดงด้วยพลังมานาที่ครอบคลุมหมัดอยู่

ไม่มีเสียงการปะทะกันของหมัดของผมกับไปป์ยาสูบของคุณยายฮานะเพราะการมองเห็นอนาคตของผมใช้ไม่ได้ผล

ไม่สิใช้ได้ผลมันคาดการณ์จุดปะทะของไปป์ยาสูบที่คุณยายฮานะที่ความเร็วเพิ่มมากขึ้นได้แต่คุณยายฮานะสามารถเปลี่ยนเส้นทางของไปป์ได้กลางคันหลบจากการปะทะกันโดยตรงกับผม

ไปป์ยาสูบพุ่งเข้ามาที่หน้าอกของผมอีกครั้ง