[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)

กลุ่มของพวกเราต่อสู้กันได้ดีเยี่ยม

        ที่จริงแล้วดีจนผมตกใจเล็กน้อยโดยเฉพาะอีฮยอนซองที่ออกมาต่อสู้ด้วยกันกับผมในแนวหน้าโดยไม่ต้องให้บอกและการประเมินสถานการณ์ของจองฮีวอนที่ขยับมาคอยช่วยเหลืออย่างเข้าขากันได้ดีก็ถือว่ามีประสิทธิภาพยิ่ง

        ในสนามรบครั้งนี้พวกเราสามคนจึงอยู่แนวหน้าไปโดยปริยายส่วนหน้าที่รับผิดชอบดูแลแนวหลังตกเป็นของอีกสามคนที่เหลือ

        การต่อสู้เริ่มไปได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีหนูกระชอนหลายตัวก็ถูกแทงทะลุเข้าที่คอ นอนตายเกลื่อนอยู่บนพื้นอีฮยอนซองจัดการหนูกระชอนที่วิ่งกระโจนเข้ามาอีกหนึ่งตัวเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วเอ่ยขึ้น

        “...น่าจะไหวอยู่นะครับ”

        ถ้าเพิ่มค่าสถานะโดยรวมขึ้นสักหน่อยมนุษย์ก็ไม่ได้อ่อนแออะไรนัก

        อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งทางจิตใจของอีฮยอนซองถือว่าค่อนข้างพิเศษมากในโลกนี้มนุษย์ทั่วไปหากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดย่อมไม่มีทางสงบนิ่งแบบนั้นได้แน่

        สมแล้วที่ชายคนนี้จะได้รับฉายาว่า ‘ดาบเหล็ก’ ในอนาคตข้างหน้าแต่คนที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือจองฮีวอน

        “แพตเทิร์นง่ายกว่าที่คิดนะคะ”

        ดูเหมือนสกิล[เคนโด้] จะไม่เบาเลย ทุกครั้งที่ปลายดาบของเธอฟาดฟันลงไปไม่ขาก็หางของหนูกระชอนจะถูกตัดกระเด็น

        “ฮึบ!”

        จองฮีวอนลงทุนใช้เหรียญที่รวบรวมไว้ไปกับค่าพละกำลังค่าความทนทานของร่างกายอาจจะตกลงเล็กน้อยแต่พละกำลังที่ฟาดฟันลงมาในแต่ละครั้งก็ใช้ได้เลย

        ฟึบ!

        ดาบของหญิงสาวตวัดผ่าลงมากลางอากาศก่อนที่ผมจะทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น

        “โธ่เอ๊ย! พลาดไปหนึ่งตัว! ฝากด้วยนะคะ!”

        เสียงสั่นด้วยความเหนื่อยหอบอย่างไรเสียเลเวลความแข็งแกร่งก็ยังต่ำอยู่มาก เธอจึงอดทนอยู่ได้ไม่นานนักนั่นเป็นจุดอ่อนเดียวของเธอ

        โฮกกก!

        หนูกระชอนที่หลุดผ่านเข้ามากลางกลุ่มค่อนข้างฉลาดพอตัวมันอดทนเมินเฉยต่อบาดแผลทั่วร่าง พวกเรากระจายตัวกันระวังทุกด้านแล้วแท้ ๆแต่เจ้านี่ก็ยังมุ่งหน้ากระโจนไปทางคนที่ดูอ่อนแอที่สุดด้วยสัญชาตญาณของนักล่าได้

        “ผมจัดการเองครับ”

        แต่หนูกระชอนไม่อาจรู้ได้เลยว่ามันเลือกคู่ต่อสู้ผิด

        พลั่ก!

        มือเล็กสองข้างของอีกิลยองเหวี่ยงหอกปลายหัวกะโหลกกระแทกเข้าใส่หัวของหนูกระชอนพลังการโจมตีอาจจะน้อยไปบ้าง เพราะอย่างไรเสียเขาก็ยังเป็นแค่เด็กแต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว เรื่องปิดฉากปล่อยให้เป็นหน้าที่คนที่เหลือ

        ฉึก!

        ปลายหอกแหลมคมของยูซังอาพุ่งทะลุร่างหนูกระชอนร่างของมันกระตุกหลายครั้ง ยูซังอามีสีหน้าเป็นกังวลแต่เธอยังคงกระชับมือที่ถือหอกแหลมเอาไว้แน่น

        กี๊ดดด...

        หนูกระชอนหมดแรงล้มฟุบลงไปกองกับพื้น

        อันที่จริงผมเคยคิดว่ายูซังอาน่าจะปรับตัวได้ลำบากแต่นี่ผิดคาดจริงๆคนปกติควรจะตกอยู่ในความตื่นตระหนกเหมือนอย่างฮันมยองโอที่ยืนอยู่ด้านโน้น

        “อือออ...”

        ระหว่างที่คนอื่นๆ ในกลุ่มกำลังต่อสู้กันอย่างแข็งขัน มีแต่ฮันมยองโอเท่านั้นที่เอาแต่ยุ่งอยู่กับการซ่อนตัวอยู่ด้านหลังแต่ก็ยังซ่อนตัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลือดไหลลงมาจากบริเวณหน้าแข้งของเขา

        ฉึก!

        ผมแทงหนูกระชอนตัวสุดท้ายด้วยหนามเพียงไม่นานรอบ ๆก็เริ่มสงบลงผมสะบัดเลือดที่เลอะหนามออกแล้วหันไปมองสำรวจสมาชิกกลุ่ม นอกจากฮันมยองโอแล้วทุกคนก็มีรอยแผลถลอกประปรายแต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหนัก

        นับเป็นชัยชนะครั้งแรกที่ยิ่งใหญ่ของพวกเรา

        ยูซังอาผ่อนคลายความตึงเครียดเธอทรุดตัวนั่งอยู่ด้วยกันกับอีกิลยองอีฮยอนซองเองก็ใช้หอกเป็นไม้ค้ำกับพื้นยืนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ส่วนจองฮีวอนกำลังนับจำนวนหนูกระชอนที่นอนตายเกลื่อนอยู่รอบๆ แล้วถอนหายใจเฮือก

        “...คุณดกจา นี่คุณคนเดียวจัดการไปได้กี่ตัวกันแน่คะเนี่ย”

        “สี่ครับ”

        “ชิ ฉันได้แค่สองเอง”

        “ผมได้สามครับ”

        มองอีฮยอนซองที่ดูจะภาคภูมิใจมากแล้วไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกเสียหน้าชอบกล ต่อให้ผมไม่ได้ทุ่มกำลังโจมตีสุดความสามารถก็เถอะแต่ห่างกันแค่ตัวเดียวเองเนี่ยนะ

        ผมใช้สกิลแอบส่องหน้าต่างคุณลักษณะของอีฮยอนซอง

<ข้อมูลตัวละคร>

ชื่อ : อีฮยอนซอง

อายุ : 28 ปี

กลุ่มดาวผู้สนับสนุน : เจ้าแห่งเหล็กกล้า

คุณลักษณะ : นายทหารผู้เมินเฉยต่อความอยุติธรรม (ทั่วไป)

สกิลเฉพาะตัว : [ดาบปลายปืน Lv.2], [อำพราง Lv.1],[ความอดทน Lv.1], [ความยุติธรรม Lv.1], [ทักษะการใช้อาวุธLv.2]

อักขระ : [ผลักขุนเขา Lv.1]

ค่าสถานะ : [ความแข็งแกร่ง Lv.12], [พละกำลัง Lv.9],[ความเร็ว Lv.9], [พลังเวท Lv.6]

ผลการประเมินโดยรวม : การวิวัฒนาการของคุณลักษณะกำลังใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆความเชื่อใจของตัวละครนี้ที่มีต่อตัวคุณมากพอสมควรกลุ่มดาวผู้สนับสนุนของตัวละครนี้กำลังระแวงคุณ

*ปัจจุบันกำลังใช้งาน ‘แพ็คเกจเริ่มต้น’

        เหอะ‘แพ็คเกจเริ่มต้น’ งั้นเหรอ แบบนี้ก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นแน่ละดูท่าเจ้าแห่งเหล็กกล้าจะถูกใจอีฮยอนซองมากพอสมควร

        แพ็คเกจเริ่มต้นเป็นแพ็คเกจเหรียญที่สามารถใช้ได้ต่อเมื่อเลเวลค่าสถานะโดยรวมของอวตารโดยเฉลี่ยอยู่ต่ำกว่า10

        เป็นไอเท็มที่ดีตัวหนึ่งทันทีที่ใช้งาน ค่าสถานะโดยรวมจะเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ และยังช่วยให้เรียนรู้สกิล[ทักษะการใช้อาวุธ] ที่มีประโยชน์อย่างยิ่งในช่วงเริ่มต้นอีกด้วย

        อวตารส่วนใหญ่อย่าว่าแต่แพ็คเกจเริ่มต้นเลยพวกเขาโดนกลุ่มดาวเอารัดเอาเปรียบกันจะตาย อีฮยอนซองถือว่าดวงดีมากจริง ๆ

        “คุณดกจา สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ...”

        “มะ...ไม่มีอะไรครับ แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย”

        อิจฉาชะมัด...ไม่ใช่ว่าผมไม่มีเงินซื้อเสียหน่อยแต่ไม่ซื้อเองต่างหากอีกอย่าง ตอนนี้ค่าสถานะโดยเฉลี่ยของผมก็เกิน 10 ไปแล้ว ซื้อมาใช้เอาป่านนี้ก็เสียของเปล่า ๆ

        บ้าเอ๊ยถ้าเปิดกระเป๋าสินค้าโทแกบีนั่นเร็วกว่านี้ละก็

        “ก่อนอื่นเอาหนูกระชอนที่จับได้มารวมตรงนี้ดีกว่าครับต้องเตรียมอาหารสำหรับวันนี้”

        “อืม...แต่จะเอามันมาทำอาหารยังไงล่ะคะ ไม่น่าจะกินทั้งแบบนี้ได้นะ”

        “ตอนนี้ยังกินไม่ได้ แต่ต้องมีวิธีแน่ครับ”

        ผมตอบกลับอย่างนิ่งสงบเกินไปหรือไงกันความเงียบถึงได้เข้าครอบงำคนทั้งกลุ่ม คนที่เปิดปากพูดเป็นคนแรกคืออีฮยอนซอง

        “คือว่า มีเรื่องอยากจะถามอะไรหน่อยน่ะครับ”

        “ครับ?”

        “คุณดกจา หรือว่า...รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์พวกนี้อยู่แล้วหรือครับ”

        ให้ตายเถอะ

        “เรื่องนั้น...”

        จู่ๆ ก็นึกถึงพวกผู้ย้อนกลับในนิยายที่ผมอ่านมาโดยตลอดขึ้นมาแล้วใบหน้าของยูจุงฮยอกก็ผุดขึ้นในหัว

        เป็นแบบนี้สินะความรู้สึกของเหล่าผู้ย้อนกลับ ปกติแล้วในเวลาแบบนี้ผู้ย้อนกลับจะตอบว่าอะไร

        ผมนึกถึงสคริปต์หลายๆ อัน บางครั้งก็ยืนกรานอย่างหน้าด้าน ๆ ว่า ‘ก็แค่ลางสังหรณ์น่ะครับ’บางครั้งก็โกหกออกไปเหมือนที่ยูจุงฮยอกเคยทำ

        [กลุ่มดาว ‘จอมวางแผนลับ’ คาดหวังกับการเลือกของคุณ]

        [กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งคาดหวังกับคำตอบของคุณ]

        แต่ผมขอพูดในมุมมองของนักอ่านคำตอบที่ดีที่สุดคือ...

        “อ๊ากกกก!”

        การสร้างสถานการณ์ที่ทำให้ไม่ต้องพูดอะไรอีกต่อไปเรื่อยๆ

        [กลุ่มดาว ‘จอมวางแผนลับ’ พยักหน้าให้กับการเลือกของคุณ]

        “ยังเหลืออีกตัวค่ะ!”

        จองฮีวอนร้องตะโกนอีฮยอนซองรีบวิ่งตรงไป แต่หนูกระชอนที่แอบซ่อนตัวอยู่นั้นเคลื่อนไหวเร็วกว่าผู้ใดมันตัวใหญ่กว่าตัวอื่น ๆ หลายเท่า

        หมับ

        “ชะ...ช่วยด้วย...!”