สีหน้าอี๋เหนียงสามพลันซีดขาวขึ้นมา“เสี่ยวเฮย... กลับมานี่! อย่าทำลายต้นหลงแดง! ไม่นะ!”
กระทั่งฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังนับต้นหลงแดงเป็สมบัติของตนเองไม่ต้องเอ่ยถึงฮวาชีเยว่ที่ยามนี้ประเมินทุกสิ่งด้วยดวงตาเฉยชา
อี๋เหนียงสามคิดถึงฮวาชีเยว่อย่างรอบคอบยามนี้สุนัขของนางพุ่งเข้าใส่ต้นหลงแดง หากมันเสียหายขึ้นมาแล้ว…
ทุกคนตกตะลึง!
รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าฮวาเมิ่งซือนางเป็คนสั่งให้ชิวอวิ๋นไปล่อสุนัขดำตัวนี้มา สั่งให้คนของนางตีเสี่ยวเฮยจนโกรธเพื่อให้มันทำลายต้นหลงแดง
หินก้อนเดียวได้นกสองตัวทั้งทำลายต้นหลงแดงทั้งยังได้ผลักอี๋เหนียงสามและฮวาเสี่ยวอีให้กลายเป็ศัตรูกับฮวาชีเยว่เช่นนี้สมบูรณ์แบบ!
ในชั่วพริบตาเสี่ยวเฮยก็เหยียบย่ำลงบนดินแดง ยามกำลังจะเหยียบลงบนใบต้นหลงแดงดอกไม้ทั้งหมดก็พลันหายวับไปท่ามกลางเสียงอุทานของผู้คน!
เสี่ยวเฮยพุ่งชนกำแพงแล้วจึงสลบไป
อี๋เหนียงสามหวาดกลัวสุดขีดนางสั่งให้คนไปนำตัวเสี่ยวเฮยออกมา นางมองอี๋เหนียงสองและฮวาเมิ่งซือ“โลกนี้ไม่มีแผนใดสมบูรณ์แบบ! โชคดีนัก…”
โชคดีที่ดอกไม้เหล่านี้หายไปกะทันหัน
พวกมันหายไปไหนเล่า?
เฉิงอี๋เหนียงเองก็ตกตะลึงลืมกระทั่งโต้ตอบอี๋เหนียงสาม นางจ้องมองดินแดง
“์!เป็สมุนไพรวิเศษจริงๆ!กล่าวว่าสมุนไพรวิเศษรู้จักหลบหนีหากผู้อื่นที่มิใช่เ้าของจะมาเก็บมัน!”
“สมุนไพรวิเศษ...คุณหนูเรามีสมุนไพรวิเศษ!”
“ใครเป็ผู้มอบให้ท่านกัน?”
บ่าวไพร่ที่เคยรังแกฮวาชีเยว่ต่างก็ะโอย่างตกตะลึงลืมไปสนิทว่าอี๋เหนียงสองเองก็ยังอยู่ตรงนี้ด้วย
“ฮึ่ม!สมุนไพรวิเศษบัดซบอะไรกัน! นางเพียงเล่นลูกไม้เท่านั้น!” ฮวาเสี่ยวอีหงุดหงิดใจนักเพียงไม่กี่วันมานี้ฮวาชีเยว่ไม่เพียงแต่สั่งสอนนางถึงสองรอบทั้งยังได้รับความรักจากฮูหยินผู้เฒ่า กระทั่งได้รับสมุนไพรชื่อดังนี้มาทำให้นางทั้งริษยาทั้งโมโห
อี๋เหนียงสามจับมือฮวาเสี่ยวอี“เสี่ยวอีอย่าพูดอะไรไร้สาระที่นี่ กลับเรือนเรากันเถอะ”
ฮวาเสี่ยวอียังกังวลอยู่บ้างทว่ายังคงถูกอี๋เหนียงสามพาตัวกลับไป
ผ่านไปนานต้นหลงแดงก็ยังไม่ปรากฏ ทุกคนล้วนแต่รู้สึกผิดแล้วรีบจากไป
สุดท้ายก็เหลือเพียงเฉิงซื่อและฮวาเมิ่งซือที่ยังคงอยู่ความเกลียดชังรุนแรงผุดในแววตาของฮวาเมิ่งซือ นางคิดว่าแผนการของตนจะได้ผลมิคาดต้นหลงแดงเ่าั้กลับหายไปในพริบตา!
เฉิงซื่อจ้องมองดินแดงที่ทอประกายแสงเย็นราวกับกำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาของพวกตน
“กลับกันเถอะคุณหนูรอง”เฉิงซื่อถอนหายใจฮวาเมิ่งซือทราบว่าคราวนี้นางไม่อาจทำลายสมุนไพรวิเศษของฮวาชีเยว่ได้แล้วจึงได้จากไปพร้อมอี๋เหนียงสองอย่างอารมณ์ไม่ดี
ฮวาเมิ่งซือกลับเรือนของตนนางทำลายแจกันไปหลายใบเพื่อระบายอารมณ์โกรธ ไม่ยอมหยุดจนกระทั่งโจวมามาเอ่ยเตือน
“คุณหนูรองเ้าคะหากวิธีนี้ไม่ได้ผล เราก็ต้องหาวิธีอื่นเพื่อกำจัดเด็กนั่นให้เร็วที่สุดมิเช่นนั้น…” ดวงตาของโจวมามาเย็นเยือก
ฮวาเมิ่งซือพยักหน้านางเข้าใจแล้วว่าตอนนี้ฮวาชีเยว่ไม่เหมือนเดิม หากฮวาเมิ่งซือยังคงอาศัยอยู่ในจวนนี้กับอีกฝ่ายอนาคตนางย่อมไม่มีที่ทางในจวนสกุลฮวาแห่งนี้แล้ว
บ่ายวันนั้นดวงตะวันเปล่งแสงร้อนแรงฮวาเมิ่งซือยื่นมือออกไปฉีกทำลายดอกเหอฮวนที่นางโปรดปรานในแจกัน
…
เมื่อฮวาชีเยว่กลับถึงจวนสกุลฮวาพ่อบ้านหวางก็เข้ามารายงานเื่เมื่อตอนกลางวันให้นางทราบ หญิงสาวยกยิ้มเย็น“บอกเ้าแล้ว! สมุนไพรเหล่านี้มีจิติญญาผู้อื่นย่อมขโมยไปไม่ได้จึงไม่จำเป็ต้องให้บ่าวไพร่คอยเฝ้าทว่าอี๋เหนียงสองกับฮวาเมิ่งซือย่อมต้องหาวิธีรับมือข้าแน่”
“เราจะทำอย่างไรดีเ้าคะ?” ลู่ซินและโหย่วชุ่ยถามขึ้นมาพร้อมกันทันที
ฮวาชีเยว่ยกถ้วยสุราในมือขึ้นบดขยี้มันจนกลายเป็ผุยผง ทำให้ทุกคนตกตะลึง
เหตุใดคุณหนูใหญ่จึงมีเรี่ยวแรงขึ้นมาได้?
ดวงตาพ่อบ้านหวางเปล่งประกายดูไปแล้วคุณหนูใหญ่แตกต่างจากในอดีตจริงๆหรือบางทีคนคงอาจปิดบังความสามารถเอาไว้เพื่อรอเวลา
“ย่อมต้องมีวิธีโต้ตอบที่ได้ผลเสมอ”ฮวาชีเยว่เอ่ยอย่างใจเย็น คราวนี้พ่อบ้านหวางรู้สึกขึ้นมาจริงๆแล้วว่าเขาติดตามถูกคน หากคราวก่อนเขามิได้เชื่อฟังฮวาชีเยว่ จุดจบเขาย่อมต้องเลวร้ายเช่นกัน!
เขาออกมาจากเรือนกุ้ยฮวากลับไปยังเรือนของหวางมามา เรือนของบ่าวไพร่ไม่ใหญ่โตเท่าเ้าบ้านทว่าสำหรับพ่อบ้านก็ยังนับว่าโอ่อ่า
หวางมามายามนี้นอนอยู่บนเตียงถูกเฆี่ยนยี่สิบไม้ทำให้เจ็บไปถึงกระดูก กว่าจะหายดีต้องใช้เวลาเดือนหรือสองเดือน
บ่าวที่ดูแลหวางมามาเป็ฮวาชีเยว่ที่อนุญาตพ่อบ้านหวางให้นำตัวมาได้
“ภรรยาดีขึ้นหรือไม่?” เห็นท่าทีง่วงงุนของหวางมามาพ่อบ้านหวางก็กระซิบถาม สั่งให้บ่าวออกจากห้องไป
หวางมามาลืมตาขึ้นนางถอนหายใจเมื่อเห็นสามี “จะดีได้อย่างไร? เหมือนกระดูกข้าจะหักเ็ปเหลือเกิน”
พ่อบ้านหวางตบมือนางเบาๆ“ภรรยา แม้คราวนี้เ้าจะต้องเจ็บตัวไปบ้าง ทว่าก็ยืนยันได้ว่าเราติดตามคนผิดไปแล้วหลังจากนี้... เ้าต้องดูแลคุณหนูให้ดี…”
หวางมามาจับความเยือกเย็นโหดร้ายของฮวาชีเยว่ในวันนั้นได้ดีนางมองพ่อบ้านหวางอย่างสับสน
พ่อบ้านหวางเล่าเื่ที่เกิดขึ้นใน่หลายวันมานี้ให้นางฟังดวงตาหวางมามาพลันทอประกายเมื่อได้ยินว่าฮวาชีเยว่ตกรางวัลให้พ่อบ้านหวางถึงพันสองร้อยตำลึงที่ร่วมมือด้วย!
รายได้ของทั้งสองคนรวมกันห้าปีก็ยังไม่มากเพียงนี้!ติดตามอี๋เหนียงสอง หวางมามาเพียงได้เงินเดือนละสองตำลึงแม้จะมีเงินพิเศษทว่ารวมแล้วก็ยังไม่มากกว่าสามตำลึงเงิน
หนึ่งพันสองร้อยเป็เงินมากมายนัก!
“ตอนนี้คุณหนูเปลี่ยนไปแล้วทุกวันนี้อี๋เหนียงสองและอี๋เหนียงสามเป็ฝ่ายสูญเสียเพราะคุณหนูพวกนางย่อมไม่ร่วมมือกับท่าน พรุ่งนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจะกลับมาคุณหนูใหญ่เองก็ได้รับความรักจากฮูหยินผู้เฒ่าดังนั้นคราวนี้เราต้องเลือกให้ถูกต้อง”
ความมั่นใจปรากฏระหว่างคิ้วของพ่อบ้านหวางหวางมามายากจะได้เห็นเขาเป็เช่นนี้ นางนึกถึงฮวาชีเยว่ที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงความเกรงขามที่ผุดขึ้นในใจ
---
ในเรือนปี้หรงอี๋เหนียงสามพานซื่อกำลังเดินกลับไปกลับมาอย่างวิตกฮวาเซียวอีที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งะโออกมาอย่างไม่พอใจ “ท่านแม่ ทำอะไรของท่าน?”
“ข้าว่าเมื่อคุณหนูใหญ่กลับมาย่อมต้องมาเอาเื่เราแน่ทว่ากระทั่งป่านนี้นางยังไม่ปรากฏตัว นางจะไม่ใส่ใจต้นหลงแดงได้จริงหรือ?” คิ้วของพานซื่อขมวดแน่นเต็มไปด้วยความหนักใจ
ฮวาเสี่ยวอีแค่นเสียงเย้ย“ถึงมาหาแล้วนางจะกล้าทำอะไร? อย่าลืมสิว่าท่านเป็ผู้าุโของนาง!”
“นางไม่กล้าลงโทษข้าแต่ฮูหยินผู้เฒ่ากล้า…” สีหน้าของอี๋เหนียงสามดูทั้งเศร้าใจทั้งลังเลใจ
ฮวาเสี่ยวอีทำปากยื่น“ท่านแม่อย่ากังวล นางไม่โง่ นางย่อมเดาได้ว่าใครเป็ผู้ปล่อยเสี่ยวเฮยเข้าไปฮึ่ม! นางสารเลวฮวาเมิ่งซือเองก็เกลียดฮวาชีเยว่นัก ดูทั้งสองคนนั้นสู้กันไปเถอะ!”
อี๋เหนียงสามยังคงขมวดคิ้วนางต้องมองดอกเหอฮวนนอกหน้าต่าง ดอกสีแดงชูช่อทำให้นึกถึงต้นหลงแดงของฮวาชีเยว่
ยามนี้ฮวาชีเยว่เป็คนโปรดของฮูหยินผู้เฒ่าสู้กับนางย่อมมีแต่จะจบไม่ดี
ยิ่งกว่านั้นนางยังได้รับความช่วยเหลือจากปรมาจารย์ท่านหนึ่งอย่างไรคนธรรมดาก็ไม่อาจมีเมล็ดพันธุ์หลงแดงยิ่งนางสามารถเพาะปลูกมันออกมาได้เช่นนี้ยิ่งแปลกประหลาด
อีกประการที่น่าแปลกคือดินในเรือนกุ้ยฮวาเป็สีน้ำตาลทว่าดินที่ใช้ปลูกต้นหลงแดงกลับเป็สีแดง เหตุใดฮวาชีเยว่เปลี่ยนไปนัก? นางย่อมต้องพบเื่อะไรมาแน่!
พานอี๋เหนียงเป็คนใจเย็นแม้ฮวาเสี่ยวอีจะเย่อหยิ่งมิได้หมายความว่าพานซื่อจะเป็คนแบบเดียวกัน
พานซื่อเข้าใจฮวาเสี่ยวอีดีอย่างไรก็เป็นางที่สั่งสอนบุตรสาวได้ไม่ดี
“หลัวมามาไปนำเครื่องประดับศีรษะอันล่าสุดมาให้ข้า เสี่ยวอีไปแต่งตัว เราจะไปเรือนกุ้ยฮวา”
พานอี๋เหนียงเอ่ยเสียงเบาฮวาเสี่ยวอีมองนางอย่างสับสน น้ำเสียงร้อนรนขึ้นมา “ท่านแม่ ท่านจะไปประจบนางแพศยานั่น?”
“เสี่ยวอีหุบปาก!หากยังไม่รู้จักควบคุมตนเอง ระวังแม้แต่ชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้!หลานจูผู้นั้นแม้จะเป็เพียงสาวใช้ของฮวาเมิ่งซือก็อย่าได้ลืมนางเป็อันขาดคนคนนั้นร้ายกาจนัก หากเกลียดเ้าแล้วนางย่อมมองเ้าเป็ศัตรูของฮวาชีเยว่ แล้วเ้าสู้นางได้หรือไม่?”
พานซื่อเอ่ยเสียงเข้มดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ร่างกายสั่นเทิ้มกระทั่งปิ่นที่ปักไว้บนเรือนผมสั่นไหว
ฮวาเสี่ยวอีอึ้งงันมารดาไม่เคยตำหนินางเช่นนี้มาก่อน นับแต่ฮวาชีเยว่กลับมาจากวัดหานเยว่พานซื่อก็ดูจะไม่พอใจฮวาเสี่ยวอีขึ้นทุกที
ฮวาเสี่ยวอีแค่นเสียงเ็าครั้งหนึ่งแต่มิได้กล่าวคำยามนี้พานซื่อกำลังโมโห นางจะกล้าโต้เถียงได้อย่างไร
หลัวมามานำเอาเครื่องประดับศีรษะชุดใหม่ออกมาพานซื่อเป็ผู้นำฮวาเสี่ยวอีและหลัวมามาไปยังเรือนกุ้ยฮวาด้วยตนเองเพื่อขออภัย
ฮวาชีเยว่กำลังทานอาหารเย็นอยู่นางดูเ้าตัวเล็กดื่มน้ำแกงหลงแดงอย่างรวดเร็วรู้สึกเหมือนรอยแผลเป็บนใบหน้าเขาจะจางลงไปมาก
พานซื่อและคนอื่นๆมาถึง พวกนางอยู่ไม่นานนักเพียงแต่คุยกันถึงเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้อยู่สักเดี๋ยวเท่านั้น
แน่นอนเมื่อเข้ามาในเรือนกุ้ยฮวาแล้วพานซื่อย่อมเห็นต้นหลงแดงยังอยู่นางมิคาดพวกมันจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
นี่ต้องเป็สมุนไพรวิเศษเมื่อเ้าของกลับมา พวกมันจึงได้ปรากฏตัวขึ้น!
ฮวาชีเยว่คุยกับพานซื่ออย่างเคารพและสุภาพไม่ได้กล่าวโทษนาง
พานซื่อจึงพาทุกคนกลับไปอย่างโล่งใจ
ฮวาชีเยว่ส่งถ้วยไก่ตุ๋นให้เทียนซี“เทียนซีกินเยอะๆ! เ้าต้องตัวอ้วนๆ อีกหน่อย แม่อยากเห็นเ้าตัวอ้วน”
เทียนซีกะพริบตานับแต่มาที่นี่ อาหารการกินเขาก็ดีขึ้นมากแม้จะเพิ่งสองวันแต่เขาก็สนิทสนมกับฮวาชีเยว่นัก
เทียนซีพยักหน้าเชื่อฟังทว่าฮวาชีเยว่ยังคงรู้สึกแย่ เ้าตัวน้อยนี่เคยน่ารักเ้าเล่ห์ สิ่งใดที่เขาไม่ชอบนางต้องหลอกล่อให้เขากิน ถึงกับเรียกเขาว่าเ้าปีศาจตัวน้อย
ทว่ายามนี้เขากลายเป็คนเรียบร้อยเชื่อฟังล้วนเป็เพราะาแเ่าั้
ฮวาชีเยว่หลุบตาลงั้แ่รับเลี้ยงเทียนซีมา โจวจื่อเฉิงและองค์หญิงฮุ่ยเจินยังไม่มาเยี่ยมเยียนทว่านี่คือกฎ ทั้งสองบ้านจะต้องมาเจอกันอย่างเป็ทางการหลังรับเลี้ยงได้หนึ่งเดือนดังนั้นทั้งสองย่อมมาที่นี่แน่!
“คุณหนูท่านเฉลียวฉลาดเหลือเกินเ้าค่ะ มิคาดอี๋เหนียงสามจะมาขอโทษเองจริงๆ”ลู่ซินหัวเราะอย่างร่าเริง
2K
