' หนองน้ำเเห้ง ' ชื่อของวัดประจำหมู่บ้านกลางหุบเขาเเห่งนี้ วัดเล็ก ๆ ที่มีเเค่โบสถ์เก่า ๆ กุฏิสี่หลัง โรงครัว เมรุเผาศพเพียงเท่านั้น เเละอาจนับศาลเ้าข้างประตูทางเข้าวัดเป็ส่วนหนึ่งด้วยก็ได้
ศาลที่ผู้มีจิตศรัทธาในหมู่บ้านร่วมใจลงเงินลงเเรงสร้างเอาไว้เพื่อเป็ที่ประทับของท่อนไม้ตะเคียนโบราณซุงใหญ่ อายุน่าจะหลายร้อยปี ตะเคียนโบราณท่อนนี้มาอยู่ที่วัดหนองน้ำเเห้งแห่งนี้ ตั้งเเต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้เเน่ชัด เเต่ด้วยชื่อเสียงที่โด่งดังไปใกลถึงสามหมู่บ้านเเปดตำบลในเื่ให้หวยเเม่นยำถูกกันถ้วนหน้า ทำให้ผู้มีจิตศรัทธาที่อยากรู้อยากรวยอยากลอง ทั้งอาศัยอยู่ในละเเวกนี้ จนถึงหมู่บ้านใกล้เคียงต่าง้าเเวะเวียนมาขอพรเสี่ยงโชคดูสักครั้ง ทุกคนที่ดั้นด้มมาล้วนอยากเปิดประสบการณ์ถูกหวยสักครั้งหนึ่งในชีวิต บางคนที่มาขอพรให้มีบุตร เลื่อนยศเลื่อนตำเเหน่ง เปลี่ยนหน้าที่การงาน ทั้งหมดต่างมีความเชื่อมั่นอยากััรับรู้ถึงความศักสิทธิ์ปาฏิหาริย์ของเ้าเเม่สะใบทองว่าท่านทรงอิทธิฤทธิ์สมคำร่ำลือจริงหรือไม่
ในศาลที่ประทับของเ้าแม่สะใบทองต่างเต็มไปด้วยดอกไม้ ธูปเทียน พวงมาลัยทั้งเก่าใหม่ปะปนคละเคล้า รวมถึงตู้กระจกโชว์ที่ใส่ชุดไทยหลากสีสันจนเเน่นคับตู้ ถึงกับต้องทำราวเหล็กเพิ่มเพื่อเเบ่งบางส่วนมาแขวนไว้ด้านนอก ทั้งตู้ใส่มงกุฎเครื่องประดับเพรชพลอยเทียมของผู้โชคดีแจ็คพอตเเตกถูกตัวตรงหลายพันคูณหลายร้อยที่สุขสมหวังเลยกลับมาอีกครั้ง เพื่อตั้งใจนำมาถวายแก่เ้าแม่เพื่อแก้บน
ในวันนี้ได้มีบุคคลผู้ทรงเกียรติระดับจังหวัด เดินทางมาขอเข้าพบท่านเ้าอาวาสเป็การส่วนตัว
" ไอ้ชาติ พวกมึงเฝ้าอยู่ที่รถ เดี๋ยวกูจะเข้าไปกราบหลวงพ่อกับน้าอิ่ม ลูกเด่นตามไปกับคุณพ่อนะครับ " ชายร่างท้วมสวมแว่นกันเเดดสีดำตัดกับผิวที่ขาวเปล่งปลั่งดูมากบารมี กล่าวกับผู้ติดตามชุดดำห้าทั้งหกคนที่กำลังเดินมาคุ้มกันข้างกาย
" ครับ คุณพ่อ " ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจดตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางเร่งเดินติดตามไปพร้อมกับทั้งสอง
" เอานี่ น้าอิ่ม เรียบร้อยเเล้วใช่ไหม? " เขายื่นซองสีน้ำตาลหนา ส่งให้ชายเเก่ผอมผมสั้น งอกขาวขึ้นเต็มหัวห้อยลูกประคำเต็มคอเป็เอกลักษณ์
" ท่านสส. ไม่ต้องเป็ห่วงนะขอรับ เื่ที่เร่งรัดไว้ กระผมจัดการเรียบร้อยเเล้ว ไอ้หนุ่มบ้านนั้นคงไม่ได้บวชในเร็ว ๆ นี้เเน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เขาตาลุกวาวรับซองน้ำตาลหนาปึ๊กด้วยสองมือเหี่ยวแห้งที่ตอนนี้มันสั่นเล็กน้อย เขารีบเก็บมันไว้ในย่ามผ้าลายพื้นเมืองคู่ใจข้างกาย พลางหันซ้ายหันขวาสำรวจผู้คนโดยรอบเกรงว่าจะมีใครพบเห็น
" ดี เร็วทันใจ อยู่กับชั้นไม่ต้องกลัวอด ทำงานให้ชั้นไม่ต้องกลัวใคร แต่ต้องสำเร็จเท่านั้น ชั้นไม่ชอบคนที่รับปากแล้วทำไม่ได้ " เขากล่าวเนิบช้าพลางถอดเเว่นกันเเดดพับเก็บในกระเป๋าเสื้อ เเต่สำหรับเฒ่าอิ่มเสียงนั้นดั่งกฎเหล็กกล้าอาญา์ที่ตนไม่สามารถต่อต้านหรือคิดขัดขืนได้
" ขอรับท่านสส. กระผมจะจดจำความเมตตาของท่านสส. ไม่มีวันลืม แต่ก็ต้องขอบคุณไอ้เ้าชาติ มือดีของท่านที่ส่งมาช่วยกระผม งานเลยสำเร็จเรียบร้อยรวดเร็วอย่างที่ควรเป็ "
" ไอ้ชาติมันทำอะไร? " เขาเลิกคิ้วสูงถามด้วยความสงสัย
" ก็ไม่มีอะไรมากขอรับ กระผมเเค่ส่งคนไปบอกครอบครัวของฝ่ายนั้นให้เปลี่ยนวัน เปลี่ยนวัด เปลี่ยนสถานที่ ทั้งยินดีเต็มใจรับผิดชอบมอบให้ทั้งค่าเสียหาย ค่าเสียเวลาดำเนินงานทั้งหมด แต่พวกมันกลับโง่เง่าโยกโย้ไม่ยินยอม ครั้งก็เเล้วสองครั้งก็เเล้ว ครั้งที่สาม...เ้าชาติเลยทนไม่ไหว เเอบลอบเฉือนสายเบรครถที่พวกมันพากันไปงานแต่งญาติทางหมู่บ้านฝั่งกระนู้น ขากลับทั้งครอบคร้วเลยพุ่งลงเหวตรงทางขอบเขาหักศอก พ่อกับน้องสาวดับคาที่เหลือเเค่มันที่ขาหักกับเเม่ต้องมานั่งจัดงานศพเหงา ๆ กันสองคน กระผมสงสัยใคร่อยากรู้ว่า ก่อนหน้านี้ถ้าพวกมันรู้ว่าเื่ราวจะเป็เช่นนี้ มันจะพูดอย่างไร? ตัดสินใจแบบไหน? หึ หึ " ตาอิ่มเผยรอยยิ้มร้อยเล่ห์อัปลักษณ์ มือที่เหี่ยวเเห้งกำหมัดดั่งค้อนทุบฝ่ามืออีกข้างที่เเบออกรองรับด้วยความสะใจ
" แต่เ้าชาติก็ลงมือได้ประจวบเหมาะมากขอรับ มันคาดการเวลาได้เเม่นยำยังกะตาเห็น ราวทุกอย่างกำลังเต้นอยู่บนฝ่ามือของมัน กระผมทั้งชื่นชมยันกลัวหัวใจมันเลย เืเย็นสมชื่อสมราคา คู่ควรแล้วขอรับที่ชาตินี้มันมีบุญได้รับใช้ติดตามอยู่ข้างกายท่านสส. "
" เยี่ยม! ฉลาดมาก " ริมฝีปากบางใต้หนวดเข้มที่กันคมกริบของท่านสส. ยกยิ้มด้วยความสบายใจ ราวกับเื่ที่พูดเป็แค่เื่ดินฟ้าอากาศลมพัดลมเพทั่วไปเท่านั้น
" อีกเื่นะน้าอิ่ม ชั้นถามอะไรหน่อย ถ้าเเกตอบดีชั้นมีรางวัลให้ หึ หึ " เขายิ้มทีเล่นทีจริงเเต่สายตาคมกริบคู่นั้นมองลึกเข้าไปในตาเฒ่าอิ่มไม่กระพริบ
" ถามได้เลยขอรับท่านสส. เเต่รางวัลนั้น...อิ่มคงไม่กล้ารับ " เฒ่าอิ่มตอบกลับด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว เเต่สายตาที่ส่งตอบเต็มไปด้วยความคาดหวังซึ่งขัดเเย้งกับคำตอบที่เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน พลางเผลอลืมตัวถูฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันราวกับเจอคำถามที่รู้คำตอบอยู่เเก่ใจล่วงหน้า ในใจนั้นอยากกู่ร้องก้องะโบอกกรอกหูดัง ๆ ว่า ' ขอบคุณครับสำหรับคำถามครับ!!! ' ให้ท่านสส. ผู้ทรงเกียรติเสียด้วยซ้ำ
" นี่ น้าอิ่ม แกก็โตมากับวัด อาศัยก็อยู่ในวัด หากินก็กับวัด ที่เเกทำเเบบนี้ไม่กลัวเลยเหรอว่าบาปจะตามกินกบาล " พลางส่งสายตาเหยียดหยามพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงดูเเคลน ราวกับ้ากระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้าตาที่แท้จริง ที่ซ้อนทับไว้ลึก ข้าง ๆ หัวใจดวงนั้น
" บะ...บาป? " เฒ่าอิ่มก้มหน้าสลด " พอท่านสส. พูดถึงเื่นี้ อิ่มต้องกลัวซิครับท่านสส. ทุกวันนี้อิ่มเลยต้องหาเงินเพื่อส่งตัวเอง ไหนจะหนู ๆ น้อง ๆ ไปขึ้น์พร้อม ๆ กันหลาย ๆ คนจะได้ไม่เหงา ฮ่า ฮ่า "
" ดี! ดีมาก มันต้องอย่างนั้นชั้นมองคนไม่ผิดจริง ๆ ผู้ชนะอย่างเราต้องรู้จักเเยกเเยะ ไม่เสียเเรงที่ชั้นคิดว่าน้าอิ่มเป็พวกเดียวกันมาตลอด เข้าขาถูกคอรู้ใจแบบนี้คุยกันได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว เอื้อมมือโอบไหล่ตาอิ่มที่เดินห่อตัวอย่างนอบน้อมอยู่ในอ้อมเเขนอย่างเป็กันเอง เดินมองโบสถ์ข้างหน้าพลางยิ้มเย็นเยียบดั่งมีความคิดชั่วร้ายแอบซ่อนอยู่ในใจ
หนุ่มใหญ่ไว้หนวดเเต่ไร้เคราท่วงท่าภูมิฐานมากด้วยสง่าราศรีอำนาจบารมี คลานเข่าเข้ามาด้านหลังเ้าอาวาสชราภาพที่นั่งทำวัตรสวดมนต์หน้าพระประทานใหญ่ มีเฒ่าอิ่มมัคทายกกุลีกุจอคอยประคบประหงมอำนวยความสะดวกอยู่ไม่ห่าง ราวกับกลัวว่าหัวเข่าทั้งสองของท่านสส. จะาเ็จนถลอกปอกเปิก
" นมัสการครับพระคุณเ้า "
" เจริญพรโยม โยมมีธุระอะไรกับอาตมารึ " ท่านเ้าอาวาสกล่าวเนิบช้า เเววตากระจ่างใสเเต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
" ท่านสส. ทรงเกียรติ อยากให้บุตรชายหัวเเก้วหัวเเหวนคุณหนูเด่นมาบวชที่วัดเราขอรับพระคุณเ้า "
" อ้าว! เเล้วไอ้อ่ำบ้านใต้ที่เคยมาอาทิตย์ก่อนมันหายไปไหน? นี่ก็ใกล้เวลางานมันเเล้วไม่ใช่เรอะ อาตมายังไม่เห็นมันเตรียมตัวมานอนวัดฝึกซ้อมสวดมนต์ปฏิบัติตัวตามประเพณีก่อนบวชเลย " ท่านหันมองไปที่เฒ่าอิ่ม กล่าวถามด้วยความสงสัย
" เฮ้อ คงต้องเลื่อนเเล้วขอรับพระคุณเ้า บ้านนั้นประสบอุบัติเหตุทั้งบ้าน เ้าอ่ำขับรถเเบรคเเตกตกช่องเขาเมื่อคืนนี้ขอรับ " เฒ่าอิ่มกล่าวเสียงสั่น น้ำตารื้นราวจะร่ำไห้ให้ได้ในความโชคร้ายของเ้าอ่ำ
" แล้วกัน! ไม่เห็นใครเข้ามาเเจ้งอาตมาเลย เเล้วพวกมันเป็อย่างไรบ้าง หวังว่า..." ท่านใจนเผลอตัวใช้มือกำสบงตรงเข่าเเน่น ท่าทางร้อนใจด้วยความเป็ห่วง เงยหน้ามองเฒ่าอิ่มที่กำลังยืนบีบจมูกที่ขึ้นสีเเดงส่งเสียงซู๊ดซ๊าด
" ตายสองาเ็สองขอรับ เ้าอ่ำกับเเม่มันรอด เื่เพิ่งเกิดเมื่อคืนตอนนี้ชาวบ้านคงยังไม่มีใครรู้ข่าวขอรับพระคุณเ้า " เฒ่าอิ่มนั่งปั้นหน้าเศร้าน้ำตาซึมอย่างไร้ยางอาย ราวกับมันสูญเสียบุตรหลายในไส้ของตนอย่างไรอย่างนั้น
" เฮ้อ เ้าอ่ำหนอเ้าอ่ำ เวรกรรม เวรกรรม "
" ลูกเด่นเข้ามานี่ มากราบพระครูเ้าอาวาสครับลูก "ชายหนุ่มนัยตาชวนฝัน หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน รีบคลานเข่าตามเข้ามา
" นมัสการขอรับพระคุณเ้า "
" เจริญพรโยม เจริญพร "
" ไม่มีธุระอะไรสำคัญหรอกครับ กระผมมีความตั้งใจอยากให้บุตรชายมาบวชเรียนที่นี่เพื่อศึกษาพระธรรมสืบทอดพระศาสนา ถ้าพระคุณเ้าไม่ขัดข้องอยากให้มันได้บวชวันมะรืนนี้เลยครับ "
" อืม คนจะบวชต้องดูฤกษ์ยามนะโยม มาเร่งบวชเเบบนี้ตามประเพณีเขาไม่ประพฤติปฏิบัติกัน "
" ไม่เป็ไรครับพระคุณเ้า ผมกับลูกเด่นสะดวกวันนั้น เอาตามนั้นเลยเเล้วกัน ส่วนงานอุปสมบทผมจะจัดจ้างคนในหมู่บ้านนี่เเหละมาช่วยกัน ทุกคนจะได้มีงานมีรายได้ ต่อไปหลวงพ่ออยากได้อะไร อยากสร้างตรงไหนบอกผมมาเลย ผมจัดการให้ "
" มันไม่ได้หรอกโยม คนทุกคนต่างใช้ชีวิตอยู่บนชะตา ชะตานั้นมีทั้งเกิดเเละดับ ต่างคนต่างเเตกต่างกันไปตามฤกษ์ยามที่ถือกำเนิดตกฟาก เื่นี้อาตมาเกรงว่า... "
" ให้ท่านสส. ได้บวชบุตรชายเถอะครับหลวงพ่อ ท่านสส. คงมีภารกิจการงานทางราชการล้นมือ ท่านคงว่างคงสะดวกเเค่่เวลานี้ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ถือว่าเห็นเเก่วัดเห็นเเก่ชาวบ้านจะได้มีกินมีรายได้ไว้จับจ่ายใช้สอย " ตาอ่ำลอบเหล่ตามองไปทางท่านสส. ที่นั่งอยู่ตรงข้ามท่านเ้าอาวาส ต่างฝ่ายต่างประสานสายตากัน แอบอมยิ้มออกมาโดยไม่ได้นัดหมายด้วยกันทั้งคู่
15K
