Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบThePack ฝูงสัตว์

การบำเพ็ญคู่ทำให้พลังฝีมือของคนที่บ่มเพาะพลังนั้นเกือบจะก้าวข้ามผ่านขั้นใหญ่ที่ตนเองมีอยู่!!!

.....ซึ่งไม่ใช่อ้าวป้าหม่า คนที่ได้ประโยชน์สูงสุดคือขั้นปรับพื้นฐานลมปราณไปจนเกือบจะกลายเป็นสร้างแก่นปราณของสาวๆอีกสามคนส่วนคนที่ก้าวหน้ารองลงมาคือน่าหลันเมิ่งที่อยู่ในชั้นสร้างแก่นปราณอยู่แล้วและอ้าวป้าหม่าที่ก้าวหน้าน้อยที่สุดจากการบำเพ็ญคู่-หมู่ที่ผ่านมา

อย่างที่ว่าคนที่มีพลังเยอะสามารถช่วยคนที่พลังต่ำกว่าให้มีพลังสูงขึ้นได้ขอเพียงคิดที่จะทำเท่านั้น แต่อาจจะเพราะเสียเวลาและเสียทรัพยากรที่จะทำให้ตนเองพลังสูงขึ้นได้คนเลยไม่ทำกัน

ประดุจดั่งชาวสวนแม่ลูกสามหรือลูกสาวดยุกจะไม่ยอมถ่ายทอดวิชาทำอาหารหรือบัญชีให้กับผู้หญิงด้วยกันในครอบครัวหรือลูกสมุนหญิงรับใช้ของตนเองอย่างเด็ดขาดนั่นเอง

ราวกับเป็นการผิดผีฮารามอย่างมากที่คนอื่นจะมีทักษะที่ตนเองมีอยู่คนเดียว

แต่โชคดีหรืออาจจะเพราะการออกแบบนั่นล่ะ

ผมยิ่งต้องการคนมีพลังยุทธจำนวนมหาศาลมีมากเท่าไรก็ไม่พอเพื่อการแก้ปัญหาสมการวิชายุทธ

ที่เรียกว่าตอนนี้เกือบจะใช้ทรัพยากรไปถึงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้แล้วขาดก็เพียงแต่มีชาวยุทธมาร่วมพัฒนาวิชาเพิ่มมากขึ้นเท่านั้นจึงจะทำให้การตีความวิชานั้นก้าวหน้าขึ้นไปอีกด้วยความรวดเร็ว

ศักยภาพของคนที่ฝึกยุทธคือปัจจัยสำคัญที่ต้องมาเสริมกับพลังของวิทยาการและเทคโนโลยี

“อืมอย่าไปสิคะท่านพี่”

“อยู่กับพวกเราอีกหน่อยค่ะ”

พวกเธอยังออดอ้อนอ้าวป้าหม่า

ซึ่งอ้าวป้าหม่าก็ใจอ่อนสัมผัสความรู้สึกของการถ่ายเทพลังปราณไปอีกสักพัก

นี่คือน่าจะเรียกว่าการเป็น”ฝูงเดียวกัน”ThePack

ที่สามารถสัมผัสความรู้สึกของคนในกลุ่มได้ดีมากกว่าเดิม

ไม่ต้องใช้ดวงตาที่สามของมโนมยิทธิผมก็สัมผาได้ถึงอารมร์ของคนที่ผมนอนกอดก่ายอยู่ด้วย

การที่มีพลังเหนือกว่าบำเพ็ญคู่ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมกัน

คนที่มีพลังต่ำกว่าจะถูกสะกดข่มไว้ตามแนวทางสายวิชานี้

ซึ่งหากผมสามารถดูดพลังพวกเธอมาก็ทำได้แต่นั่นล่ะ ไม่ค่อยคุ้มค่าที่จะทำหรอก

หากคุณสมบัติร่างกายไม่ใช่ของหายากเก้าหยินประมาณไป่มู่หลิง

ซึ่งหากถามผม

ผมว่าไม่คุ้มหรอกเสียเวลาเทียบกับความยุ่งยากที่จะตามมา

คนเราควรจะพอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่และรู้ว่าเป้าหมายของตนเองคืออะไร

แต่ความรู้สึกไม่ใช่แค่ทางเดียว

ผมก็เกิดความรู้สึกอยากปกป้องคนในฝูงของผมขึ้นมาตามสัญชาตญาณเช่นกัน

ที่ผมต้องทำสมาธิปรับลมปราณและพลังจิตเพื่อควบคุมและพิจารณาความรู้สึกนี้อยู่สักหน่อย

โชคดีที่ผมจะไปอินเดียที่เป็นถิ่นของนามูที่เชี่ยวชาญในด้านพลังจิตมโนมยิทธิอยู่พอดี

เฮ้อสุดท้ายผมที่ว่าคนอื่นสารพัดก็เกิดอาการ possessive ความหวงข้าวของไม่ต่างกับคนที่ผมเคยว่าล่ะนะ

นี่คือสาเหตุที่คนรวยกับคนจนจะไม่มีวันยอมกันได้เพราะคนรวยจะเข้าใจว่าของทั้งหมด เป็นของที่พวกเขามีสิทธิ พึงมีพึงได้เสมอคนจนต่างหากที่จะมาแย่งของพวกเขาที่มีสิทธิพึงมีพึงได้ไป

หากอยากซื้อที่ดินอสังหาริมทรัพย์คนจนมีเงินก็ซื้อไปสิ ทำไมมาว่าพวกเราที่กว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์ของเกาะฮ่องกงด้วย?

อย่างตอนนี้ผมก็ตีความว่าทรัพยากรทั้งหมดของอินเดียและเกาหลีที่พลังอ่อนแอกว่าผมเป็นของผมไปหมดแล้ว

หากมีใครมาแย่งผมก็คงจะโมโหเอามากๆ

หรือมีใครมาทำร้ายลูกน้องของผมหรือคนรักของผม...ถึงตามสมการอัตราส่วนประชากร ประชากร 99.999% จะไม่สามารถแตะต้องคนที่ฝึกถึงขั้นปรับพื้นฐานลมปราณได้ก็เถอะ

แต่ทางเทคนิคนักฆ่าที่พลังระดับสร้างแก่นปราณก็มีอยู่พอสมควร

ผมคงต้องระวังมากขึ้นแล้วในการทำอะไรเพราะผมไม่ใช่ผมคนเดียวแต่ยังต้องปกป้องพวกลูกน้องและคนรักของผมต่างๆเหล่านี้ด้วย เฮ้อ

ยิ่งมีมากก็ยิ่งหวงข้าวของมากคือสัจธรรมของชีวิต

การเห็นตัวเรามีข้าวของและตัวเลขมากขึ้นเรื่อยๆมันยิ่งกว่ายาเสพติดเสียอีก

ที่ผมกล่าวว่าหากเป็นแนวนักลงทุนโบรกเกอร์จะกลายเป็นสูดโคเคนจากหน้าอกสาวๆจนหมดก็ไม่ใช่ทั้งหมดเสียทีเดียว

ชาวยิวบางคนนั้นเคร่งศาสนาเอามากๆ

เรียกว่าลงทุนเสร็จก็สวดมนต์ภาวนากันต่อทันที

เพราะการมองตัวเลขหรือพลังที่สูงขึ้นตามแบบทุนนิยมนี้มันเป็นการเพาะสร้างนิสัยง่ายมากที่จะเสพติด

คนที่หาเงินได้นับล้านอย่างง่ายดายและขอแค่มีการควบคุมที่ดีพอก็จะเป็นเศรษฐีไปทั้งชีวิตได้อย่างสบายๆ

แต่ไม่สามารถควบคุมตนเองได้สูดโคเคนจากหน้าอกสาวๆในชุดว่ายน้ำมากเกินไป

จนทำธุรกิจผิดพลาดในที่สุด

ดังนั้นไม่แปลกที่คนจะเข้าวงการนักลงทุนจะมีนิสัยที่ต้องสามารถควบคุมตนเองได้ก็อาจจะต้องพี่งศรัทธาอย่างชาวยิวนักลงทุนที่เคร่งศาสนาเอามากๆ

เราต้องการความเข้มแข็งของจิตใจ

เพราะมันอาจจะเป็นอย่างเดียวที่หยุดเราไม่ให้คร่ำเคร่งกับตัวเลขที่เพิ่มขึ้นมากจนเกินไปจนไม่สามารถวิเคราะห์อะไรได้อย่างชัดเจน

โชคดีที่ผมคิดว่าผมจะไปเรียนรู้เพิ่มเติมด้านมนโนมยิทธิของทางอินเดียได้

ถึงแม้ว่าทางเทคนิคนายน้อยจะมีอยู่ทุกที่ก็เถอะ

ไม่มั้งคงไม่ขนาดนั้นหรอก

...

ยี่สิบสามชั่วโมงต่อมา

“เจ้ารู้หรือเปล่าว่าคนที่เจ้าขวางหน้าอยู่คนนี้คือใครคุณชายพาราณจี ผู้เปิดจักระบานที่สามได้ พลังฝีมือต่างกันราวกับใต้อเวจีมหานรกกับยอดเขาพระสุเมรุคุกเข่าและคุณชายพาราณจีจะให้เจ้าไปตะพุ่นหญ้าช้าง”

เวรกรรมเจอจริงๆด้วยอ้าวป้าหม่าคิดในใจ

.....

True Wallet

089-5296248

สนับสนุนผู้เขียนได้ตามช่องทางนี้นะครับ

หากต้องการรู้ข้อมูลหรือตอนพิเศษใดสามารถบอกต่อผู้เขียนได้ครับ