บทที่ 30 เฉินกั๋วกวงผู้เสี่ยงภัย
เมื่อมองดูทุกคนตรงหน้าที่เพิ่งจะวิจารณ์เขาอย่างไร้สมอง แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็การสรรเสริญอย่างไร้สมองไปแล้ว หานชิงอวี่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก
เพราะในเวลานี้ หน้าจอที่กำลังค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอยู่ตรงหน้าเขา ทำให้เสียงรอบข้างเ่าั้ถูกกลบไปโดยหน้าจอที่อยู่ตรงหน้า
สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็หน้าจอเสมือนจริงของระบบหมอผู้เมตตา
มันกำลังแสดงคะแนนที่เขาได้รับจากการผ่าตัดใน่นี้ ซึ่งสามารถนำคะแนนนั้นไปอัปเกรดทักษะได้ ดังนั้นหน้าจอถึงปรากฏต่อหน้าเขาอย่างกะทันหัน
[หมอผู้เมตตา]
[คะแนนความชำนาญ : 44 คะแนน]
[ระดับแพทย์ปัจจุบัน : แพทย์ ST - นักศึกษาแพทย์ประจำบ้านปี 1]
[ทักษะการผ่าตัด : ระดับ 2]
[ทักษะการเย็บ : ระดับ 2]
[ทักษะการล้างแผล : ระดับ 2]
[ทักษะการตรวจร่างกายทั่วไป : ระดับ 2]
[ทักษะการอ่านฟิล์ม : ระดับ 2]
[ทฤษฎีพื้นฐานทางการแพทย์ : ระดับ 3]
[ทักษะการห้ามเื : ระดับ 3]
อย่างที่คาดไว้ การผ่าตัดใน่นี้ ทำให้ตนได้คะแนนรวมสูงถึง 44 คะแนน
คะแนนในตอนนี้เพียงพอที่จะสามารถอัปเกรดความทักษะชำนาญขึ้นได้ แต่เมื่อพิจารณาแล้วครั้งแล้วครั้งเล่า หานชิงอวี่ก็ยังเลือกที่จะอัปเกรดทักษะการผ่าตัดติดต่อกันสองครั้ง
อย่างไรก็ตาม ทักษะการผ่าตัดก็ยังถือว่ามีประโยชน์ต่อการผ่าตัดมากกว่า ก็เหมือนระหว่างการผ่าตัดที่ผ่านมา ถ้าหากไม่มีประโยชน์จากความคุ้นเคยของทักษะการผ่าตัด จากสถานการณ์ที่ซับซ้อนของคนไข้ ตอนรักษาคงจะลำบากไม่น้อย
หลังจากเสียงแจ้งเตือนการอัปเกรดระบบสำเร็จ ในใจหานชิงอวี่ก็มีความสุขเอ่อล้น
เมื่อเป็อย่างนี้แล้ว ความสามารถด้านการผ่าตัดของเขาก็คงพัฒนาขึ้นไปอีกระดับ ถ้าหากคราวหน้าเขามีโอกาสได้เข้าร่วมผ่าตัดอีก คงไม่มีทางที่จะไม่มั่นใจในตนเองอีกแล้ว
หานชิงอวี่ปิดหน้าต่างความชำนาญลง หลังจากรายงานทุกคนเสร็จ ก็กลับมานั่งที่สำนักงานแผนกฉุกเฉินอย่างมีความสุข
แต่ในตอนนั้นเอง ที่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทันที
เหมือนรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ดีสายหนึ่ง หานชิงอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสั่นเทา แล้วเป็ไปตามคาด สายที่โทรเข้ามาคือผู้เป็แม่นั่นเอง
พอลองครุ่นคิดดูว่าถ้าหากเขาไม่ยอมรับสายนี้ ถ้าแม่ไม่ะเิโทรศัพท์ก็คงะเิวีแชตของเขาทิ้งแน่ ๆ ถึงจะรู้สึกว่าตนกำลังจะถูกคุกคาม แต่หานชิงอวี่ก็ยอมรับโทรศัพท์อย่างเชื่อฟัง
“ฮัลโหล เสี่ยวอวี่ ่นี้แม่มีเวลาว่าง ลูกอยากจะพาไป๋ปิงกลับมากินข้าวที่บ้านเราด้วยกันดีไหม?”
หานชิงอวี่รู้ดีว่าพอแม่ตนเปิดปากเมื่อไหร่ต้องไม่ใช่เื่ดีแน่ ๆ แต่ก็คิดไม่ถึงว่าหัวข้อนี้ยังคงเป็เกี่ยวกับการนัดบอด
เดิมทีเขาหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมที่จะใช้เื่งานมาเป็ข้ออ้าง แต่ตอนนี้เป็เวลาพัก ถ้าบอกไปว่าตนมีงานเข้ามากะทันหัน เกรงว่าแม่จะกังวลจนต้องถามนู่นถามนี่ไม่หยุด
ดังนั้นหานชิงอวี่จึงเปลี่ยนคำพูด
“แม่ครับ พวกเรายังไปไม่ถึงไหนกันเลย การไปกินข้าวที่บ้านด้วยกันคงจะเร็วไปหน่อย อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าพวกเราพึ่งกินด้วยกันไปเมื่อวานเองเหรอครับ”
แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้คือ ั้แ่หลังจากที่แม่ของตนได้เจอกับไป๋ปิงเข้า พอยิ่งเจอก็ยิ่งชอบเธอ และยิ่งอยากที่จะได้เธอมาเป็ลูกสะใภ้เร็ว ๆ
สำหรับไป๋ปิง ตอนนี้แม่อยู่ในขั้นที่หากไม่ได้เจอเธอหนึ่งวันก็เหมือนกับไม่ได้เจอนานเท่าฤดูใบไม้ร่วงสามฤดู
ตอนนี้คำพูดของหานชิงอวี่ นับว่าได้ไปแตะเกล็ดย้อนัของแม่เข้าซะแล้ว
อย่างที่คาดไว้ หลังจากที่แพทย์หนุ่มได้พูดออกไป ก็ได้ก้าวเท้าเข้าสู่การโต้กลับอย่างดุเดือดของแม่ทันที
“แม่ไม่สน อย่างไรลูกก็ต้องพาไป๋ปิงเด็กคนนั้นมาบ้านเราให้ได้ ไม่อย่างนั้นแม่จะวิ่งไปหาลูกที่โรงพยาบาล แล้วจะอาละวาดจนกว่าลูกจะออกจากงานเลย” แม่พูดคำขาดสุดท้าย
ท้ายที่สุด หานชิงอวี่ก็ต้องวางสายด้วยการหลอกล่อพลางเกลี้ยกล่อมแม่ของตนอย่างละครึ่ง
ทันทีที่วางสายแล้ว ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
แต่เหมือนพระเ้ากำลังเล่นตลกกับเขา อยู่ ๆ ประตูสำนักงานก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน เป็เพื่อนร่วมงานในแผนกพูดออกมาว่า
“หานชิงอวี่ ด้านนอกมีหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่ง สถานการณ์ดูไม่ค่อยดี หัวหน้าเฉินบอกให้คุณรีบไปกับเขาด่วนเลย!”
“จะไปเดี๋ยวนี้!”
หานชิงอวี่ฟังแล้ว ก็รีบวางมือที่กำลังจะสั่งอาหารทันที แต่กลับหยิบเอาช็อกโกแลตที่พอให้พลังงานบนโต๊ะใส่เข้าปากแทน แล้วรีบวิ่งออกไปนอกประตู
วิ่งหอบจนมาถึงตำแหน่งของผู้ป่วยฉุกเฉิน เห็นร่างที่นอนอยู่บนเปลหามเป็หญิงที่ตั้งครรภ์คนหนึ่ง
ที่ตอนนี้เธอเอาแต่ร้องครวญครางด้วยความเ็ป ทั้งยังมีครอบครัวที่อยู่เคียงข้าง และในก็ตอนนี้กำลังทะเลาะกับเฉินกั๋วกวงอยู่ ถึงว่าล่ะ ทำไมแพทย์รุ่นใหญ่ผู้นี้ถึงได้ให้คนไปเรียกตนมา เพราะดูเหมือนเขาจะยุ่งจนตัวเป็เกลียวอยู่
หานชิงอวี่อาศัยจังหวะตอนที่พวกเขากำลังทะเลาะกัน เปิดใช้ทักษะการตรวจร่างกายขึ้นมา
หากไม่ตรวจก็คงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอตรวจแล้วหานชิงอวี่ก็รู้สึกใขึ้นมาทันที
เดิมทีตนคิดว่า นี่จะเป็เพียงการผ่าตัดทำคลอดธรรมดา ตอนมาเขายังแอบสงสัยอยู่เลยว่าทำไมถึงต้องส่งการผ่าตัดรายนี้ให้กับพวกเขา พอหานชิงอวี่ได้ใช้ทักษะการตรวจร่างกายขึ้นมาดูอาการ ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่แท้ ต้นเหตุความเ็ปของหญิงตั้งครรภ์ ไม่ได้มาจากทารกในครรภ์ แต่มาจากอาการป่วยของตัวเธอเอง!
โรคผนังลำไส้ชำรุดเฉียบพลัน
อีกทั้งแค่ดูก็ว่าเป็มานานมากแล้ว ตอนนี้ถึงระดับติดเชื้อจนอยู่ในภาวะช็อกแล้ว!
หากพูดตามหลักเหตุผล ถ้าผู้ป่วยเป็โรคนี้มานานแล้วจริง ๆ วิธีที่ดีที่สุดก็คือต้องเข้ารับการผ่าตัดทันที แต่ดูจากท่าทางของเฉินกั๋วกวงแล้ว ครอบครัวน่าจะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่าง ที่ไม่ยอมให้ผู้ป่วยตรงหน้าเข้ารับการผ่าตัด
หานชิงอวี่เห็นถึงสถานการณ์ ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “สวัสดีครับ ผมเข้าใจว่าตอนนี้พวกคุณคงจะกังวลมาก การผ่าตัดย่อมมีความเสี่ยง แต่พวกเราจะทำให้มีความเสี่ยงน้อยที่สุด”
“ถึงนี่จะไม่ใช่การผ่าตัดที่ยากเย็นอะไร แต่ถ้าหากว่าสายเกินไป ก็อาจจะทำให้…”
เขาคาดไม่ถึงว่าตนพูดได้เพียงแค่ครึ่งประโยค ชั่วพริบตาก็ถูกขัดจังหวะโดยหญิงชราที่ทำหน้าดำหน้าแดงอยู่ตรงหน้าเขาทันที
“เลิกพูดเื่ไร้สาระได้แล้ว ถ้าลูกสะใภ้ของฉันคลอดเด็กออกมาไม่ได้ ถึงตอนนั้นเธอจะรับผิดชอบได้ไหมฮะ? ฉันถามว่าเธอจะรับผิดชอบได้รึเปล่า?”
หญิงชราพูดภาษาถิ่นออกมา แต่หานชิงอวี่ก็ยังคงเข้าใจความหมายอยู่
เพียงแต่ หากแยกออกเป็คำคำเขาก็เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่เมื่อมารวมอยู่ด้วยกันเขาก็ไม่เข้าใจจริง ๆ
จะบอกว่ากลัวลูกสะใภ้แท้งลูก ก็เลยไม่ยอมให้ลูกสะใภ้เข้ารับการผ่าตัดงั้นเหรอ? หากรู้ว่าโรคนี้แม้ว่าอัตราการเสียชีวิตจะไม่สูง แต่ถ้ากินเวลามาเป็ระยะนาน ก็ยังสามารถทำให้คนตายได้ อีกทั้งถ้าหากคนท้องต้องคลอดลูกจริง ๆ ถึงอย่างนั้นเมื่อถึงเวลาก็ต้องมีการผ่าตัดถึงสองครั้ง สถานการณ์ก็จะยิ่งซับซ้อนและยากขึ้นไปอีก
หรือชีวิตของลูกสะใภ้ไม่ถือว่าเป็ชีวิตงั้นหรือ?
แต่การตัดสินใจขั้นสุดท้ายยังคงเป็ของหมอาุโที่มีประสบการณ์ ความจริงแล้วพวกเขาอยู่โรงพยาบาลมานาน ไม่ว่าคนแบบไหนก็เคยพบเจอมาแล้วทั้งนั้น
ด้านหานชิงอวี่ที่ยังคงคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนความคิดเดิมของหญิงชราได้ เฉินกั๋วกวงก็ได้ตบอกรับคำสัญญากับหญิงชราตรงหน้าว่า ตนเองสามารถรักษาทั้งแม่และเด็กให้ปลอดภัยได้
เมื่อได้ฟังคำสัญญาที่เฉินกั๋วกวงรับปากกับตน ในที่สุดหญิงชราก็ยินยอมด้วยความลังเลใจ ทว่าหานชิงอวี่ไม่มีความรู้สึกโล่งใจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นมาเป็สองเท่า
เพราะพูดตามความจริงแล้ว การกระทำนี้ของเฉินกั๋วกวงเป็การกระทำที่มีความเสี่ยงมาก
243
