ตำนานช่างกลคนมันเทพ

ตึกระฟ้าผุพังมีเถาวัลย์เลื้อยพัน สะพานขาดสะบั้นถูกตะไคร่น้ำกลืนกิน ถนนหนทางว่างเปล่าดูวังเวง กระจกร้านค้าริมทางแตกกระจาย ชั้นวางของล้มระเนระนาด ร่องรอยการถูกปล้นสะดมยังคงเห็นได้ชัดเจน

หนังสือพิมพ์เก่ากรอบสีเหลืองซีดที่ไม่รู้ว่าหลงเหลือมาตั้งแต่ยุคไหนปลิวว่อนไปตามสายลมที่พัดฝุ่นตลบ บรรยากาศรอบด้านดูอ้างว้างสุดขีด

แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดผ่านม่านฝุ่นหนาดูหม่นหมองและกลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงจุดเดียวของเมืองแห่งนี้

นี่คือเมืองร้างที่เคยเป็นของประเทศมหาอำนาจ แต่ตอนนี้ประเทศนั้นได้สูญสลายไปในเกลียวคลื่นแห่งการผลัดเปลี่ยนยุคสมัย ประชากรพากันอพยพออกไปจนหมด ขนาดพวกคนพเนจรยังไม่อยากจะเฉียดเข้าใกล้

ในช่วงหลายสิบปีที่ระบบสังคมบนดาวถูกล้างไพ่จัดระเบียบใหม่ เมืองหลายแห่งถูกทิ้งร้างและโดนธรรมชาติทวงคืน จากป่าคอนกรีตอันหนาวเหน็บค่อยๆกลายเป็นพื้นที่สีเขียวที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาจนอดตั้งคำถามไม่ได้ว่าจริงๆ แล้วมนุษยชาติมีความหมายอะไรต่อดาวดวงนี้กันแน่

ตามข้อมูลของหานเซียว ในอาณาเขตของประเทศชิงหลงมีฐานย่อยขององค์กรเจอร์มินัลซ่อนอยู่ 3 แห่ง และเมืองร้างแห่งนี้ก็คือหนึ่งในนั้น มันเปรียบเสมือนหนามยอกอกที่ทำเอาเบื้องบนของชิงหลงทั้งตกตะลึงและเดือดดาล สั่งระดมพลจากฐานทัพที่ใกล้ที่สุดให้บุกโจมตีภายใน 24 ชั่วโมงทันที ปฏิบัติการเป็นไปอย่างรวดเร็วและเฉียบขาดมาก

ตอนนี้เมืองร้างถูกปลุกให้ตื่นด้วยห่ากระสุน รถหุ้มเกราะทะลวงแนวรุกของกองทัพชิงหลงกว่าสิบคนพุ่งชนฐานย่อย เสียงปืน เสียงปืนใหญ่ และเสียงระเบิดดังกึกก้องไม่ขาดสายปะปนไปกับเสียงกรีดร้องและตะโกนคำราม

แต่การปะทะซึ่งหน้าไม่ใช่เป้าหมายหลักของปฏิบัติการรอบนี้

สมาชิกหน่วยปฏิบัติการลับ 3 คนกำลังลอบเข้าประชิดฐานย่อยขององค์กรเจอร์มินัลจากด้านข้าง ภารกิจของพวกเขาคืออาศัยจังหวะชุลมุนตอนที่กองกำลังหลักกำลังปะทะกันแอบเข้าไปขโมยข้อมูล

หน่วยปฏิบัติการลับรับผิดชอบงานแทรกซึม ลอบเร้น ก่อวินาศกรรม โจรกรรม ลอบสังหาร และงานสกปรกอื่นๆ หรือเรียกอีกชื่อว่าหน่วยสืบราชการลับ สมาชิกทุกคนในหน่วยล้วนเป็นยอดฝีมือระดับหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ

สามสหายหน่วยลับเลี่ยงจุดปะทะเดือด ลัดเลาะเข้าหาฐานย่อยจากอีกฝั่งจนมาถึงประตูข้าง แฮกเกอร์ประจำทีมลงมือเจาะระบบทันที

หลี่หย่าหลิน สมาชิกหน่วยปฏิบัติการลับ เจ้าหน้าที่สิทธิ์ระดับ 4 เธอเป็นสาวสวยสุดฮอตในชุดบอดี้สูทกีฬารัดรูปสีดำที่อวดสัดส่วนโค้งเว้าจนทำเอาเลือดกำเดาแทบพุ่ง สวมทับด้วยเสื้อฮู้ดสีเหลืองตัวโคร่งดูเป็นสปอร์ตเกิร์ลตัวแม่ ผิวขาวจัด หน้าตาสะสวย ร่าเริงเหมือนภูตน้อย สวมต่างหูห่วงเงินแต่งแต้มอายแชโดว์บางๆ จมูกโด่งเป็นสัน เครื่องหน้าสวยคมคาย

เธอบิดขี้เกียจพร้อมเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งและความยืดหยุ่นของร่างกายที่น่าทึ่งซึ่งดูขัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบด้านสุดๆ หญิงสาวเคี้ยวหมากฝรั่งเป่าลูกโป่งไปด้วยบ่นอุบไปด้วย 

"อุตส่าห์ได้หยุดพักร้อนตอนหัวหน้าพักฟื้นแท้ๆ เบื้องบนดันโยนภารกิจด่วนมาให้ ซ้ายก็งาน ขวาก็งาน นี่ไม่เห็นพวกเราเป็นคนเลยใช่ไหมเนี่ย!"

แลมเบิร์ตเอาแต่ก้มหน้าเช็ดมีดพกเล่มเงาวับอย่างเงียบๆไม่ปริปากพูดเลยสักคำนิ่งสนิทราวกับก้อนหิน เขาเคยเป็นทหารระดับเอซของกองกำลังรบพิเศษที่เปิดเผยชื่อไม่ได้ หลังโดนบีบให้ออกก็มาสังกัดหน่วยปฏิบัติการลับของหน่วย 13 เขาสวมชุดทหารพราน คาดเข็มขัดที่เสียบมีดพกไว้เป็นสิบเล่ม ด้านหลังสะพายปืนซุ่มยิงรุ่นเฮฟวี่เวตสีดำสนิทแบบพับเก็บได้

"ภ-ภารกิจรอบนี้ เบื้องบนดูจะให้ความสำคัญมากเลยนะ"

หลินเย่าพูดตะกุกตะกัก เขาสูงร้อยเจ็ดสิบต้นๆหน้าตาดูอ่อนหัดและขี้อาย หมอนี่คือแฮกเกอร์ประจำทีม สะพายเป้ใบเล็กที่อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์ล้ำยุค ตอนนี้เขากำลังง่วนอยู่กับการเจาะระบบประตูข้างของฐานย่อย เขาหยิบอุปกรณ์สารพัดสายมาเสียบเข้ากับแผงควบคุมนิ้วรัวคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง โค้ดวิ่งพรวดพราดบนหน้าจอราวกับน้ำตก

ไม่นานระบบก็โดนเจาะ ประตูโลหะเลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ

ทั้งสามสบตากันก่อนจะแทรกซึมเข้าไปในตัวฐาน

หลี่หย่าหลินรับหน้าที่เบิกทาง หลินเย่าอยู่ตรงกลางและแลมเบิร์ตระวังหลัง ประตูรักษาความปลอดภัยตลอดทางโดนหลินเย่าแฮกเปิดเรียบกริบ เป้าหมายของพวกเขาคือห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก

องค์กรเจอร์มินัลให้ความสำคัญกับความลับขั้นสุด ถ้าฐานย่อยโดนโจมตีและทำท่าจะแตก ทหารยามที่เฝ้าฐานจะล้างข้อมูลระบบทิ้งทันที ทำลายข้อมูลทุกอย่าง แล้วเปิดใช้ EMP ตัดสัญญาณและกระแสไฟทั้งหมด เผาวงจรไฟฟ้าของเซิร์ฟเวอร์หลักจนเหี้ยน เด็ดขาดเหมือนจิ้งจกสลัดหางหนีตาย ด้วยเหตุนี้องค์กรเจอร์มินัลถึงรักษาความลึกลับเอาไว้ได้ตลอดราวกับหมอกควันที่จับต้องไม่ได้ การที่หน่วย 13 ให้ความสำคัญกับหานเซียวสุดๆก็เพราะข้อมูลระดับนี้มันหายากนั่นเอง

พวกเขาทะลวงลงมาถึงชั้นใต้ดิน B2 ได้อย่างปลอดภัย ห้องเซิร์ฟเวอร์หลักอยู่ข้างหน้านี้แล้วจู่ๆหลินเย่าที่จ้องภาพจากกล้องวงจรปิดที่แฮกมาได้ก็ร้องลั่น 

"มีหน่วยลาดตระเวนศัตรูอยู่ตรงหัวมุมข้างหน้า!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ทหารยามกลุ่มหนึ่งก็โผล่พรวดเข้ามาในระยะสายตา การปะทะเกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว!

หลี่หย่าหลินตอบสนองไวสุดขีด พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วระดับภาพติดตาก่อนที่พวกทหารยามจะได้ลั่นไกเธอก็ไปโผล่ตรงหน้าพวกมันแล้ว กระโดดลอยตัวเบาหวิวพลิ้วไหวราวกับนกนางแอ่น ฉีกขากาง 180 องศากลางอากาศ เตะอัดก้านคอสองคนหน้าสุดเต็มแรง ทหารยามสองคนนั้นลอยเคว้งออกไปขณะที่กระดูกคอหักดังกร๊อบและสิ้นใจตายคาที่

สมรรถภาพร่างกายเธอเข้าขั้นโหดจัด ไม่ใช่แค่ยืดหยุ่นขั้นสุด แต่พละกำลังก็น่ากลัวไม่แพ้กัน เธอใช้สองมือยันพื้นทำหกสูง หมุนตัวตวัดขาคู่ ออร่าพลังสีเหลืองสว่างวาบเคลือบเรียวขากวาดซัดใส่ฝูงศัตรูราวกับใบพัดเฮลิคอปเตอร์ ต่อให้พวกมันยกปืนขึ้นมากันแต่ปืนก็แตกกระจายเป็นชิ้นๆ แรงเตะของเธอทรงพลังถึงขั้นหวดเหล็กจนงอพับ!

"นักสู้พลังยุทธ์!"

ทหารยามคนสุดท้ายหน้าซีดเผือด กำลังจะกดวิทยุเรียกกำลังเสริม แต่แลมเบิร์ตที่อยู่ไกลออกไปตวัดมือปาดกระเป๋ามีดที่เอว มีดบินสะท้อนแสงสีเงินพุ่งทะยานแหวกอากาศปักฉึกเข้าที่ลำคอของมันในพริบตา

หน่วยติดอาวุธครบมือโดนหลี่หย่าหลินและแลมเบิร์ตสังหารเรียบอย่างรวดเร็ว

แต่ตอนนั้นเอง ไฟในทางเดินก็สาดแสงสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยแสบแก้วหูดังระงมไปทั่วบริเวณ

หลินเย่าร้องลั่น 

"พวกมันรู้ตัวแล้ว! ทหารยามกำลังแห่กันมาทางนี้ ระบบฐานเริ่มฟอร์แมตตัวเองแล้ว!"

หลี่หย่าหลินชักจะร้อนใจ

 "นายรีบแฮกประตูห้องเซิร์ฟเวอร์เร็วเข้า!"

"กำลังทำอยู่! อย่างน้อยต้องใช้เวลา 3 นาที แต่ศัตรูจะแห่มาถึงในอีกไม่เกิน 1 นาที ฉ-ฉันไม่มีทางเจาะไฟร์วอลล์เปิดประตูได้ทันหรอก ข-ขอโทษนะ..." 

หลินเย่าเหงื่อแตกพลั่ก รัวนิ้วบนแท็บเล็ตอย่างบ้าคลั่ง สปีดมือระดับคนโสดมาแปดชาติ นิ้วรัวจนเห็นเป็นภาพติดตา เสียงแป้นคีย์บอร์ดดังกึกก้องแต่ประตูเหล็กหนาเตอะของห้องเซิร์ฟเวอร์กลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

ไม่นานเสียงฝีเท้าชุลมุนก็ดังก้องมาจากทั้งสองฝั่งของทางเดิน ที่นี่เป็นทางเดินยาวตรงแด่ว ไม่มีที่ให้หลบซ่อน ถึงพวกเขาจะมั่นใจว่าตีฝ่าออกไปได้แต่ภารกิจล้มเหลวแน่ๆ

"จริงสิ! ก่อนออกเดินทาง เบื้องบนแจกอุปกรณ์ใหม่ให้เราไม่ใช่เหรอ?!"

 หลี่หย่าหลินนึกอะไรขึ้นได้ รีบล้วงห่อของยาวๆสีดำสนิทออกมาจากเป้ของหลินเย่า

พอรูดซิปออก แขนกลโลหะดีไซน์สุดล้ำก็นอนนิ่งอยู่ข้างใน

แขนกลพาวเวอร์อาร์มรุ่นเบา!

"ไอ้นี่ใช้ยังไงเนี่ย? มีใครได้อ่านคู่มือมาบ้างไหม?"

หลินเย่ารีบบอก

 "สอดมือซ้ายเข้าไป ใช้นิ้วโป้งเกี่ยวสลักก็เปิดใช้งานได้แล้ว ว่าแต่... ไอ้นี่มันจะไม่ระเบิดบึ้มใช่ไหม? พวกงี่เง่าในหน่วยวิจัยไว้ใจได้ที่ไหน พวกเธอก็รู้ๆกันอยู่..."

ในหน่วย 13 มีคำกล่าวติดตลกที่รู้กันทั่วว่าผลงานจากหน่วยวิจัยมักมาพร้อมความเสี่ยงถึงชีวิตเสมอ!

"ไม่มีทางเลือกแล้ว ลองเสี่ยงดูสักตั้งละกัน"

 หลี่หย่าหลินกัดฟันสอดแขนเข้าไปในแขนกลหน้าตาเหมือนคนเตรียมใจยอมเสียแขนข้างนี้ไปแล้ว ดูเอาเถอะว่าหน่วยวิจัยมันไม่มีเครดิตในสายตาพวกปฏิบัติการขนาดไหน

แขนกลเปิดใช้งานสำเร็จ เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มเบาๆ

"เฮ้ย ไม่พังแฮะ!"

ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์!

หลี่หย่าหลินกัดฟันซัดหมัดกระแทกประตูโลหะของห้องเซิร์ฟเวอร์เต็มแรง ปรากฏว่ามันยุบเป็นหลุมชัดเจนเลย! หญิงสาวดีใจสุดขีด รัวหมัดเข้าใส่เป็นพายุ หมัดเหล็กความเร็วสูงกระแทกบานประตูดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อผนวกพลังของเครื่องจักรเข้ากับแรงมหาศาลของเธอ ประตูโลหะก็ยุบเป็นรอยบุบเบี้ยวไปหมด กรอบประตูส่งเสียงฉีกขาดดังกึกก้องชวนเสียวฟัน

ยี่สิบวินาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก กองกำลังทหารยามแห่มาถึงหัวมุมทางเดินพอดี แต่จังหวะนั้นเอง ประตูโลหะของห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ทนแรงกระแทกไม่ไหวจนโดนซัดปลิวหลุดกระเด็นโครมเปิดทางเข้าจนได้!

ทั้งสามคนรีบพุ่งตัวหลบเข้าไปข้างในทันควัน ฉิวเฉียดชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด

"เกือบไปแล้วไง"

หลินเย่ารีบต่ออุปกรณ์เข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลักทันที ระบบล้างข้อมูลตัวเองไปแล้ว 57% เขาต้องรีบแบ็กอัปข้อมูลที่เหลือ และก่อนที่อินเทอร์เน็ตกับไฟฟ้าจะโดนตัด เขาต้องแฮกเจาะฐานข้อมูลขององค์กรเจอร์มินัลเพื่อสูบข้อมูลมาให้ได้มากที่สุด

พอมีจุดกำบัง หลี่หย่าหลินกับแลมเบิร์ตก็ระเบิดฟอร์มโหดออกมาทันที หลี่หย่าหลินชักกระบองเหล็กยืดหดออกมา ทหารยามที่บุกพรวดเข้ามาในห้องเซิร์ฟเวอร์โดนเธอซัดร่วงด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน มือขวาหวดกระบอง มือซ้ายซัดด้วยแขนกลอัดแน่นไปด้วยออร่าพลังสีเหลืองสว่าง พลังทำลายล้างอันป่าเถื่อนอัดทะลุเสื้อเกราะจนกระดูกทหารยามหักสะบั้น

ส่วนมีดบินของแลมเบิร์ตก็ใช้วิธีปาชิ่งกำแพงพุ่งเสียบจุดตายของศัตรูที่อออยู่หน้าประตูทำเอาพวกทหารยามร้องกันระงม

พึ่งกำลังแค่สองคนนี้ ก็สร้างความเสียหายย่อยยับจนทหารยามเป็นร้อยรับมือไม่ถูก

เวลาผ่านไปไม่นาน ระบบฐานก็ล้างข้อมูลตัวเองจนเสร็จสิ้น ตามด้วยการเปิดระบบตัดอินเทอเน็ตตัดไฟ ฐานทั้งฐานมืดดับวูบลงในพริบตา

"ฝ่าออกไป!" 

หลี่หย่าหลินตะโกนลั่นพร้อมประเคนทั้งหมัด ทั้งเท้า ทั้งกระบอง ฟาดฟันเปิดทางเลือดชโลม แลมเบิร์ตคว้าคอเสื้อหลินเย่าหิ้ววิ่งตามไปติดๆ

เสียงร้องโหยหวนดังระงม ความมืดมิดเต็มไปด้วยความโกลาหลอลหม่าน

หลังจากเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด ในที่สุดทั้งสามก็ฝ่าวงล้อมหลุดออกมาจากฐานได้สำเร็จ พวกเขาพากันถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลินเย่าถึงกับขาอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นส่วนอีกสองคนต่างเคยชินเสียแล้วเพราะเมื่อจบภารกิจทีไร หมอนี่ก็มีสภาพหน้าซีดเป็นไก่ต้มเหมือนเจอผีแบบนี้ทุกที

หลี่หย่าหลินลูบคลำแขนกลพาวเวอร์อาร์มรุ่นเบาอย่างหลงใหลชนิดวางไม่ลงก่อนที่จะเหลือบมองแล้วถามอย่างทึ่งๆว่า

 "แขนกลนี่ใครเป็นคนสร้างเนี่ย? หรือว่าจะเป็นหลัวเสวียนจากฝ่ายพลาธิการ?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ แต่ฉันได้ยินมาว่าเบื้องบนกะจะดึงเขาเข้าหน่วยปฏิบัติการลับด้วยนะ ก็เป็นไปได้แหละ" หลี่หย่าหลินกะพริบตาปริบๆนัยน์ตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น