จอมมารอหังการ์ (Great Demon King)

“ไบรอัน...นั่นไบรอันนี่นา!”

พวกนักเรียนต่างอุทานด้วยความตกตะลึง แม้แต่แฟนนี่เองก็ประหลาดใจไม่ต่างกัน เธอจ้องมองหานซั่วอย่างไม่คุ้นตา ไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่สูงเพียงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร จะมีแรงเหวี่ยงกระบองใหญ่มาปัดป้องการโจมตีที่รุนแรงถึงเพียงนั้นได้

ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสน หานซั่วจ้องเขม็งไปยังอสูรกินคน มือขวายื่นออกไปแตะแฟนนี่ที่อยู่ข้างหลังเพื่อเตือนสติ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“รีบหนีไปก่อนครับ”

ทว่า แฟนนี่กลับกรีดร้องด้วยความตกใจ และหานซั่วเองก็รู้สึกว่ามือข้างนั้นขยำลงไปบนลูกบอลที่นุ่มนิ่มราวกับปุยขนมสายไหมก้อนโต เขาถึงเข้าใจทันทีว่าตนเองยื่นมือไปแตะผิดที่เสียแล้ว

พวกนักเรียนอุทานเบา ๆ ในขณะที่จีนก่นด่าสาปแช่งเสียงดัง ประณามความหื่นกามของหานซั่ว

หัวใจของหานซั่วโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาหันกลับไปมองแฟนนี่และพูดอย่างกระอักกระอ่วน

“ขอโทษครับ อาจารย์แฟนนี่ ข้าแค่บังเอิญแตะผิดที่ ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ!”

แฟนนี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟและกำลังจะอ้าปากดุด่า แต่แล้วก็สังเกตเห็นอสูรกินคนด้านหลังเธอ กระบองใหญ่ของมันใกล้จะฟาดลงมาที่หานซั่ว จึงรีบร้องเตือนอย่างรวดเร็ว

“ไบรอัน ระวัง!”

หานซั่วยังคงสีหน้าซื่อบริสุทธิ์ และอยู่ ๆ ก็หมุนกายเหวี่ยงกระบองที่ใหญ่กว่าตัวเขาเองขึ้นด้านบน เกิดเสียงวัตถุแทรกผ่านอากาศดังลั่นก่อนที่จะปะทะเข้ากับกระบองของอสูรกินคนเข้าอย่างจัง

แคร้ง...

เกิดประกายไฟกระจัดกระจายอีกครั้ง ร่างกายของหานซั่วไม่เขยื้อนแม้เพียงนิ้วเดียว ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงราวหินผา ชายหนุ่มร่างผอมบางที่กำกระบองใหญ่ในมือไว้แน่นกลายเป็นภาพที่ทุกคนจำได้ติดตา และทำให้ทุกคนยิ่งมองเขาด้วยความประหลาดใจมากขึ้นอีก

“อาจารย์แฟนนี่ รีบออกมาจากตรงนั้นก่อนเถอะครับ!”

จีนตะโกนเสียงดัง แฟนนี่ซึ่งกำลังจ้องมองหานซั่วด้วยความตกตะลึงก็พลันรู้สึกตัว เธอรีบวิ่งออกมาเพื่อไปสมทบกับจีนและคนอื่น ๆ ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่หานซั่ว

หลังจากรับการโจมตีตัวต่อตัวกับอสูรกินคนมาแล้วถึงสองครั้ง ความรู้สึกลึก ๆ ภายในที่ยากเกินต้านทานของเขาก็กำลังต่อสู้เพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ เขาต้องการปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีในร่าง พร้อมกับความปรารถนาที่จะฆ่าผุดขึ้นมาในหัวใจ ล้วนกระตุ้นให้หานซั่วยิ่งรู้สึกอยากบดขยี้อสูรกินคนตนนี้ให้เละคามือ

ทันใดนั้นเอง หานซั่วก็หัวเราะอย่างเยือกเย็นทันทีที่แฟนนี่หนีไปได้ ท่าทีใสซื่อบนใบหน้าหายไปอย่างสิ้นเชิง เขาแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว ยกกระบองใหญ่ขึ้นสูงพร้อมกับวิ่งเข้าใส่อสูรกินคนที่กำลังสับสน

อสูรกินคนที่แข็งแกร่งรู้สึกอัศจรรย์ใจอย่างที่สุด สงสัยว่าเหตุใดหานซั่วถึงสามารถต้านทานแรงโจมตีอันหนักหน่วงของมันได้ถึงสองครั้ง ทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กและบอบบาง มันจึงได้แต่ยืนงงงวยอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง

“โอ ตายแล้ว ไบรอันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เขากำลังวิ่งเข้าไปหาอสูรกินคน!”

เบลล่าอุทานด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมสีหน้าเหลือเชื่อ

ทุกคนต่างผงกศีรษะ เห็นพ้องกับคำพูดของเบลล่า หานซั่วเสียสติไปแล้วจริง ๆ แม้แต่ลิซ่าที่รู้ว่าหานซั่วแสร้งทำตัวเป็นคนปัญญาอ่อน ก็ยังมีสีหน้างุนงงเป็นที่สุด และตะลึงกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ในขณะนั้น

“ตั้งแต่ที่เสียสติไป ไบรอันก็แข็งแรงขึ้นมากเลย เหลือเชื่อไปเลยนะ ลิซ่า เจ้านี่มหัศจรรย์จริง ๆ คำสาปกรีดวิญญาณเปลี่ยนไบรอันขี้ขลาดตาขาวคนเดิมให้กลายเป็นคนป่าเถื่อนขนาดนี้”

“เงียบเถอะน่า!” ลิซ่าตอกกลับ สายตายังคงจ้องมองหานซั่วตาไม่กะพริบ

ตอนนั้นเอง หานซั่วถือกระบองใหญ่ วิ่งตรงเข้าไปหาอสูรกินคนด้วยความเร็วราวสายฟ้า กระบองใหญ่เหวี่ยงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวในอากาศ ขณะที่หานซั่วจับมันไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง กระบองใหญ่วาดเป็นแนวโค้งก่อนจะฟาดเข้าที่ช่วงเอวของอสูรอย่างรุนแรง

อสูรเปลี่ยนสีหน้าจากงุนงงเป็นเกรี้ยวกราด ก่อนที่มันจะโจมตีท่าเดิมซ้ำอีกครั้ง อสูรฟาดกระบองใส่หานซั่วอย่างสุดแรง หมายจะจัดการหานซั่วให้ได้ในการทุบครั้งเดียว

เสียงกระบองสองอันปะทะกันลั่นดังอย่างต่อเนื่อง กระบองที่ทั้งหนาและแหลมคมเริ่มบุบบี้เมื่อปะทะกันหลายครั้งเข้า การต่อสู้ระหว่างหานซั่วผู้บอบบางกับอสูรกินคนร่างยักษ์เริ่มระอุขึ้นพร้อมกับเสียง ‘แคร้ง’ ที่ดังไม่หยุดหย่อน

ทั้งแฟนนี่และคนอื่น ๆ ที่เคยอยากหนีไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด กลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยท่าทางตกตะลึงสุดขีดเมื่อได้เห็นว่าเห็นความแข็งแกร่งของหานซั่วผู้เสียสติน่ากลัวเพียงใด หานซั่วต่อสู้กับอสูรกินคนเพียงลำพัง ในขณะที่คนอื่น ๆ ได้แต่ยืนมอง

หานซั่วเคลื่อนไหวพร้อมกระบองใหญ่ในมือที่ดูไม่สมส่วนกับตัวเขาเอาเสียเลย แม้เผชิญหน้ากับอสูรขนาดมหึมา เขาก็ไม่มีสีหน้าหวาดวิตกแม้แต่น้อย มีเพียงกล้ามเนื้อกระชับแน่นและเส้นเลือดกระตุกเป็นจังหวะที่มองเห็นได้บนแขนและลำคอ

ในตอนนั้น แก่นมนตราภายในร่างกายของหานซั่วโคจรอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกปีติยินดีอย่างที่สุดเมื่อได้ปลดปล่อยพลังออกมาเต็มที่ ท่าทางการเคลื่อนไหวพร้อมกระบองใหญ่ในมือเริ่มชำนาญ ไม่เพียงแต่เขาไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยแม้จะรับการโจมตีซ้ำ ๆ เข้าไปหลายครั้ง แต่กลับรู้สึกกระชุ่มกระชวยมากกว่าเดิม

“หึหึหึ...”

เสียงหัวเราะแปลกประหลาดดังขึ้นจากใบหน้าแสยะยิ้มของหานซั่ว อสูรกินคนเริ่มเซถอยหลังไปหลังจากรับกระบองหนักหน่วงของเขาไปเมื่อครู่ การโจมตีอย่างบ้าคลั่งและพละกำลังมหาศาลของมันเริ่มถดถอยลงหลังจากต่อสู้ไปได้ไม่นาน

“โอ... ให้ตายเถอะ นั่นใช่ไบรอันที่อ่อนแอและขี้ขลาดคนเดิมจริงหรือ?”

เบลล่าอุทาน ส่ายศีรษะอย่างไม่เชื่อสายตา

“ข้าสาบานว่าจะไม่ทดลองเวทมนตร์กับไบรอันอีกเป็นอันขาด เขาน่ากลัวเกินไปเวลาคลุ้มคลั่งแบบนี้!”

อาธีน่ามีสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เธอพึมพำเบาๆ

แต่ลิซ่ากลับมีสีหน้าตื่นเต้น มือน้อยกำหมัดแน่น ราวกับจะกรีดร้องออกไปว่า ‘จัดการมันเลย!’

บาคและคนอื่น ๆ ที่เคยคิดแค้นหานซั่วต่างเสียขวัญและมองหน้ากันไปมา พวกเขาตาสว่างแล้วเมื่อเห็นว่าหานซั่วน่ากลัวเพียงใด

“หึหึหึ หนีไม่พ้นหรอก!”

หลังจากเสียงหัวเราะพิลึกพิลั่นดังขึ้นอีกครั้ง หานซั่วก็รีบไล่ตามอสูรที่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เขาเหวี่ยงกระบองใหญ่ไปข้างหน้า และขาของอสูรทั้งสองข้างก็หักพร้อมกับเสียง ‘กร๊อบ’ ดังลั่น หานซั่วที่ยังคงหัวเราะไม่หยุดพุ่งตัวเข้าไป ใช้กระบองหนาฟาดร่างของอสูรซ้ำแล้วซ้ำอีก อสูรกินคนที่แสนดุร้ายเมื่อครู่กรีดร้องโหยหวนลั่นป่า

ร่างกายถึกหนาของอสูรเริ่มเละจนชิ้นเนื้อกระเด็นไปทั่ว และร่างกายสีเทาที่เคยแข็งแรงกำยำนอนจมกองเลือดในขณะที่หานซั่วยังคงใช้กระบองกระหน่ำฟาดลงไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด กระทั่งตอนนี้ ยากจะบอกแล้วว่าสิ่งที่อยู่ในกองเลือดนั้นเคยมีรูปร่างหน้าตาอย่างไรมาก่อน

การกระหน่ำทุบตีอย่างต่อเนื่องและบ้าคลั่งราวกับห่าฝนยาวนานอยู่เป็นนาที เมื่อหานซั่วคืนสติหลังจากแปรสภาพอสูรกินคนให้เหลือเพียงกองเลือดและเศษชิ้นเนื้อ แม้แต่เขาเองก็ตกใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีด้านที่โหดร้ายป่าเถื่อนถึงเพียงนี้

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาลงมือฆ่า แต่กลับไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในใจของหานซั่ว เมื่อสีหน้าของเขาสงบลง หานซั่วหันไปมองแฟนนี่และพวกนักเรียน ก่อนจะยิ้มอย่างจริงใจและเอ่ยขึ้น

“อ้าว เจ้านี่ตายแล้วหรือ?”

เหนือความคาดหมาย พวกนักเรียนรวมทั้งแฟนนี่และจีน ต่างกรีดร้องตกใจและผงะถอยหลังไปสองก้าวทันทีที่หานซั่วหันหน้ามา ลิซ่าถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“บ...ไบรอัน เจ้าเป็นอะไรไป?”

หานซั่วทำท่าทีพยายามนึกให้ออก เขาเกาศีรษะพร้อมรอยยิ้มซื่อ ๆ โง่ ๆ

“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับข้าหรือ? ข้าไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง แล้วทำไมอยู่ ๆ เจ้าอสูรตนนี้ถึงตายได้ล่ะ?”

“เจ้า...เจ้าลืมสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไปทั้งหมดเลยงั้นหรือ?”

แฟนนี่ตกตะลึงเช่นกัน เธอนิ่วหน้าก่อนจะจ้องมองหานซั่วและถามออกไป

หานซั่วพยักหน้ารับด้วยความสัตย์จริง พร้อมอธิบาย “ใช่ครับ อยู่ดี ๆ ข้าก็ปวดศีรษะขึ้นมา แล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย รู้ตัวอีกทีก็มีอสูรกินคนตายอยู่ตรงหน้าแล้ว เกิดอะไรขึ้นหรือครับ? เอ๊ะ? พวกมันมีอีกสองตนไม่ใช่หรือ? หายไปไหนแล้วล่ะ?”

“ก็เจ้านั่นแหละที่ทำให้พวกมันกลัวจนเตลิดหนีไป!” เบลล่าตอบพลางจ้องมองหานซั่วด้วยสายตาแปลกๆ

“หา? ไม่มีทาง จะเป็นไปได้อย่างไร? ทำไมพวกมันต้องกลัวข้าด้วยล่ะ?” หานซั่วถามอย่างสับสน สีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

“ไบรอัน อยู่ ๆ เจ้าก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา และเจ้าก็น่ากลัวมาก ราวกับกลายเป็นคนละคน ขนาดพวกเรายังรู้สึกกลัว นับประสาอะไรกับพวกอสูรกินคน แต่ก็ดีแล้วล่ะที่เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว” จีนพูดอย่างโล่งใจราวกับพูดออกมาแทนความคิดของทุกคน

“อย่ามัวยืนแต่ยืนเฉยสิจ๊ะ รีบเก็บของกันเร็วเข้า เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วล่ะ อสูรสองตนหนีไปได้ พวกมันอาจกลับมาสร้างปัญหาให้เราอีก”

แฟนนี่พยายามสงบจิตใจและสั่งให้ทุกคนเก็บข้าวของหลังจากเห็นว่าวิกฤติการณ์คลี่คลายลงชั่วคราว

ทุกคนรีบกลับไปยังเต็นท์ของตัวเองทันทีที่ได้ยินแฟนนี่สั่ง รีบเก็บของที่กระจายเกลื่อนอยู่ตามพื้น พวกนักเรียนเริ่มมีวุฒิภาวะมากขึ้นหลังผ่านประสบการณ์ความเป็นความตายมาเมื่อครู่ ไม่มีใครเสียเวลาพูดคุยกันอีกต่อไป และมุ่งมั่นเก็บของทุกอย่างด้วยความเร่งรีบ

“ข้าว่าถึงเวลาที่เราต้องกลับและจบการเรียนรู้นอกสถานที่ครั้งนี้แล้วล่ะ!” จีนพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจังเมื่อเห็นว่าทุกคนเก็บของเสร็จแล้ว

หลังการเผชิญหน้ากับอสูรกินคน ทุกคนก็ตระหนักได้ว่าพลังของตนเองไม่ได้แข็งแกร่งมากอย่างที่ตนคิด หากมุ่งหน้าลงใต้ต่อไปเรื่อย ๆ รังแต่จะเจอภยันตรายมากขึ้นไปอีก แม้จะอับอาย แต่ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของจีน

ไม่มีใครพูดคุยกันพักใหญ่ ทุกคนต่างกำลังง่วนอยู่กับการจัดการข้าวของของตัวเอง ตั้งใจว่าจะมุ่งหน้ากลับวิทยาลัยทันทีโดยไม่มุ่งหน้าลงใต้ต่อไปอีก

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงสัตว์ร้องอย่างทุกข์ทรมานเสียงหนึ่งดังมาจากทางทิศใต้ ในขณะที่ทุกคนเก็บของเรียบร้อยแล้วและกำลังจะออกเดินทาง พวกเขานิ่งอึ้งไปทันทีหลังจากได้ยินเสียง พร้อมกับแววแห่งความโลภฉาบขึ้นในดวงตา…

******************************