เกิดใหม่เป็นเซียนทั้งที ขอประเดิมด้วยการรีดไถปีศาจหมู

ฉึก! ฉึก!

ร่างของหลิวทงที่อยู่ในมือเขา ถูกใช้ต่างโล่เนื้อรับการโจมตีจากผู้ฝึกตนตระกูลหลิวมานับไม่ถ้วน จนสภาพศพเละเทะดูไม่ได้ เลือดเนื้อฉีกขาดวิ่น ตายสนิทจนไม่รู้จะตายยังไงแล้ว...

ซูหยุนเหวี่ยงซากศพของหลิวทงที่เหลือแต่เศษเนื้อทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ตุบ! ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึก เขาอยากจะรู้นักว่าพวกระดับสูงของตระกูลหลิวจะมุดหัวอยู่ในกระดองไปถึงเมื่อไหร่...

...

ณ ห้องลับแห่งหนึ่ง

สามพี่น้อง หลิวหยวน, หลิวคุน และ หลิวหยาง นั่งเงียบกริบ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง

ในที่สุด หลิวคุน พี่ใหญ่ก็ทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นมาตวาดใส่หลิวหยวน "เจ้าสาม! เราจะมานั่งบื้อกันอยู่แบบนี้เหรอ? ปล่อยให้ไอ้เด็กนั่นมันถล่มบ้านเราจนยับเนี่ยนะ?"

หลิวหยวนปรายตามองพี่ใหญ่ เอ่ยเสียงเรียบ "ข้ากล้าฟันธงว่าเบื้องหลังไอ้เด็กนั่น ต้องมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าบรรพชนหนุนหลังอยู่แน่ ถ้าพี่ใหญ่มั่นใจว่าจะจัดการมันได้ ก็เชิญออกไปลองของได้เลย..."

หลิวคุนจุกจนพูดไม่ออก "เจ้า!"

เห็นท่าไม่ดี หลิวหยาง น้องคนรองจึงรีบไกล่เกลี่ย "พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งใจร้อน อย่าว่าแต่คนหนุนหลังเลย ลำพังแค่ไอ้เด็กนั่นมันก็วิปริตผิดมนุษย์แล้ว ดูสภาพมันสิ เหมือนคนเป็นซะที่ไหน? อีกอย่าง พวกญาติห่างๆ ข้างนอกนั่น ปกติก็เอาชื่อตระกูลหลิวไปหากิน ขูดรีดชาวบ้านมาตั้งเท่าไหร่ ตายไปบ้างจะเป็นไรไป?"

หลิวคุนทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง บ่นอุบ "ข้าแค่เสียดายหอสมบัติจูเป่า โดนมันถล่มเละขนาดนั้น ไม่รู้ต้องสูญเงินไปเท่าไหร่"

ทันทีที่หอจูเป่าถูกทำลาย มีคนของตระกูลส่งข่าวมาบอกพวกเขาทันที พวกเขาไม่ได้สนชีวิตหลิวทงหรอก แต่หอจูเป่าน่ะคืออู่ข้าวอู่น้ำหลักของตระกูล จะไม่ให้เจ็บใจได้อย่างไร?

หลิวหยวนแววตาลุกลี้ลุกลน เอ่ยเสียงเย็น "หอจูเป่าพังก็สร้างใหม่ได้ แต่ถ้าการตายของคนข้างนอกนั่นทำให้มันหายโกรธได้ ก็ถือว่าคุ้ม แต่ถ้ามันยังไม่หายโกรธ..."

หลิวคุนถามโพล่ง "แล้วจะทำยังไง?"

หลิวหยวนยิ้มเหี้ยมเกรียม "ถ้ามันไม่พอใจ... ก็ยังมีท่านลุงใหญ่กับท่านลุงรองอยู่อีก..."

หลิวหยางเข้าใจความหมายทันที ตาเบิกโพลง "นี่เจ้าคิดจะ..."

หลิวหยวนพยักหน้า "ถูกต้อง ในเมื่อบรรพชนสิ้นแล้ว ในตระกูลนี้... มีแค่เสียงของพวกเราสามพี่น้องก็พอแล้ว..."

หลิวหยางลอบมองหลิวหยวนด้วยความหวาดหวั่น แอบดีใจลึกๆ ที่เกิดมาเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ไม่อย่างนั้นเขาและพี่ใหญ่คงโดนเจ้าน้องชายจอมวางแผนคนนี้ขายทิ้งแน่ๆ...

...

ซูหยุนฆ่าล้างบางมาตั้งแต่หน้าประตูจนถึงส่วนลึกของจวน แต่กลับเจอผู้ฝึกตน 'ขั้นเชื่อมจิต' มาขวางทางแค่สองคน แถมฝีมือก็กระจอกงอกง่อย เทียบกับจ้าวอู๋เลี่ยงไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ตระกูลหลิวเป็นถึงขั้วอำนาจอันดับหนึ่งของเมืองฝูเฟิง แม้จะมีบรรพชน 'ขั้นเสินหยวน' คอยหนุน แต่กำลังรบระดับกลางไม่น่าจะอ่อนด้อยขนาดนี้

ไอสีดำในดวงตาซูหยุนเข้มข้นขึ้น ในเมื่อชอบเล่นซ่อนแอบนัก... ข้าจะบีบให้พวกเจ้าออกมาเอง!

ร่างของซูหยุนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า หยิบ 'ฟานเทียนอิน' ออกมา อัดพลังปราณสีดำเข้าไปจนเต็มเปี่ยม

เมื่อได้จังหวะ เขาก็ทุ่มตราประทับลงสู่พื้นดินเต็มแรง!

ตูมมม!!!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ตรงจุดที่ตราประทับกระแทกพื้น เกิดหลุมยุบขนาดมหึมากว้างกว่าสิบวา! รอยร้าวลึกสุดหยั่งแยกตัวออกเป็นทางยาว ลามเลียไปทั่วทุกทิศทาง!

สิ่งปลูกสร้างในอาณาบริเวณจวนตระกูลหลิว ไม่มีหลังไหนรอดพ้น พังครืนลงมาเป็นหน้ากลอง!

ผู้ฝึกตนที่อยู่ละแวกใกล้เคียง สัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งและแรงสั่นสะเทือนใต้เท้า ต่างพากันตกตะลึง ตระกูลหลิวโดนบุกถล่มถึงในบ้านเชียวรึ? แล้วบรรพชนตระกูลหลิวหายหัวไปไหน ทำไมไม่ออกมาจัดการ?

ภายในจวน ซูหยุนมองผลงานตัวเองแล้วส่ายหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ถ้าไม่ใช่เพราะบาดเจ็บอยู่ หลุมนี้ต้องใหญ่กว่านี้อีกเท่าตัว!

เขาระดมพลังปราณเตรียมจะซ้ำอีกรอบ แต่แล้วมือที่เงื้อค้างไว้ก็หยุดชะงัก...

สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งสองสาย พุ่งทะยานขึ้นมาจากเรือนพักที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมลึกสุดของจวน!

ซูหยุนแสยะยิ้มอำมหิตภายใต้ดวงตาสีดำมืด รอพวกเจ้าอยู่พอดี!

ร่างของชายวัยกลางคนผมดอกเลาสองคนร่อนลงตรงหน้าซูหยุน กลิ่นอายพลังเหนือกว่า 'ขั้นเชื่อมจิต' ไปไกลโข แต่ยังไม่ถึง 'ขั้นเสินหยวน'...

หลิวฮั่น กวาดตามองสภาพจวนที่พังพินาศ ความโกรธพุ่งปรี๊ด ชี้หน้าซูหยุน "ฝีมือเจ้าทั้งหมดรึ?"

ซูหยุนไม่ตอบ ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยไอสีดำจนแทบมองไม่เห็นเนื้อหนัง

หลิวฮ่าว ที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งกระแสจิตบอกพี่ชาย พี่ใหญ่ ไอ้เด็กนี่มันแปลกๆ เหมือนพวก 'ผู้บำเพ็ญเพียรสายภูตผี' เลย

ทั้งสองคนปิดด่านฝึกตนเพื่อทะลวงด่าน 'ขั้นเคราะห์ใจ' มาหลายปี หวังจะไขว่คว้าโอกาสอันริบหรี่ในการเลื่อนขั้น จึงไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกเลยแม้แต่น้อย

หลิวฮั่นแค่นเสียง "เจ้าหลิวหยวนมันมัวทำบ้าอะไรอยู่? เป็นถึงผู้นำตระกูล ปล่อยให้บ้านช่องพังพินาศขนาดนี้ น่าขายหน้านัก!"

ปากก็บ่นไป แต่ในใจกลับสังหรณ์ใจแปลกๆ หลิวหยวนหายหัวไปไหน? แล้วท่านบรรพชนล่ะ?

เขาใช้จิตสัมผัสกวาดหาตัวคนในจวน เจอพวกหลิวหยวนแอบซ่อนตัวอยู่ก็แสยะยิ้ม กำลังจะเอ่ยปากด่า แต่หลิวฮ่าวก็ร้องเสียงหลงขึ้นมาซะก่อน

"ทงเอ๋อ!"

หลิวฮั่นมองตามไปที่หน้าประตูจวน เห็นซากศพเละเทะของหลิวทง สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที หันขวับมาจ้องซูหยุน

เสียงของซูหยุนดังลอดออกมาจากกลุ่มไอสีดำ ราวกับเสียงกระซิบจากยมโลก "นั่นลูกชายเจ้าเหรอ? ...ข้าฆ่าเองแหละ!"

แววตาหลิวฮ่าวลุกโชนด้วยไฟแค้น ฝ่ามือยักษ์ที่เกิดจากพลังปราณปรากฏขึ้น ตะปบใส่ซูหยุนเต็มแรง!

ผัวะ!

ร่างซูหยุนปลิวไปไกล กระแทกพื้นจนกระอักเลือดสีดำออกมา!

เดิมทีเขาก็บาดเจ็บหนักอยู่แล้ว แถมยังฝืนใช้พลังมหาศาลติดต่อกัน ส่วนหลิวฮ่าวเป็นถึงยอดฝีมือขั้นเคราะห์ใจ ระดับพลังสูสีกับซูหยุนตอนสภาพพร้อมที่สุด เมื่ออีกฝ่ายลงมือทีเผลอด้วยความโกรธ ซูหยุนย่อมหลบไม่ทัน

แต่ซูหยุนหาได้ใส่ใจความเจ็บปวดไม่ ทุกครั้งที่นึกถึงสายตาก่อนตายของจางอู๋ ความแค้นในอกก็ทวีความรุนแรงขึ้น!

เห็นซูหยุนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หลิวฮ่าวก็ตวาดลั่น "ไอ้เด็กเปรต! วันนี้ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น เซ่นไหว้ดวงวิญญาณลูกข้า!"

ขณะที่เขากำลังจะลงมือซ้ำ หลิวฮั่นก็ตะโกนเตือน "น้องรอง! ระวัง!"

หลิวฮ่าวมองตามไปที่ฝ่ามือพลังปราณของตน พบว่ามันถูกไอสีดำกัดกินไปกว่าครึ่ง และกำลังลามเลียย้อนกลับมาหาตัวเขาตามเส้นสายพลัง! ฉ่า...

หัวใจเขากระตุกวูบ แม้จะไม่รู้ว่าไอสีดำคืออะไร แต่สัญชาตญาณร้องเตือนว่า ห้ามแตะต้องมันเด็ดขาด!

เขาตัดสินใจตัดขาดการเชื่อมต่อพลังทันที หันมาพูดกับหลิวฮั่นหน้าเครียด "พี่ใหญ่ ไอ้เด็กนี่มันมีของดี!"

หลิวฮั่นพยักหน้า สีหน้าจริงจัง "พวกเราไม่คุ้นเคยกับวิชาสายภูตผีปีศาจ มันอาจจะมีลูกไม้ก้นหีบอะไรซ่อนอยู่ อย่าประมาทเห็นว่ามันเป็นแค่ขั้นเชื่อมจิตเชียว!"

ตอนนี้ซูหยุนยืนขึ้นเต็มความสูง ไอสีดำปกคลุมจนมองไม่เห็นใบหน้า

เคร้ง!

ซูหยุนโยนกระบี่ที่แตกหักเสียหายไปกว่าครึ่งเล่มหนึ่งไปแทบเท้าทั้งสองคน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"จำกระบี่เล่มนี้ได้ไหม?"

สองพี่น้องมองกระบี่สีแดงเลือดนกและรูปทรงประหลาดนั้น ก็อุทานออกมาพร้อมกัน "กระบี่ของท่านบรรพชน?!"

หลิวฮั่นมองซูหยุน ลางสังหรณ์อัปมงคลรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "ไอ้หนู! กระบี่ท่านบรรพชนมาอยู่ที่เจ้าได้ยังไง?"

ซูหยุนเงยหน้าขึ้น ตราประทับฟานเทียนอินในมือเปล่งแสงสีดำเจิดจ้า พร้อมกับปราณกระบี่สีดำนับสิบสายที่ก่อตัวขึ้นรอบกาย เขาจ้องมองทั้งสองคนแล้วแสยะยิ้ม

"ก็เพราะ... บรรพชนของพวกเจ้า ก็ตายไปแล้วเหมือนกันไง..."

สิ้นเสียง ปราณกระบี่ก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนทันที ซูหยุนถือตราประทับวิ่งตามติดไปอย่างบ้าคลั่ง!

แม้จะมองไม่เห็นหน้า แต่ทั้งสองสัมผัสได้ถึงความบ้าคลั่งในแววตาคู่นั้น

ทั้งคู่สบตากัน รีบงัด 'ศาสตราวิญญาณ' ระดับสูงประจำกายออกมา คนหนึ่งใช้กระบี่ คนหนึ่งใช้หอกสั้น

เคร้ง! เคร้ง!

ทั้งสองปัดป้องปราณกระบี่ของซูหยุนได้อย่างทุลักทุเล พยายามข่มความตื่นตระหนกจากข่าวการตายของบรรพชน

จังหวะนั้นเอง ซูหยุนก็ประชิดตัวหลิวฮ่าว เงื้อฟานเทียนอินฟาดลงไป!

หลิวฮ่าวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากตราประทับ ไม่กล้ารับตรงๆ รีบดีดตัวหลบฉาก

ตูม!

ตราประทับฟาดลงพื้น เกิดหลุมลึกขนาดใหญ่ตรงจุดที่หลิวฮ่าวเคยยืนอยู่!

หลิวฮ่าวโดนคลื่นกระแทกจนเสียหลักเซไปวูบหนึ่ง จังหวะนั้นเอง ปราณกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งเข้าเสียบทะลุฝ่ามือซ้ายของเขา! ฉึก!

ความเย็นยะเยือกแห่งความตายแล่นพล่านจากบาดแผล พุ่งขึ้นสู่แขนซ้ายอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความตายเข้าปกคลุมจิตใจ

หลิวฮ่าวเป็นคนเด็ดขาด แววตาฉายแววอำมหิต เขาตวัดกระบี่ในมือขวา... ฟันฉับเข้าที่ไหล่ซ้าย ตัดแขนตัวเองทิ้งทันที!

ฉัวะ!

เมื่อทำสำเร็จ เขาหอบหายใจด้วยความหวาดกลัว มองดูแขนที่ขาดตกลงพื้น... และกระบี่ในมือที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะสิ้นสภาพกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า!

ที่แท้เมื่อครู่เขาใช้กระบี่ปัดป้องปราณกระบี่ของซูหยุนไปหลายครั้ง จนตัวกระบี่ถูกไอความตายกัดกินจนพังพินาศ!

ฉึก!

ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึง ปลายหอกคมกริบก็แทงทะลุหน้าอกซูหยุน!

เป็นหลิวฮั่นที่ฉวยโอกาสทีเผลอ แทงหอกสั้นเข้าใส่จุดตายของซูหยุน

แต่ทว่า... ไอสีดำบนตัวซูหยุนราวกับมีชีวิต มันเลื้อยพันขึ้นมาตามด้ามหอก เพียงชั่วพริบตา หอกสั้นเล่มนั้นก็สูญเสียพลังวิญญาณ กลายเป็นแค่เหล็กธรรมดาเฉกเช่นกระบี่ของหลิวฮ่าว!

หลิวฮั่นเห็นท่าไม่ดี รีบปล่อยมือทิ้งอาวุธ ดีดตัวถอยหนีไปไกล มองซูหยุนด้วยสายตาหวาดผวา

ปราณกระบี่บนฟ้าเมื่อขาดการควบคุมก็ร่วงกราวลงสู่พื้น ปั่นป่วนพื้นดินจนเละเทะ

ซูหยุนยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งจับที่ปลายหอกซึ่งปักคาอกตัวเอง แล้วค่อยๆ ดึงมันออกมา... ทีละนิ้ว... ทีละนิ้ว...

ครืด...

เสียงเหล็กครูดกับกระดูกดังน่าสยดสยอง ไอสีดำหมุนวนเข้าไปอุดบาดแผล เลือดหยุดไหลทันที

ซูหยุนโยนปลายหอกทิ้ง เคร้ง! สายตาสีดำมืดมิดจับจ้องไปที่หลิวฮ่าวซึ่งหน้าซีดเผือด!