เล่าเื่ผี หนีผีที่ตลาด
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว เอ็ม ชายหนุ่มเืร้อน เขาเรียนอาชีวะแห่งหนึ่งในกรุงเทพ และมักจะมีเื่ต่อยตีกับอาชีวะสถาบันอื่นอยู่หลายครั้ง ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็เื่ปกติของลูกผู้ชายที่กำลังคึกคะนอง อยากดัง อยากเด่น เป็ธรรมดา
ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นใน่เย็นวันนั้น เอ็ม ได้ไปนั่งดื่มกินฉลองงานวันเกิดเพื่อน ที่หอพักใกล้ๆที่เรียน บรรยากาศเป็ไปด้วยความสนุกสนานตามสไตล์กลุ่มชายล้วน
เขานั่งเล่นจนถึง่มืด นึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวรถประจำทางจะหมดเอาก่อน เลยขอตัวกลับบ้าน โดยมีเพื่อนเ้าของงานวันเกิด ขับมอเตอร์ไซค์ออกมาส่งที่ตลาดใกล้ๆเพื่อรอรถ
เมื่อมาถึงที่ตลาดแห่งนั้นแล้ว เพื่อนที่มาส่งได้ขอตัวกลับไปก่อนเพราะง่วงมากๆ ทางเอ็มก็ไม่ได้ติดใจอะไร เขาจึงต้องรอรถประจำทางแถวนั้นคนเดียว รออยู่นานก็ยังไม่มีรถผ่านมาสักคัน
เอ็ม รู้สึกเบื่อๆเพราะยืนรอจนเมื่อย และเหมือนโชคร้ายเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว เขามองเห็นว่ามีนักศึกษาอาชีวะสถาบันอื่น ประมาณห้าคน กำลังเดินมาทางที่เขารอรถอยู่ และคนพวกนั้นก็มองเห็นเอ็มพร้อมท่าทางที่จะเตรียมจัดหนักกันเต็มที่…
สำหรับเอ็มแล้ว… นักเลงไม่กลัวหรอก แต่กลัวมาเยอะ เมื่อคิดได้เขาจึงออกตัววิ่งหนีสุดฝีเท้าทันที เมื่อคนพวกนั้นเห็นก็วิ่งไล่ตามมา…
แต่ว่าเอ็มเป็คนที่มีความเชี่ยวชาญในการวิ่งหนีเป็อย่างมาก เขาทิ้งห่างได้ไกลพอสมควร วิ่งเข้ามาด้านในของตลาด ที่ขณะนี้ร้านค้าต่างๆปิดหมดแล้ว ทุกอย่างดูมืดและเงียบสนิท…
วิ่งไปก็เริ่มเหนื่อย ตอนนี้ต้องหาที่หลบแล้ว เอ็ม มองเห็นซอยเล็กๆที่มีรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ เมื่อมองไปที่กระจกฝั่งคนขับ เห็นว่า… มีผู้ชายนั่งอยู่ข้างใน เขาจึงเคาะกระจกที่ลดไว้เพียงครึ่งเดียว แล้วพูดว่า… “พี่ๆ… ขอผมเข้าไปหลบในรถหน่อย ผมโดนไล่มา”
ชายคนนั้นพยักหน้าให้ เอ็มดีใจมาก เขาเลยเปิดประตูหลังรถ แล้วเข้าไปหลบตรงที่วางเท้าข้างล่างก่อนที่จะไม่ลืมปิดประตูรถ หลบอยู่ได้สักพักหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าพวกคนที่ไล่ตามมาวิ่งผ่านข้างๆรถไป เขายังคงหลบอยู่แบบนั้นเพื่อให้แน่ใจก่อน
เอ็ม ส่งเสียงเบาๆถามคนขับว่า... “พี่ๆ พวกมันไปหมดแล้วยัง หลบตรงนี้หายใจไม่ค่อยออกเลย”
ชายคนนั้น ตอบแค่เพียง… “อืม…” แต่แค่นั้นก็ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เอ็มค่อยๆโผล่ตัวขึ้นมานั่งที่เบาะหลังอย่างสบายใจ
เอ็มเห็นว่านี่ก็ดึกมากแล้ว เลยบอกกับชายคนนั้นว่า... “ขอบคุณพี่ที่ช่วยผมมากๆนะครับ อ่อ.. พี่ไปส่งผมหน่อยได้ไหมครับ ผมไม่กล้าออกไปรอรถที่ถนน... กลัวเจอพวกนั้นอีก”
ชายคนนั้น เงียบไม่ได้พูดอะไร เอ็มเลยพูดต่อไปอีกว่า… “พี่จะไปส่งผมไหม เดี๋ยวผมเพิ่มเงินให้ก็ได้ ตอนนี้เหนื่อยแล้ว ออกรถเลยพี่”
ชายคนนั้น… เริ่มขยับเอียงตัวมาข้างๆเบาะ แล้วบิดหัวกลับหลังหันมองมาที่เอ็ม ใบหน้าของเขาบวมอืดเขียวช้ำ ดวงตาถลนออกมา พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่า และอ้าปากถามว่า… “ไปส่งที่ไหน……”
เอ็มที่ได้เห็น ใร้องเสียงหลงด้วยความกลัว เขาพยายามเปิดประตูออก แต่มันเปิดออกไม่ได้ แถมตอนนี้….ชายคนนั้นกำลังใช้ร่างกายที่บวมอืด...แทรกผ่านช่องว่างระหว่างเบาะ...ขยับตัวเข้ามาใกล้ๆตัวเขาเรื่อยๆ เอ็มสติแตกมาก ทั้งดันและถีบประตูจนเปิดออกได้ในที่สุด....
เขารีบออกมาจากรถแท็กซี่คันนั้น แล้ววิ่งไปตามทางเรื่อยๆด้วยความกลัว ดูเหมือนว่าไม่ไกลมากนัก มีอีกซอยที่มองเห็นว่ามีแสงไฟเปิดอยู่ เอ็มตรงเข้าไปในซอยนั้น เห็นว่าข้างในซอย มีร้านค้าเล็กๆ พร้อมผู้ชายวัยกลางคนสามคน กำลังนั่งพูดคุยอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้างในตอนนี้
ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน เห็นเอ็มวิ่งเข้ามาท่าทางเหนื่อยๆ ก็เลยถามว่า… “ไอ้หนุ่ม เป็นักเรียนหรอ ทำไมกลับบ้านดึกแบบนี้ แล้วนั่นวิ่งหนีใครมา”
เอ็ม ที่ได้สติ เล่าเื่ทุกอย่างให้กลุ่มชายทั้งสามคนฟัง เมื่อได้ฟังเื่เล่าของเขา ผู้ชายคนเดิมได้พูดว่า… “ว่าแล้ว ฮ่าๆ… รถแท็กซี่คันนั้น มันเป็เพื่อนของลุงเอง มันคอยขับรถหาเงินเลี้ยงดูเมีย แต่ว่าเมียของมันดันไปติดการพนัน แถมยังหนีไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นอีก มันเสียใจมากๆ เลยเอามีดแทงตัวเองตายในรถแท็กซี่นั่นแหละ….”
พอได้ฟังคำบอกเล่า เอ็มพอเข้าใจมากขึ้น คนขับแท็กซี่คนนั้นคงจะเป็ผีอย่างแน่นอน ได้แต่คิดในใจว่า.. วันนี้โชคร้ายสุดๆ หนีอาชีวะที่อื่น แล้วยังมาเจอผีอีก เขากำลังจะโทรหาเพื่อนที่มาส่ง ให้มารับเขากลับหอ กะว่าจะขอไปนอนด้วย วันนี้คงกลับเองไม่ไหว แต่ลุงสามคนนั้นคุยกันเสียงดัง เขาเลยเดินออกไปโทรที่หน้าทางเข้าซอยร้านค้า…
เพื่อนของเอ็มรับสาย แล้วตกลงกันว่าจะขับมอเตอร์ไซค์ไปรับตรงที่เดิม คือถนนหน้าตลาดที่ได้มาส่งในทีแรกนั่นเอง หลังจากที่คุยกับเพื่อนเสร็จแล้ว เขาตั้งใจว่าจะเดินไปหาลุงทั้งสามคน เพื่อขอบคุณที่ให้นั่งพักเหนื่อย และเล่าเื่ให้ฟังทั้งหมด…
แต่เมื่อเดินกลับเข้าไปในซอยร้านค้า ทุกอย่างมืดสนิท ร้านค้าที่เคยเปิดไฟตอนนี้เป็เพียงร้านเก่าๆที่ดูเหมือนไม่มีคนอยู่ ลุงสามคนที่นั่งตรงโต๊ะม้าหินอ่อนก็หายไปแล้วเช่นกัน... ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก เพราะเขาจำได้ว่าออกมาคุยกับเพื่อนแค่แป๊บเดียว คนพวกนี้หายไปไหนหมด เฮ้ย… รึว่าลุงพวกนั้นจะเป็….!
“หนุ่ม……… หาของกิน….ให้พวกลุงหน่อยสิ...ลุงอยู่ที่นี่หลายปีแล้ว...หิวจังเลย....ฮึฮึ…” เสียงมาจากข้างบนร้านค้า เขาเลยเงยหน้ามองดู เห็นลุงทั้งสามนั่งอยู่บนหลังคาร้าน ทุกคนแลบลิ้นยาวๆออกมา ตวัดลิ้นไปมา และทำท่าเหมือนจะะโลงมาหาเขา….
เอ็มวิ่งออกจากซอยนั้นด้วยความเร็วระดับสูงสุดทันที ระหว่างทางจำเป็ต้องผ่านซอยแท็กซี่คันนั้นอีกแล้ว ถึงจะกลัวแต่เอ็มก็อยากดูให้แน่ใจและเป็การพักเหนื่อยไปในตัว เขามองเข้าไปในซอยมองเห็นแท็กซี่คันเดิม แต่มันเก่าและโทรมกว่าครั้งแรกที่เจอ…
เอ็มเหนื่อยจนไม่อยากวิ่งอีกแล้ว เขาเริ่มโกรธมากกว่ากลัว ไม่สนใจอะไรแล้ว เลยพูดออกไปว่า... “มึงเป็ผีหรือว่าอะไร ก็มาดิคร้าบ...จะต่อยให้กลิ้งเลย…”
เหมือนทุกอย่างเต็มใจ เอ็มได้กลิ่นเหม็นเน่ามาจากข้างหลัง เขาเลยหันไปดู มันคือ… ชายคนขับแท็กซี่… ที่ตอนนี้ร่างกายบวมอืดใหญ่มาก และมีไส้ไหลออกจากท้องเป็พวงยาวๆกองอยู่ที่พื้น ชายคนนั้นกำลังใช้มือดึงไส้ตัวเองขึ้น เขาหันมองมาที่เอ็ม แล้วพูดว่า… “ขอ...พี...เก็บ...ไส้..ก่อน… เดี๋ยว..พี่..ไป..ส่ง..”
ของแค่นี้...มีหรอที่เอ็มจะไม่วิ่งหนี ความกลัวชนะความโกรธเสมอ เขาซอยเท้าอย่างรวดเร็วแบบไม่หยุดพัก วิ่งอย่างเดียว วิ่งเท่านั้น ทนเหนื่อยไปจนถึงที่ถนนข้างหน้าตลาดได้สำเร็จ และได้เจอเพื่อนที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ที่ข้างทาง
เอ็มรีบะโขึ้นซ้อนท้ายรถ แล้วตบหลังให้เพื่อนรีบออกรถกลับหอทันที หลังจบเื่นี้เขายังนอนหอเพื่อนต่ออีกหลายวัน โดยที่ไม่ได้เล่าเื่นี้ให้ใครฟัง เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ
เวลาผ่านไป เมื่อพอเริ่มทำใจได้ เอ็มจึงกลับบ้าน และวันหนึ่งเขาได้คุยกับพวกเพื่อนๆตามภาษาผู้ชาย เพื่อนคนหนึ่งมีเื่มาเล่าว่า... เมื่อเดือนก่อน ได้ข่าวว่า… มีนักศึกษาอาชีวะสถาบันอื่น “ห้าคน” ถูกยิงตาย ซึ่งน่าจะเกิดจากโดนกลุ่มอื่นเล่นงานอีกที
เอ็มทีได้ยินเพื่อนเล่า คิดในใจว่า… อืม… ห้าคนหรอ คุ้นๆนะ จะใช่พวกที่ไล่ตามเขาเมื่อตอนนั้นรึเปล่า หรือว่า… บางทีทุกอย่าง ทุกคนที่เจอในคืนนั้น จะเป็….ผี….ทั้งหมด ไม่มีอะไรที่เป็ความจริงเลย.... จะมีบ้างไหมคนที่โชคร้ายขนาดนี้ นี่คือเื่ราวของเอ็มนักเรียนอาชีวะผู้ไม่เคยกลัวใคร...
5K
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
