เก็นจินายชอบขวัญข้าวเหรอ
“ใช่ ฉันชอบขวัญข้าว”
น้ำเสียงของเขายังคงปกติ นิ่ง หนักแน่น และมั่นคง
“พูดแบบไม่เขินอายเลยเนอะ”
“เขินอาย ทำไมต้องเขินอายด้วย”
พูดจบเก็นจิก็เดินไปตู้เย็น คืนนี้เขาสวมชุดกีฬาเหมือนทุกคืนที่มาอยู่ที่นี่เขาหยิบขวดน้ำรินใส่แก้วแล้วดื่ม แค่เก็นจิดื่มน้ำ กายก็รู้สึกดีขึ้นมาแต่เมื่อตั้งสติได้เขาก็รีบส่ายหัวตัวเองทันที ไม่ได้เด็กเพื่อน.. ไม่ได้เด็กเพื่อน..ไม่ได้เด็กเพื่อน..
เก็นจิเห็นกายส่ายหัวไปมา ปากพึมพำอะไรบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ เขาจึงเดินเข้าไปหาและแตะไหล่กาย
“นายเป็อะไรหรือเปล่า?”
กายสะดุ้ง หันไปมองเก็นจิที่อยู่ใกล้เขามาก
“ไม่เก็นจิ ไม่เป็ไร นายอยู่ห่างๆฉันหน่อย เอาเป็ว่านายชอบขวัญข้าวแต่ขวัญข้าวมีแฟนแล้วนะ”
“อืม”
“นายจะเป็มือที่สามนะ”
“ไม่ซะหน่อย เราชอบขวัญข้าว ขวัญข้าวไม่ได้ชอบเรานี่”
“นายไม่ตัดใจหน่อยหรือไง”
“ทำไมต้องตัดด้วย?”
“เก็นจิ นาย..”
กายหงุดหงิดที่เห็นเก็นจิดูจะไม่มีศีลธรรมเอาซะเลย
“แต่ช่างเถอะ ขวัญข้าวรักแบงค์มาก ไม่มีทางมาชอบนายเด็ดขาด!”
“อืม”
“ถ้านายเสียใจ..ฉันช่วยไม่ได้นา”
“อืม”
“โอ๊ยี้เีคุยด้วยแล้วนอนดีกว่า ฝันดีนะ”
กายเดินไปที่เตียงนอนของเขา ในห้องนี้เป็เตียงนอนคู่มีโต๊ะวางโคมไฟอยู่ตรงกลางระหว่างเตียงทั้งสอง เขาขึ้นไปนอนหยิบที่ปิดตาขึ้นมาปิดตาตนเองและหลับไป
รุ่งเช้ามาถึงขวัญข้าวและเพิร์ลเดินออกมาจากห้องและลงลิฟต์ระหว่างทางพวกเธอก็เจอกับเก็นจิและกายอยู่พอดีจึงเข้าไปหา
“เช้านี้พวกเรากินอะไรดี?”
เพิร์ลเดินเข้าไปถึงก็ถามขึ้น
“กินแบบเมื่อวานที่เก็นจิพาไปน่ะ อร่อยดี”
“งั้นเราไปกัน ขวัญข้าววันนี้ไปด้วยไหม?”
เธอไม่รีรอที่จะตอบ
“ไปสิ”
เมื่อมาถึงโรงแรม วันนี้พวกเขาต้องเปลี่ยนตำแหน่งงานกัน โดยทำงานอยู่หน้าโรงแรมหรือประตูทางเข้านั่นเอง ตำแหน่งที่จะทำกันวันนี้ก็คือแวเลต์ทำหน้าที่ดูแลจอดรถให้กับคนที่เข้ามาพักหรือมาทำธุระที่โรงแรม
ตำแหน่งนี้มีพี่สองคนประจำอยู่แล้วส่วนพวกเขาทั้งสี่คนแบ่งกันทำหน้าที่ โดยเก็นจิและกายเป็ฝ่ายรับรถจากลูกค้ามาจอดซึ่งหน้าที่นี้เขาได้ฝึกขับรถเข้าซองกันมาอย่างคล่องแคล่วแล้ว และรวมรถทั้งหมดแล้วไม่ว่าจะเป็โตโยต้า ฮอนด้า เบนซ์ ฮุนได ปอร์เช่ แลมโบกินี ส่วนขวัญข้าวและเพิร์ลเป็ฝ่ายโบกรถและเก็บกุญแจรถแต่ปกติแล้วตำแหน่งนี้จะเป็หน้าที่ของพนักงานผู้ชาย ที่ให้ขวัญข้าวและเพิร์ลมาทำด้วยเพราะอยากให้เข้าใจตำแหน่งงานนี้มากกว่า
“วันนี้น้องๆร้อนหน่อยนะ”
จิมมี่ยังคงมาช่วยดูใน่เช้าก่อนเข้าทำงานพวกเขาทั้งสี่คนรับหน้าที่และไปทำงานตามที่มอบหมายไว้
ลูกค้าคนแรกเข้ามาที่โรงแรม เก็นจิไม่รอช้ารีบไปรับแขกทันทีโดยเปิดประตูต้อนรับ มอบตั๋ว แขกเดินออกจากรถ และปล่อยให้รถได้รับความดูแลจากเก็นจิต่อไปเก็นจิไม่ทำใดๆกับรถทั้งสิ้นนอกจากขับรถไปจอดที่ลานจอดรถโดยมีขวัญข้าวและเพิร์ลช่วยเขาโบกรถเมื่อได้ที่จอดรถ เขาก็ขับไปจอดรถ ลงจากรถเขาก็ถ่ายรูปเก็บและจดบันทึกไว้เป็หลักฐานกังวลว่าของแขกจะมีอะไรหายแล้วมาโทษเขาได้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงเอากุญแจไปให้ขวัญข้าวเก็บไว้
มาถึงกายบ้างแล้ว เขารีบเดินไปหาแขก เปิดประตูต้อนรับ มอบตั๋ว แต่แขกไม่รับตั๋วจากกายกายยื่นให้นานแล้วเขาจึงสอบถามแขกทันที
“สวัสดีครับ คุณผู้ชายมีอะไรหรือเปล่าครับ”
กายพยายามพูดให้ดูแมนที่สุดเท่าที่จะทำได้
“พี่จะไว้ใจน้องได้หรือเปล่ารถพี่แพงนะ”
กายรู้แขกขับแลมโบกินีมา สวย เท่ห์ ที่สุด เขานี่รีบอยากจะเข้าไปขับเต็มทนแล้ว
“ทราบครับ โปรดไว้ใจผมเถอะครับ ผมได้ฝึกอบรมมาหมดทุกอย่างแล้วครับคุณผู้ชาย”
แขกก็ยังมีสีหน้าลังเลกายไม่ค่อยมั่นใจตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วว่าเขาดูไม่น่าเชื่อถือตรงไหนเก็นจิเมื่อสักครู่นี้ช่างง่ายดายเขาขับปอร์เช่ไปจอดเรียบร้อยแล้ว แต่เขาแขกยังลังเลไม่กล้าให้จอดอยู่เลย
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
พี่ที่อยู่ประจำตำแหน่งนี้เดินเข้ามาคุยกับแขก กายอายจนหน้าแดงแล้วทำไมแขกไม่ไว้ใจเขา
“ก็พี่เห็นน้องคนนี้ดู..ช่างเถอะ”
“ไม่ต้องกังวลนะครับ น้องเขาผ่านการฝึกอบรมมาเรียบร้อยแล้วครับ”
“อืม”
แขกรับตั๋วไปแล้ว เดินออกมาจากรถ มีพนักงานบริการมารับแขกเข้าไปด้านในเรียบร้อยแล้วพี่เป๊บที่คุยกับแขกเมื่อสักครู่หันกลับมามองเขา
“ไม่ต้องกังวล พี่นี่แรกๆก็เป็อย่างน้อง แขกไม่ไว้ใจให้ขับบอกรถแพงบ้างอะไรบ้าง”
เขามองพี่เป๊บ พี่เขาเป็ผู้ชายผิวคล้ำ สูง ใหญ่ หน้าตาดีใช้ได้รวมๆแล้วก็ดูดีไม่ใช่น้อยยังเคยโดนเลย เมื่อมีคนพูดขนาดนี้แล้วเขาก็ไม่รีรอที่จะขับรถแขกไปจอดให้เรียบร้อย
“ขอบคุณครับ”
“ขับรถไปจอดเถอะ”
เมื่อเขาเข้าไปนั่งที่รถปัญหาก็เกิดขึ้น ปรับเบาะไม่ได้เขาสูงแต่แขกเตี้ย ก็ขับไปจูบเข่าตัวเองไป กระจกก็ปรับไม่ได้ ไม่ถนัดเลยจริงๆ เขานี่ไม่อยากขับเหมือนตอนแรกที่เห็นแล้วเมื่อมาถึงลานจอดรถเขาก็เจอกับขวัญข้าวและเพิร์ลพวกเธอช่วยโบกรถให้เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้วเขาก็จดบันทึกรถทั้งหมดป้องกันความเสี่ยงจากแขก
“กาย แกไม่ถ่ายรูปหน่อยเหรอ”
“ทำไมต้องถ่ายรูปด้วยล่ะ?”
กายหันไปถามเพิร์ล
“ก็เราเห็นเก็นจิยังถ่ายเลย”
“เหรอๆ ถ่ายๆ ฉันถ่ายด้วย”
เมื่อพูดจบเขาก็ถ่ายรูปทันที เสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงนำกุญแจมาให้เพิร์ล
“เท่ห์ชะมัดเลยนะ ขับแลมโบกินี”
“ไม่อ่ะ ถ้าไม่ใช่ของตนเอง ไม่เท่ห์เลย ปรับเบาะ ปรับอะไรก็ไม่ได้ ขับไม่ถนัดเลยอ่ะ”
“เอาน่ะ อย่างน้อยในชีวิตนี้ก็ยังได้ลองขับนะ”
“อืม คิดแง่ดีเนอะ”
“พวกเธอเสร็จแล้วใช่ไหม กายรีบไปได้แล้ว แขกมาจอดรถรอแล้วเพิร์ลมาช่วยฉันหน่อย”
“ได้เลย”
ทุกคนรีบไปทำหน้าที่ของตนเองตามที่ขวัญข้าวบอก
845
