จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ทางด้านหลินปิง ที่เข้ามาในกิลวิหกเพลิงได้สำเร็จ
"ตามแผน..." ว่าจบ หลินปิงก็เห็นคนอื่นๆวิ่งไปยังจุดระเบิด ซึ่งเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว เพราะบริเวณนั้นเขารู้ได้ทันทีเลยว่าต้องมีกับระเบิดซ่อนอยู่
"อยู่ด้านในสินะ" หลินปิงเห็นว่าทางเคลียร์ ก็โดดขึ้นไปยังตึกเรือน และดีดตัวข้ามตึกทันที เพราะตึกในกิลนี้มีขั้นห่างจากขอบหน้าต่าง 1 เมตรสามารถวางเท้าได้ 2 เท้าพอดิบพอดี
ทำให้หลินปิงสามารถดีดตัวไปมาได้เหมือนโดดเล่นอยู่บนต้นไม้ ตูมมม! เสียงระเบิดดังลั่นห่างออกไป 100 เมตร ผู้เล่นกิลวิหกเพลิงต่างก็ต้องตกตายราวกับเศษขยะ หลินปิงเห็นก็ทำตามแผนทันที
"เวลาน้อย เพราะหยิงฉางมองจากด้านนอกไม่เห็นเราแน่" ว่าจบหลินปิงก็หยิบยากัดร่างกายออก มาเผาทำให้เป็นควันระเหยออกมา ก่อนจะขว้างไปด้านข้างขอบกำแพงข้างซ้ายเขา ฟู่!
"เตรียมลดระดับได้เลยพวกโง่ทั้งหลาย ฮ่าๆๆ!" หลินปิงกล่าวจบก็โยนอีกเม็ดไปด้านซ้าย ทำให้เกิดกลุ่มควันมหาศาลแพร่ไปด้านหลังเขาอย่างรวดเร็ว เพราะเกิดแรงลมเบื้องหน้า หลินปิงเห็นแสระยิ้มขึ้น
"ใกล้ได้เวลาแล้ว" เมื่อหลินปิงมาถึงหน้าคลังอาวุธและคลังเงินในระยะ 100 เมตรเขาก็พูดขึ้น หลินปิงพยายามเดินไปอย่างช้าๆ รอฟังจุดระเบิดครั้งที่ 3 อย่างนิ่งๆ ตูมมมๆ! ระเบิดดัง 2 รอบติด พริบตาต่อมาก็เกิดระเบิดอีกครั้งที่หน้าประตูกิลวิหกเพลิง
คนที่ไม่ใช่กิลวิหกเพลิงต่างออกจากโรงแรมกันมามองอย่างสนใจ วินาทีต่อมาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบกับผู้เล่นสวมหน้ากากตัวตลกขาวดำหนึ่งคน กับสัตว์อสูรงู 2 หัวอยู่ใกล้ๆกัน หลินปิงเห็นก็เบิกตาโต
"มินิ Boss : อสรพิษพญางู 2 เศียร ระดับ 90 เตรียมโจมตี!"
"เชี้-! ระดับโคตรเยอะ" หลินปิงพูดออกมาเสียงดัง เขาจะไปคิดละว่าทักษะของหยิงฉางนั้นจะทำให้เป็นจริงได้ขนาดนี้ กี๊สส! เสียงคำรามดังขึ้นทำให้คนที่อยู่รอบๆต่างโดนกดดันอย่างรุนแรง ยกเว้นหลินปิง
"ไป!" เสียงของหัวหน้าตัวตลกขาวดำดังขึ้น ก่อนจะกระโดดขึ้นหัวอสรพิษพญางู 2 เศียร พริบตาต่อมาร่างของพญางูก็พุ่งตัวมาทางคลังเงินและคลังอาวุธอย่างรวดเร็ว หลินปิงเห็นว่าไม่ตรงตามแผน ก็รีบพุ่งตัวไปทางคลังอาวุธทันที
กี๊สสส! ผู้เล่นทั้งสองคนรู้ทันทีเลยว่าไม่สามารถสู้ได้ก็รีบดีดตัวหนีอย่างรวดเร็ว หลินปิงก็คิดไอเดียบางอย่างออก เพราะเขารู้แน่นอนว่าหยิงฉางทำอะไรต้องมีเหตุผล และหลินปิงก็จะทำตามแผนที่เขาคิดเหมือนกัน ถ้าอีกฝ่ายสามารถใช้ทักษะนี้ได้เหมือนมองตาที่ 3 หยิงฉางก็ต้องเห็นเขาอย่างแน่นอน
"อย่าไปกลัวมัน! ปกป้องฐานของเราสุดชีวิต" วินาทีต่อมาหลินปิงก็ชักดาบระดับ 7 ออกมา พริบตาต่อมาร่างของพญางูก็แตกสลายไปราวกับเล่นกล หลินปิงเห็นก็เอ๋อทันตาทันที วินาทีต่อร่างของตัวตลกก็ม้วนตัวเตะเข้าที่ซี่โครงหลินปิงอย่างแรง
"อ๊ากก!" ตูมมม! ร่างของหลินปิงที่โดนเตะก็กระเด็นเข้าไปในพระคลังการเงินทันที หลินปิงจับท้องก็รับรู้ว่าเจ็บนิดหน่อยแต่ไม่มาก เขาเห็นเช่นนั้นก็คิดว่าน่าจะเป็นแผนของหยิงฉาง เขาก็ไม่รอช้ารีบเก็บเงินในนั้นทันที โดยที่สวมหน้ากาก
ทางด้านนอกหน้าหัวหน้าตัวตลกขาวดำ ก็กำลังบรรเลงเพลงนิ้ว ตบตีแทงกด หลายอย่างจนทำให้คนอื่นๆที่เห็นก็รู้สึกเหมือนโดนเหยียดหยาม
วินาทีต่อมาก็ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งกระเด็นเข้าไปในห้องพระคลังอีกคน ทำให้คนอื่นๆหันไปมองจุดที่กระเด็นก็พบกับงูจำนวนมากขนาดเล็กและขนาดใหญ่ 1 ตัวเลื่อยมาหา ทำให้คนอื่นๆหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ทางด้านหลินปิงเมื่อมีอะไรมาชนกับเขา เขาก็รีบชักอาวุธขึ้นมาทันที
"กูเอง!"หยิงฉางพูดขึ้นก่อนจะดื่มน้ำยาฟื้นฟูพลังรัวๆ และพูดขึ้น
"แดกพลังกูเยอะเกินไป เปลี่ยนแผนๆ เอาเป็นว่าตอนนี้เก็บให้ได้มากที่สุดก็พอ เร็ว!" ว่าจบทั้งสองก็รีบกอบโกยจำนวนเงินมหาศาลทันที ซึ่งหลินปิงขโมยเงิน หยิงฉางขโมยอาวุธ เพราะห้องมันติดกันแถมยังมีประตูเข้าระหว่าง 2 ห้องด้วย
"เวลาเหลือ 30 วิแล้วเว้ยหลินปิง พอๆ กลับเร็ว" หลินปิงได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะโยนระเบิดควันออกไปด้านนอกหลายลูก เมื่อมันปล่อยแก๊สออก หลินปิงและหยิงฉางก็ไม่รอช้าดีดตัวออกจากพระคลังมุ่งไปยังประตูเมืองทันที ตูมมๆๆๆๆ!
"อะไรวะ! ตั้งนานไม่ระเบิด ดันมาระเบิดตอนนี้" หลินปิงพูดขึ้นอย่างหัวเสีย เมื่อผ่านไปเกือบ 1 นาทีพวกเขาทั้งสองก็มาถึงโรงแรม ซึ่งระหว่างทางไม่มีคนเลย ทำให้เขาผ่านมาฉะลุย
"รีบขึ้นห้องเร็ว อย่าลืมถอดเสื้อถอดหน้ากากด้วย" หยิงฉางว่าจบก็ถอดชุดนอกออกและถอนหน้ากาก หลินปิงได้ยินก็ทำตามๆกัน เมื่อทุกอย่างลงตัว ทั้งสองก็หันมายกยิ้ม
"ทีหลังเอาแผนเดิมนะ แผนนี้ไม่เวิร์ควะ กูเกือบตายเพราะงูมึงละ แม่งระดับตั้ง 90 พระเจ้ากล้วยทอดต้นน้ำว้า!" หยิงฉางได้ยินก็ยักไหล่ พูดขึ้น
"เอาไงได้ละ คนมันอยากลองนิหว่า...แต่คราวนี้กูโง่จริงๆวะ มีแผนตั้งเยอะตั้งแยะ แต่กลับเอาแผนนี้มาใช่ ปัดโธ่!" หยิงฉางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะเขาจะเอาแต่เงินเอาแต่อาวุธ ทำให้เขาเสียความเยือกเย็นในการคิดวิเคราะห์ไป ทำให้แผนออกมางงๆโง่ๆ
"เดี๋ยวพอไปเมืองอื่น ค่อยขโมยของพวกกิลวิหกเพลิงละกัน" หลินปิงพูดปลอบใจ
"เออๆ! มานับของก่อนนอนดีกว่า" เมื่อหยิงฉางพูดจบ เขาก็มาถึงห้องตัวเอง เขาไม่รอช้าเปิดออกไปทันที เอี๊ยดด! เสียงประตูที่ถูกไขทำให้หยิงฉางและหลินปิงมองหน้ากัน
"แปลกๆวะ...ไปห้องกูดีกว่าไหม" หยิงฉางพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะปิดประตูไว้ที่เดิม ซึ่งเขาทั้งสองคนเป็นคนกลัวผีเล็กน้อย เอาเป็นว่ากลัวละกัน ตึง!
"เชี้-!" หยิงฉางร้องขึ้นเมื่อเห็นมือสีขาวน่าจับแทรกขึ้นระหว่างประตู หลินปิงเห็นก็หน้าซีดทันที พร้อมกับปากพะงาบๆ
"พวกพี่ไปไหนมา..." เสียงของเมย์จากในห้องของเขา ทำให้หยิงฉางและหลินปิงได้สติ เอี๊ยดด! ภาพที่เขาเห็นคือน้องสาวของเขากำลังทำหน้าโหดจ้องมองอยู่ หยิงฉางเห็นก็รู้ทันทีเลยว่าเพราะอะไร เขาเลยเห็นไปกระซิบกับหลินปิง
"สงสัยระเบิดในเมืองทำให้ พวกเธอออกจากห้องมาสอบถามพวกเราวะ เอาไงดีวะ.." หลินปิงได้ยินก็ยกยิ้มมุมปากเล็กๆ และพูดขึ้นกับเมย์
"มาทำไรในห้องเพื่อนฉันละเนี่ย" หลินปิงพูดขึ้นด้วยแววตาจับผิด เมย์เห็นก็รีบมองตาขวาง ก่อนจะหันไปมองพี่ชายตนเองที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"หายไปไหนมาค่ะพี่..."เมย์ถามขึ้นอย่างสงสัย หยิงฉางเห็นก็รีบหันไปมองหลินปิง
"มันพาพี่ออกไปเอง ถามมันสิ มันรู้ดี" หลินปิงได้ยินก็รีบหันไปมองเพื่อนของเขา ที่กำลังโกหกหน้าซื่อๆ เมย์ได้ยินก็รีบหันมามอง
"ว่ามา.."
"ไม่คิดจะให้เราเข้าห้องก่อนเลยเหรอ เข้าไปจะได้คุยกันง่ายๆ" หลินปิงเอ่ยชักชวน เมย์ได้ยินก็นึกได้ จึงเดินกลับเข้าไปข้างในและนั่งลงบนโซฟ้าข้างๆขอบเตียง
"ถ้าอยากรู้ทำไมไม่ถามหยิงฉางมันละ มันเป็นคนนำทางฉันนะ" หยิงฉางได้ยินก็หันไปมอง และพูดในใจว่า 'เดี๋ยวนี้กล้ายอกย้อนฉันแล้วเหรอวะ' เมย์ได้ยินคำตอบของทั้งสอง ก็ตัดหลินปิงทิ้ง และหันไปมองหยิงฉางอย่างกดดัน ซึ่งเจ้าตัวแทบไม่รู้สึกอะไร
"หึ! หลินปิงเข้ามาในห้องฉันและถามว่าพรุ่งนี้เอาไงต่อ ฉันก็เลยบอกไปว่าน่าจะออกเดินทางไปเมืองอื่น ซึ่งคุยกันได้สักพัก มันก็ชวนฉันลงไปซื้อของข้างล่าง เช่น ระเบิด น้ำยาฟื้นฟู และอื่นๆ"
"เมื่อซื้อเสร็จกำลังจะกลับก็เกิดระเบิดอันน่ารำคาญขึ้น เลยหันไปมองก็พบกับกลุ่มควันมหาศาล หลินปิงเห็นก็เลยรีบชวนฉันไปดู ซึ่งไอ้เราก็ไม่ปฏิเสธ ฉันเลยไปดูกับมัน หลังจากเมื่อสงครามการแสดงของหัวหน้าตัวตลกกับกิลวิหกเพลิงก็จบลง ฉันกับหลินปิงก็กลับมาที่ห้อง และก็เจอเธอ..จบ!" หลินปิงมองเพื่อนเขาอย่างอึ้งๆ ส่วนเมย์นั้นพยักหน้าเข้าใจแล้วเชื่อสนิททันที หยิงฉางเห็นอย่างงั้นก็เดินไปนั่งขอบเตียงและนอนลงกับเตียงแบบกึงนั่งกึงนอน
"แล้วพี่จะออกเดินทางพรุ่งนี้เลยเหรอ...ไม่อยู่ต่ออีกสักพักเหรอ" เมย์ถามอย่างสนใจ หยิงฉางจึงหันไปมองน้องสาวของตัวเอง ที่ถามแปลกๆ
"จะอยู่ทำไมละ เมืองอี้เฟยมีสัตว์อสูรระดับ 50 60 80 ซึ่งระดับ 60 กับ 80 หายากจะตายไป ฉันจึงอยากไปอีกเมืองนึง เพราะยิ่งเมืองถัดไป สัตว์อสูรยิ่งเก่งขึ้น เพราะฉะนั้น ถ้าฉันไม่รีบเก็บระดับให้เยอะๆ น้องพี่คงจะเจ็บเหมือนคราวที่แล้วได้" หยิงฉางฉายแววตาอ่อนลง เมื่อเห็นรอยช่ำของน้องสาวเขา หลินปิงมองอย่างแปลกใจ ก็พูดขึ้น
"แล้วทำไมไม่ใช้น้ำยาฟื้นฟูบาดแผลวะ อยากให้น้องมึงเจ็บอยู่อย่างงี้รึไง" หยิงฉางได้ยินก็หูผึงทันที
"เออวะ! วันนี้ทำไมกูโง่แปลกๆวะ" ว่าแล้วหยิงฉาง ก็คว้าน้ำยาขึ้นให้น้องสุดที่รักเขาดื่ม เมื่อเมย์ดื่มเสร็จรอยช่ำก็หายไป หยิงฉางจึงถามขึ้น
"มีอะไรรึเปล่า..." เมย์ได้ยินก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดขึ้น
"พรุ่งนี้เพื่อนหนูจะมาเล่นด้วยค่ะ หนูเลยเลือกไม่ถูกระหว่างพี่กับเพื่อน" หยิงฉางได้ยินก็ยกยิ้มขึ้น
"อย่าทำให้ความสัมพันธ์ของเพื่อนลดลงละ...คงเข้าใจคำตอบของพี่นะ" เมย์ได้ยินก็ยิ้มขึ้น
"คะ พี่จะออกเดินทางตอนไหนเหรอค่ะ"
"พรุ่งนี้เวลาเกือบๆเทียงน่ะ" หยิงฉางพูดขึ้น
"เพื่อนหนูมาพรุ่งนี้ตอนเย็น คงจะไม่ได้แนะนำนะคะ" หยิงฉางยักไหล่
"ไม่เป็นไรหรอก ไว้แนะนำหลังจากพี่กลับมาก็ได้"
"ค่ะ บ๊ายนะคะ" ว่าแล้วเมย์ก็เดินออกจากห้องกลับที่ห้องของตนเองทันที หลินปิงเห็นว่าออกไปแล้วก็ล็อกประตูห้องทันที ก่อนจะหันไปมองหยิงฉางและถามขึ้น
"วันนี้มึงเพลียกว่าปกตินะ" หยิงฉางพยักหน้า พร้อมๆกับนอนเอามือก่ายหน้าผากนอน หลินปิงเห็นก็กล่าวลาเพราะถ้าให้หยิงฉางจัดของอีก คงจะทำให้หยิงฉางเบลอไปอีกนานแน่
.

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

โกหกหน้าซื่อ

นิยายแนะนำ

จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

โกหกหน้าซื่อ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้