สถานที่ที่เขาไม่อยากมากที่สุดคือโรงพยาบาล ั้แ่ทิวพ่อของมีคุณอาการหนักเพราะโรคมะเร็งระยะสุดท้าย ลูกชายคนเดียวของเขามีคุณปวดใจที่สุด เขาไม่นึกว่าจะต้องมองดูคนที่รักที่สุดในชีวิตป่วยนอนเ็ปแต่ช่วยอะไรไม่ได้เลย ทิวอาการแย่แบบนี้มาหลายวัน หมอบอกไห้มีคุณทำใจ เเต่มันยากเหลือเกิน เขาเติบโตมากับพ่อ แม่เขาเสียชีวิตไปั้แ่คลอดเขา พ่อเป็ทุกอย่างในชีวิตเขา คิดว่าถ้าพ่อเป็อะไรไป เขาจะใช้ชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร
ชายวัยกลางคนอย่างทิวรูปร่างทรุดโทรมผอมแห้งลงอย่างผิดหูผิดตาจากคนที่เคย หน้าตาหล่อดูดีถึงแม้จะอายุมากก็ตาม เพราะพิษร้ายของมะเร็ง
เขามองดูลูกชายคนเดียวของเขาฟุบหลับอยู่ข้างเตียงหลับคาเตียงนอนคนไข้ แล้วรู้สึกเป็ห่วงจับใจ
" แกต้องสู้ต่อไปนะ "
ทิวพูดเบาๆ พลางลูบกลุ่มผมนั้นเบาๆ
ทิวฝากฝังมีคุณไว้กับเพื่อนสนิทของเขาที่ไม่เจอกันมานานแล้ว เพื่อนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันในวัยหนุ่ม เหลือเพียงแค่พวกเขาที่จะช่วยเขาได้
แพขนตาหนากระพิบถี่ๆ ตื่นมาพร้อมกับความอ่อนเพลียและหน้าตาเศร้าโรยราจากการไม่ค่อยได้นอน เมื่อคืนเขาเผลอหลับไปกับเตียงคนไข้เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวเมื่อเขารู้สึกว่ามือของผู้เป็พ่อกำลังลูบกลุ่มผมหนาของเขาอยุ่
"พ่อเป็ไงบ้าง " ท่าทางตื่นเต้นมากที่พ่อเขาฟื้นขึ้นมาจากที่อาการแย่มาหลายวัน พ่อเขาจับมือของเขาเพื่ออยากพูดบางอย่าง
" มีคุณ .. พ่อเหลือเวลาอีกไม่นานพ่อรู้ตัวดี ถ้าพ่อไม่อยู่แล้วต้องไปอยู่กับเพื่อนพ่อนะ พ่อฝากแกไว้แล้ว "
เขาพูดเสียงช้าไปกว่าปกติมากเพราะอาการป่วยหนัก
" ไม่ ฮึก ครับ ไม่ … " ร่างบางส่ายหัวพร้อมกับร้องไห้เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น
"พ่อจะไห้ผมไปอยู่กับใคร ผมไม่ไป พ่อจะต้องหายนะครับ " เขาโผกอดพ่อและร้องไห้ฟูมฟาย เขาทำใจไม่ได้
" มีคุณ คนเรามันหนีความตายไม่พ้นหรอก ทำใจนะ ถ้าพ่อไม่อยู่แกจะต้องเข้มเเข็ง ฝันฝ่าอุปสรรคในชีวิตไปไห้ได้ นักรบและน้ำหวานเป็เพื่อนแท้ของพ่อ พวกเขาเป็คนดี เขาจะปกป้องแกได้แกจะต้องเป็เด็กดี ซื่อสัตย์ ไห้เหมือนกับที่แกรักพ่อรู้ไหม พ่อยังรักลูกเสมอนะ "
มีคุณไม่อยากยอมรับความจริง เขายังร้องไห้อยู่แบบนั้นอยู่เงียบๆ พ่อของเขาหลับไปแล้ว เพราะความอ่อนเเรง ด้วยเรี่ยวเเรงที่เหลือน้อยอยู่เต็มที
ทิวนักรบและน้ำหวาน พวกเขาไม่เคยพบกันั้แ่แยกย้ายกันไปมีครอบครัวเหตุผลที่ทิวหายไปแบบเงียบๆ เพราะครอบครัวล้มละลาย เขาหมดตัวจึงต้องหนีไปอยู่ที่ๆคนรู้จักน้อยที่สุด
ครั้งนี้เขาจะขอพึ่งมันเป็ครั้งเเรกและเป็ครั้งสุดท้าย
มีคุณเป็ผู้ชายที่ไม่เเข็งแกร่งเท่าไหร่นัก จิตใจลึกๆ ของเขาอ่อนไหวมากเขาจะปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียวไม่ได้
ถึงแม้ว่าทิวจะไม่ได้เจอนักรบและน้ำหวานมานาน แต่ทิวก็ติดตามข่าวเพื่อนทั้งสองตลอด เขาตามงานสังคมต่างๆนักรบมีอิทธิพลขว้างขวาง เป็นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและร่ำรวยมาก
ทิวหาทางติดต่อนักรบ ผ่านเบอร์บริษัทจนได้
หลังจากนั้นนักรบใช้เวลาเพียงแค่สองวันกว่าตามหาที่อยู่ของทิว
โรงพยาบาลที่ทิวอยู่ตอนนี้ อยู่ห่างไกลจากบ้านที่พวกเขาสองพ่อลูกอยุู่
ทิวและมีคุณอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ ณ พื้นที่ชนบทอยู่กับธรรมชาติซะส่วนใหญ่ ไม่ได้มีสังคมหรูหรา ศรีวิลัยเหมือนแบบในเมืองการมาโรงพยาบาลก็ไม่ง่ายนักสำหรับนักรบและน้ำหวาน
เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่กี่ครั้งก็ปรากฎชายวัยกลางคนลักษณะภูมิฐานอยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลเส้นผมที่จัดทรงอย่างเนียบนั้น แม้ว่าอายุจะเลยวัยกลางคนแต่ไม่ได้ทำให้เขาดูหล่อแพ้หนุ่มๆนัก
มาพร้อมกับและภรรยาสวย น้ำหวานในชุดลำลองดูสะอาดตา อายุพวกเขาเท่ากัน แต่ก็ยังดูสวยไม่ต่างกับสมัยที่พวกเขายังเป็วัยรุ่นมากนัก
เขามาพร้อมกับบอดิการ์ด คนสนิทอีกสองคนการพบกันครั้งนี้มันมีแต่กลิ่นไอความเศร้าทั้งที่ควรจะเป็ความสุขแท้ๆ น้ำหวานและนักรบคิดถึงและสงสารทิวมาก ใบหน้าเขาซีดเซียวดูเหมือนจะไม่ไหวเต็มทีเเล้ว
นักรบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เขาร้องไห้เขาเห็นเพื่อนรักในสภาพนี้ น้ำหวานก็เช่นกันร้องไห้ั้แ่เดินเข้ามาเพราะสงสารเพื่อนเหลือเกิน
" รบ น้ำหวาน " ทิวรู้สึกดีใจมากที่ทั้งสองคนมาที่นี่ตามที่ขอร้อง นักรบจับมือของทิวไว้
" ฝากมีคุณด้วยนะ กูไม่เหลือใครแล้ว แม่ของเขาตายั้แ่คลอดเขาั้แ่เล็กจนโตเขาก็มีกูที่อยู่ข้างๆ กับเขามาตลอดตอนนี้กูเหลือเวลาไม่มากนัก "
"กูรับปากกูจะดูแลเเละเอ็นดูเขาเหมือนลูกของกู แต่ทำไมเราต้องเจอกันในสภาพแบบนี่ด้วยวะทิว" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น้ำตาที่ไหลอย่างพลั่งพลู
" น้ำหวานรับปากนะทิว จะดูแลเขาอย่างดีที่สุดเลยนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ
" มีคุณเป็เด็กง่ายๆ ไม่ดื้อ เขาเป็เด็กดีเชื่อฟังกูมาตลอด แต่กูไม่สามารถเลี้ยงลูกไห้มีชีวิตที่ดีได้แม้แต่จะส่งเขาไปเรียนที่ดีๆ ยังไม่มีปัญญาเลย
เขาจิตใจเขาอ่อนโยน ซื่อสัตย์ เหมือนแม่ของเขา มีคุณจะไม่มีวันทรยศต่อครอบครัวของมึง ถ้าสัญญาแล้วว่าจะดูแลเขา กูสบายใจแล้วหล่ะ "
ทิวทัศน์ยิ้มน้อยอย่างสบายใจ จากครั้งแรกที่มีสีหน้าอมทุกข์นึกถึงอดีต ที่พวกเขาเคยผ่านต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ มาด้วยกันพวกเราสนิทกันมากไปไหนไปด้วยกัน
ในอดีต ทิว นักรบ น้ำหวานเป็เพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกัน นักรบและน้ำหวานรักกันั้แ่สมัยเรายังเรียนกันอยู่ส่วนทิวั้แ่เรีบนจบได้สักพัก ครอบครัวล้มละลายทิวก็หายหน้าไปไม่ติดต่อเพื่อนจนถึงตอนนี้
เมื่อก่อนครอบครัวทิวเป็คนมีฐานะมากแต่พ่อแม่เขาล้มละลายและฆ่าตัวตายเขาจึงต้องหนี
เสียงประตู เปิดออกมาพร้อมกับ ผู้ชายหน้าตาน่ารักหุ่นสมส่วนที่ผิวผมขาวเนียนใบหน้าเล็กสีผมน้ำตาลเข้ม กับทรงผมหน้าม้ารับกับใบหน้าเรียว เขารูปร่างดูเป็เหมือนผู้ชายทั่วไปแต่ไม่ได้สูงมากนัก ลักษณะท่าทางที่บ่งบอกว่าไห้รู้ว่าเขาเป็คนอ่อนโยนแค่ไหน ตอนนี้ใบหน้าหวานมันเปื้อนไปด้วยน้ำตา
" มีคุณ นี่อานักรบอาน้ำหวาน เพื่อนของพ่อ "
" สวัสดีครับ " เขายกมือไหว้ทั้งสองคนด้วยทีท่านอบน้อม
พวกเขารู้สึกถูกชะตาเด็กคนนี้ไม่น้อย รู้สึกถึงความอ่อนน้อม ในแววตาเเสนซื่อ ที่ดูจริงใจและไม่มีพิษมีภัยกับใคร เขาเชื่อที่ทิวพูดเด็กคนนี้จะไม่มีทางทำเื่เลวร้ายไห้ครอบครัวพวกเขา และหวังว่าเ้าลูกชายและลูกสาวเขาจะเอ็นดูเด็กคนนี้เหมือนกัน
" ต่อไปนี้เธอ อย่ากลัวไปเลยนะ ทิวพ่อของเธอเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของอา ไม่ว่ายังไงเราจะมารับเธอไปอยู่ด้วยนะ "
นักรบเดินเข้าไปใกล้ มีคุณ ยื่นมือลงลูบหัวมีคุณเบาๆ พร้อมกับน้ำหวาน ที่เข้าไปกอดปลอบใจ และลูบหลังเบาๆ
" ไม่เป็ไรนะๆ วันนี้อาจะอยู่เป็เพื่อนเธอนะ " น้ำหวานพูดปลอบใจมีคุณ
" ถ้าพ่อไม่อยู่แล้ว ไปอยู่กับพวกเขานะ สัญญากับพ่อว่าจะซื่อสัตย์และเป็เด็กดีกับพ่อจะได้ตายตาหลับ "
" ครับ" ตอบทั้งที่กำลังร้องไห้ สะอึกสะอื้นเขาไม่อยากตอบคำถามนี้เลย
" พ่อรู้ว่ามันยากแต่ลูกต้องอดทนนะ"
ทิวพูดพลางลูบหัวทุยของลูกชายเพื่อปลอบใจ
มีคุณเคลิ้มหลับไป แต่ขณะที่ผู้เป็พ่อนั้นกำลังใกล้จะหมดลมหายใจเต็มที นัดทิวลูบหัวมีคุณ ไม่กี่ครั้ง มือทั้งข้างก็ตกลงตามแรงโน้มถ่วง เป็สัญญาณว่าพ่อของเขาได้จากโลกนี้ไปแล้ว
ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ปรากฏผลออกมาหน้าจอ แล้วได้พบว่าพ่อของเขาไร้ลมหายใจ ร่างเล็กแทบล้มทั้งยืน เขารีบเรียกพยาบาลรีบส่ง ให้ถึงมือหมอ รอแบบนั้นไม่นานก็ได้รู้ว่าพ่อของเขาจากไปแล้วจริงๆ มีคุณแทบล้มมั้งยืนร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าสงสาร
นักรบและน้ำหวานรีบตรงเข้าไปหาทิวเพื่อดูใจแต่ก็ไม่ทันแล้ว
นักรบเข้าไปประคองลูกของเพื่อนรักขึ้นมาสวมกอดและลูบหลังเพื่อให้กำลังใจ พวกเขาก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้กัน
แรงกอด คำพูดปลอบโยนของเพื่อนรักพ่อ มันทำให้เขายิ่งคิดถึงพ่อมากขึ้นและร้องไห้ไม่หยุด
" ร้องไห้ให้พอนะ อาจจะจัดการทุกอย่างให้สมเกียรติ แล้วมาอยู่ด้วยกันนะ เราจะดูแลเธอเอง "
หลังจากงานศพของทิวผ่านไปเรียบร้อย ซึ่งมีนักรบเป็คนจัดการค่าใช้จ่ายทุกอย่าง มีคุณก็ได้ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่ ของนักรบ
นักรบเป็ชื่อ ที่เป็ที่รู้จักกันในแวดวงนักธุรกิจเป็อย่างดี เขาประสบความสำเร็จราว 30 ปีแล้ว เขามีธุรกิจมากมาย ทำให้เขาเป็ที่รู้จักของสื่อ นักรบร่ำรวยและมีอิทธิพลในเเวดวงต่างๆ ยิ่งสื่อสังคมมีชื่อเสียงมากมายนัก ไม่น่าแปลกใจที่บ้านเขาจะหลังใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ รวมถึงบ้านหลังอื่นๆ ของเขาด้วย
เมื่อมีคุนได้ก้าวเข้ามาบ้านหลังนี้เป็ครั้งแรก เขารู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตต่อจากนี้ของเขาจะเป็อย่างไร ตอนนี้เขาเองคาดเดาอะไรไม่ได้เลยเหมือนกัน
พ่อครับ ความเมตตาของพวกเขาผมคงชดใช้ให้ไม่หมด ผมจะทำตัวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
หลังจากเข้ามาเป็วันเเรกก็ได้รู้จักกับแม่บ้านหลายคนของบ้านหลังนี้เขาไม่คิดว่าคุณอาจะนับรบมีบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้เหมือนชีวิตเขาเปลี่ยนไปมาก เขามีคนดูแลไหนจะบอร์ดิกาดอีกมากมาย
ทุกคนดูใจดีโดยเฉพาะแม่บ้านคนที่ชื่อว่าพี่อบเชยดูเป็คนฉลาดพูดฉะฉานน่ารัก แววตาที่แฝงไปด้วยความจริงใจนั้นเขารู้สึกได้
ตอนนี้นักรบ น้ำหวานและมีคุณกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหรูที่ตรงกลางบ้าน
"ผมเรียนจบแค่ ม. 6 ครับผมสงสารพ่อที่ต้องทำงานหนักเพราะที่จะต้องส่งผมเรียนปริญญา อีกอย่างหัวผมก็ไม่ค่อยดี เรียนไม่ค่อยดีรังแต่จะเปลืองเงินเปลืองเเรงพ่อเปล่าๆ ผมจึงออกมาช่วยทำงานง่ายๆ แถวๆ บ้าน หาเงินใช้ดีกว่าครับ เราก็ใช้เงินกันไม่มากหรอกครับ เราอยู่กันง่ายๆ ไม่มีของใช้ เครื่องอำนวยความสะดวกมากมาย แบบนี้หรอกครับ "
" แล้วเธอชอบที่นี้มั้ยจ๊ะ "
" ผมอยู่ที่ไหนก็ได้หมดครับ แค่นี่ก็เป็พระคุณมากๆ แล้วครับ"
" เธอกตัญญูมากนะ มีคุณ งั้น …ตอนนี้เธออยากเรียนต่อมั้ย อาจะส่งนะ "
เพื่อนของเขาเลี้ยงลูกยังไงไห้เป็เด็กน่ารักขนาดนี้
ชีวิตของเธอน่าสงสารจริงๆ นะ ไม่ต้องห่วงนะทิวชั้นจะดูแลลูกเธอไห้เหมือนลูกของชั้นคนหนึ่งเลย
" ไม่ดีกว่าครับ ตอนนี้ผมอายุเกินมามากแล้ว อีกอย่างผมก็หัวไม่ดีด้วย ตอนนี้มีที่ไห้อยู่ก็เพียงพอแล้วครับ ถ้าไม่มีคุณอาทั้งสองชีวิตผมคงเคว้งคว้าง
ผมขอทำงานสวนงานบ้าน ทำอาหารก็ได้นะครับ ดีกว่าอยู่เฉยๆ นะครับ "
" งานพวกนี้เราจ้างคนทำไว้หมดแล้วหล่ะ เอ๊ะ เธอชอบทำอาหารใช้มั้ย อยากชิมฝีมือจังเลยนะ "
"ได้ครับ ผมจะทำสุดฝีมือเลยครับ "
" อีกอย่างอามีลูกชายกับลูกสาวนะวันนี้ลูกชายเขาน่าจะไม่อยู่หน่ะ ส่วนลูกสาวอยู่อเมริกาอาไห้เขาไปบริหารธุกิจที่นั่น ถ้าบินมาเมื่อไหร่จะได้ทำความรู้จักกันนะ แต่ตาแอลลูกชายอา เขาไม่ค่อยจะอยู่บ้านหรอก แต่เดี๋ยวดึกๆ ก็มา "
" ครับ "
" ตอนนี้เธอ ก็เป็เหมือนลูกของอาคนหนึ่งแล้ว ทำใจไห้ได้เื่พ่อเรานะ
เขาไปสบายแล้ว ต่อจากนี้คือชิวิตของเธอนะ "
" ตอนนี้เธออาจจะไม่รู้ว่าอยากทำอะไร รอไห้เธอปรับตัวกับในเมืองไห้ชิน แล้วถ้าอยากทำอะไร บอกอาได้เสมอนะจ๊ะ อาสนับสนุนเต็มที่ " นักรบมองเขาด้วยความเอ็นดู
" ครับ คุณอาขอบคุณมากๆ เลยครับ " เขาขอบคุณนักรบและน้ำหวานหลายรอบแล้วในวันนี้
นักรบลูบหัวทุยของมีคุณอย่างเอ็นดู
พวกเขาพูดคุยกันได้สักพัก ก็แยกย้ายกันไปที่พักของตัวเอง
" เอาหล่ะ ทีนี้เธอไปพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวไห้อบเชยพาไปที่พัก "
" ครับ คุณอา "
" นี่อบเชยจ๊ะ เป็แม่บ้านที่รู้ใจอาที่สุดเลย น่ารักด้วย " น้ำหวานพูดยิ้มๆ ภูมิใจที่มีแม่บ้านน่ารักและภักดี
" สวัสดีครับพี่อบเชย "
" อุ้ยๆๆ คุณหนูคะ ไม่ต้องไหว้ค่ะ
ไปค่ะเราไปดูห้องกันค่ะ "
มีคุณเดินตามอบเชยไปยังที่พัก ระหว่างทางกวาดสายตาไปสะดุดที่กรอบรูปครอบครัวขนาดขนาดไม่ไหญ่มาก ทั้งหมดสี่คนมีนักรบน้ำหวาน และลูกสาวลูกชาย
อ้อ นี่คงจะเป็ลูกๆ คุณอาทั้งสองสินะ คุณแอลดูหน้าดุจังนะ แต่ทุกคนดูมีสง่าราศีทั้งครอบครัวเลย
อบเชยเห็นมีคุณกำลังมองรูปครอบครัวจึงพูดออกมา
" นั้นคุณเอมิ พี่สาวคุณแอลค่ะตอนนี้ทำธุรกิจอยู่อเมริกาเธอไปั้แ่ เรียนจบก็ยังไม่ได้กลับมาเลยค่ะ มีแค่คุณผู้หญิงคุณผู้ชายบินไปเยี่ยม "
" หน้าตาท่าทางดูเด็ดขาดเหมือนลุงนักรบเลยครับ "
" ใช่ ค่ะเธอเป็ผู้หญิงที่มีความเข้มเเข็งมาก เธอดูแลธุรกิจต่างประเทศแทนคุณๆ ค่ะ"
" เก่งจังเลยครับ"
" ค่ะ"
อบเชยพูดพลาง ทำท่ากระซิบกระซาบ หันมองซ้ายขวา รางกับว่ากลัวมีจะมาได้ยิน
" ส่วนคุณแอล รายนั้นจะเด็ดขาดมากเลยหล่ะค่ะ และเป็ตัวของตัวเองสูงมากกก…ไม่ค่อยฟังใครหรอกค่ะ ั้แ่…. เอ่อ เอ่อ เดี๋ยววันหลังจะเล่าต่อนะคะ " อบเชยชะงักกับคำพูดตัวเองเพราะเผลอบอกอะไรไม่ดีเข้าซะเเล้ว
" อ้อ ครับ " มีคุณตอบไปแค่นั้น
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ปกติเขาเป็คนมนุษย์สัมพันธ์ดีกับทุกคนอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่เขาคิดมันอาจจะไม่ได้เป็แบบนั้นก็ได้
อบเชยพาเขาขึ้นไปยังห้องไหม่ที่ถูกจัดเตรียมไว้
ห้องโทนสีอบอุ่นสีขาวดูสะอาดตามูลี่สีน้ำตาล เตียงนอนนุ่มขนาดคิงไซล์ บวกกับอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบถ้วน ชีวิตมีคุณ ที่ผ่านมาเขาได้นอน กับฟูกบางๆ ธรรมดาๆ เท่านั้น เขาตื่นเต้นไม่น้อยสำหรับสิ่งไหม่ๆ
" โห นี่ห้องผมเหรอครับ ไหญ่จัง "
เขามองไปรอบๆ ตาแป็ว
มีคุณจับไปที่เตียงนุ่มบ้าง เดินไปยังมุมต่างๆ ของห้องอย่างตื่นเต้น
" ฮ่าา นุ่มจังเลย หอมจังเลย " เขานั่งๆ นอนๆ กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงไหม่ของเขา
อบเชยนั่งมองมีคุณด้วยสายตาเอ็นดู
" คุณหนูมีคุณค่ะ อบเชย เตรียมทุกอย่างไว้ไห้พร้อมแล้ว ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติม เรียกอบเชยได้นะคะ " อบเชยพูดพลางยิ้มอย่างจริงใจ
มันเรียกความสนิทใจไห้มีคุณได้ไม่น้อย
" พี่อบเชยครับ เรียกคุณหนูเลยเหรอ เรียกผมธรรมดาทั้วไปดีกว่าครับ "
" ไม่ได้ค่ะไม่ได้ เดี๋ยวอบเชยจะโดนคุณผู้ชายเอ็ดนะคะ "
" .. ก็ได้ครับ " เขารู้สึกแปลกๆ ที่ต้องมีคนมาเรียกเขาคุณหนู
" คุณหนูมีคุณเนี่ย หน้าหวาน น่าตาน่ารัก ผิวพรรณดีกว่าเด็กในเมืองหลายๆ คนอีกนะคะ บอกเคล็ดลับอบเชยมั้งสิคะ อิอิ "
เห้อ มีแต่คนชมเหมือนเราเหมือนเราเป็ผู้หญิงมันน่าภูมิใจไหมเนี่ย
" บ้านผมอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ มีแต่ป่าไม้ ธรรมชาติ ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก มากมายแบบนี้หรอกครับ
ส่วนพวกของใช้ ก็มาจากธรรมชาติทั้งหมดครับ
" มิน่า คุณหนูถึงได้ผิวเนียนขนาดนี้ไงคะ "
" ขอบคุนครับ" มีคุณขอบคุนด้วยท่าทีขัดเขินแปลกๆ แต่ในใจไม่ได้ภูมิใจเท่าไหร่นัก
" บางที ดูหน้าคุณหนูยังเศร้าอยู่เลยนะคะ ไม่เป็ไรค่ะ อบเชยจะอยู่ข้างคุณหนูเอง อบเชยรู้เื่ทุกอย่างของคุณหนูแล้วหล่ะค่ะ "
" ผมจะพยายามหายเศร้าไห้เร็วที่สุดครับ พ่อจะได้ไม่เสียใจ "
" น่ารักมากค่ะ " อบเชยยิ้มกว้าง
" แล้วพี่ทำงานที่นี้มานานแล้วเหรอครับ "
" อบเชยเป็ลูกของแม่บ้านเก่าแก่ทีนี้ อายุเท่ากับคุณเอมิ โตมาด้วยกันเลยหล่ะค่ะ "
"เห็นคุณมีคุณก็คิดถึงน้องชายขึ้นมาทันทีนะคะอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันสายลมไกล้จะจบ ม6 แล้วหล่ะค่ะ เดี๋ยวถ้าโรงเรียนเขาปิดเทอมจะมามาแนะนำไห้คุณหนูรู้จักนะคะ "
" ผม 21 แล้วผมอายุเยอะกว่าเขาครับ "
" ดีเลยได้มีคุณช่วยดุ " อบเชยพูดพลางหัวเราะไปด้วย
" ผมอยากใจดีกับน้องมากกว่าครับ เดี๋ยวน้องจะไม่อยากคุยด้วยซะเปล่าๆ ครับ " มีคุณพูดติดตลก
" 555 ไม่หรอกค่ะคุณหนู"
"งั้นอบเชยไม่กวนแล้วนะคะ คุณหนูจะได้พักผ่อน ขอตัวไปก่อนนะคะ "
" ครับ "
หลังจากอบเชยเดินพ้นประตูห้องไปมีคุณถอนหายใจเฮือกไหญ่ พลางหยิบรูปเขาและพ่อที่ถ่าย่ที่เขายังเด็กขึ้นมาดูเพื่ออยากได้กำลังใจ
" ผมคิดถึงพ่อจังเลย หวังว่าต่อจากนี้ไปผมจะมีความสุขนะครับ " เขากอดรูปพ่อไว้แนบอก
เอ๊ะ! รู้สึกตากระตุกแปลกๆ แหะ
่กลางดึกทั้งสองคนออกมาพบลูกชายโดยเฉพาะ เสียงรถสปอตคันสีดำขับแล่นเข้ามาภายในคฤหาส ร่างสูง 189 วัย 29 ก้าวลงมาจากรถ เขาอยู่ในเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ชุดสีดำบวกกับรองเท้าหนัง แต่ไม่เป็ทางการนัก มันทำไห้แอลดูน่ามองเพราะความเท่ของเขา
"ตาแอลแม่จะเเนะนำน้องไห้รู้จักนะ " คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายของบ้านตั้งตารอลูกชายแต่ดันเจอกับหน้าตาตึงเครียดของลูกชายแทน
" มีคุณมาแล้วนะ "
แอลทำท่าทีไม่สนใจอะไร และนั่งจิบวายฟังพ่อแม่อย่างเงียบๆ
" คุณพ่อคุณแม่รับคนแปลกหน้าที่ไหนไม่รู้มาเป็ลูกได้ง่ายๆ เลยเหรอครับ " แอลถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
" แม่รู้แต่พ่อของเขาเป็เพื่อนรักของพ่อกับแม่ เราสัญญากับเขาไว้แล้วว่าจะดูแลลูกเขาไห้ "
" ได้ครับ ผมจะคอยดูพฤติกรรม" แอลถอนหายใจแรง พูดด้วยน้ำเสียงห้วน
" มีคุณเป็เด็กดีนะ พ่อแม่ดูไม่ผิดหรอกสักวันแกจะต้องรักและเอ็นดูน้องมากแน่ๆ "
" ผมไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น"
" มันก็เื่ของแก แต่น้องเข้ามาเป็ครอบครัวเราแล้วรู้ไว้ซะ" นักรบพูดเน้นถ้อยเน้นคำเพื่อไห้ลูกชายแสนดื้อลั้นไห้จำเอาไว้
แอลทำท่าไม่พอใจเขาไม่พูดอะไรเพียงแค่เดินออกจากตรงนั้นไป เพียงครู่ก็ได้ยินเสียงรถขับออกไปอย่างเร็ว
มีคุนไม่รู้หรอกว่าชีวิตของเขากำลังจะเปลี่ยนไป
เป็เวลาเกือบเที่ยงคืน มีคุณนอนกระสับกระส่าย อยู่บนเตียงสีขาวด้วยความไม่ชินกับสถานที่อยู่ไหม่ เขารู้สึกหิวมาก ใช้วันนี้เขาเดินไปดูนั้นนี่ ตื่นเต้นจนไม่ได้กินอะไรเลย จนตอนนี้ท้องร้องไม่หยุด ดูเหมือนจะนอนไม่หลับแน่ๆ มันทำไห้เขาต้องลุกออกจากห้องไปเพื่อหาอะไรรองท้องสักหน่อย
ร่างบางเดินเบาๆ ไปยังห้องครัว ในท่ามกลางความมืดสลัวที่สามารถมองหาทางเดินไปได้โดยไม่ต้องเปิดไฟ ในขณะที่มีคุณเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบนมขึ้นมาดื่ม เขากำลังเดินถอยหลังหมุนตัวออกห่างมากจากตู้เย็น เพื่อจะกลับขึ้นไปยังห้องนอน
" โอ้ย"
เขาก็ชนกับใครคนหนึ่งอย่างจัง จนนมหกเปียกเลอะเสื้อมีคุณจนเห็นข้างในไปหมดแต่เขาก็อยู่ในเเสงไฟสลัว
เมื่อไฟเปิดสว่างขึ้นปรากฎคนตรงหน้า เป็แอล....
ครั้งแรกที่เห็นหน้าร่างสูงตรงหน้ามันทำไห้เขากระวนกระวาย ไม่รู้จะพูดอะไรกับคนตรงหน้าดี
ร่างสูงไม่เอ่ยปากขอโทษ และไม่พูดอะไรเพียงแต่มองมาที่เขาด้วยสายตา เยือกเย็น จนเขาทำตัวไม่ถูก
ทำไห้ร่างบางตอนนี้ไม่กล้าๆ กลัวที่จะสบตากับแอลโดยปริยาย
ร่างสูงตรงหน้าเขา คงเป็คุณแอลลูกคุณลุงสินะ ทำไมเขามองเราสายตาน่ากลัวแบบนั้นหล่ะ
แล้วส่วนสูงที่ต่างกันจนมีคุณต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาและหน้าตาที่หล่อคมเข้มจนน่าอิจฉาแบบนั้น บ้านนี้เขาเฟอร์เฟ็คจริงๆ
ตะ.. แต่ จะจ้องเราแบบนั้น จะไม่พูดอะไรสักนิดเลยเหรอ
"เอ่อ ขอโทษครับ "
ทั้งสองอยู่กันในระยะไกล้กันจนแนบชิด เสื้อสีขาวที่เปียกจนเห็นผิวเนียนข้างในและหัวนมชมพูนั้น แอลเผลอมองไม่วางตา และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนตัวเล็กกว่านั้นอีก มันทำไห้แอลรู้สึกร้อนแปลกๆ
แอลจ้องหน้าอกมีคุณจนเผลอกลืนน้ำลาย อย่างลืมตัว เขาชะงักเพราะพยายามดึงสติตัวเองออกมา
เขาตวัดสายตาคม หันกลับแล้วเดินไปยังห้องตัวเอง แบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" ทำท่าทางแบบนั้น มันน่าโมโหชะมัด "
แอลรู้สึกโมโหตัวเองที่มีความรู้สึกแปลกๆ และคิดว่ามีคุณคิดจะอ่อยเขา
สิ่งที่เขาคิดในหัวมันตีกันไปหมด เขาโมโหตัวเองมาก ทำไมภาพผิวขาวๆ และหัวนมอมชมพูของเด็กคนนั้นมันติดตาเขานัก เเละยิ่งเขาได้เห็นมันไกล้ๆ มันเย้ายวนจนเขาเกือบจะจับคนตัวเล็กกว่าจูบไปแล้ว เด็กคนนั้นทำไห้เขาเกิดอารมณ์ได้ทั้งๆ ที่เป็ผู้ชายเหมือนกันเขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายเลยสักครั้ง เขาเกิดอารมณ์จนต้องรีบเดินหนีออกมา
มีคุณทำไห้เขาอารมณ์ค้างและไม่ได้ปลดปล่อย เขาไม่เคยต้องช่วยตัวเองเพราะใคร เพราะมีแต่คนมาเสนอเขาไห้ทั้งนั้น มันทำไห้แอลอารมณ์เสียเอามากๆ
"นายจะต้องโดนลงโทษนะเด็กน้อย หึ"
*** ฝากนิยายเื่แรกในชีวิตด้วยนะคะ ติชมได้ตามอัธยาศัย ดีไม่ดียังไงจะนำไปปรับปรุงนะคะ (: (: *****
***นิยายเื่นี้ ทุกฉากทุกตอนเป็สิ่งที่่จินตนาการมาเท่านั้นนะคะ ทุกฉากรวมถึง ฉาก 18+ กรุณาอ่านอย่างมีสติ นะคะ***
เตือนแล้วนะคะ อิอิ
//// พยายามจะมาอัพบ่อยๆ เท่าที่จะทำได้นะจ๊ะ ////
SEE YA!
3K
