ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        จ้าวฮุ่ยหวง องค์ชายเจ็ด  ผู้พร้อมด้วยความสามารถ  ความรู้ หน้าตา  ไม่ว่าสตรีใดๆ ในนครหลวงก็ต่างหมายปอง มาตแม้นโดนเรียกไปบำเรอแค่ชั่วคราวก็นับว่าเป็นบุญแต่ร่างกายตนเองแล้ว

        ทว่าเขาก็ไม่เคยทำกับสตรีแบบนั้น

        ที่ผ่านมามีขุนนางน้อยใหญ่ นำเสนอบุตรีตนเองเสมอมา  แม้อาจไม่ได้เป็นองค์รัชทายาท  ก็นับเป็นบุญแต่บุตรีของตนมากแล้ว  หากได้เป็นรัชทายาทในกาลหน้ายิ่งเหมือนโชคหล่นทับ

        ในห้องที่มีแสงเทียนสลัวบนเตียงที่นุ่มสบาย  เขากอดจูบสตรีนางหนึ่งอย่าดุดันสลับนุ่มนวล  มือไม้ลูบไล้ทุกส่วนราวกับอยากเสพรับทุกจุดของนาง  นางเองที่แอ่นแต่ละส่วนที่โดนลูบบิดไปมาคล้ายพึงพอใจที่สุดเมื่อโดนสัมผัส

        อามี่ สตรีอายุ 14 ปีได้เพียงชั่วยามบ่าวรับใช้ที่ซื้อมาจากที่ค้าทาส เชื่อฟังว่าง่าย ผิวพรรณดี น่ารัก นางบำเรอคนโปรดของของฮุ่ยหวง

        ฮุ่ยหวงเมื่อชอบอะไรแล้วต้องได้หากได้แล้วจะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ เขาไม่ใช่พวกที่ได้อะไรมาแล้วเขี่ยทิ้งโดยงานรู้จักใช้สอยอย่างเหมาะสม แต่ก็รักษาระยะไม่ให้สิ่งนั้นๆมีอิทธิพลกับเขาจนมากเกินไป

        เขากล่าวพลางเอามือนลูบเนินโหนกกลีบแรกแย้มของอามี่ที่มีขนไม่มากแต่เริ่มยาวขึ้น

        “อามี่  ขนเจ้าเริ่มยาวแล้วนะ”

        “องค์ชายให้หม่อมฉันตัดเล็มออกมั้ยเพคะ?”

        “ไม่ต้อง ข้าชอบ  ถ้าข้าไม่สั่งไม่ต้องทำอะไรกับมันไว้มันขัดตาข้า  ถึงตอนนั้นข้าจะสั่งเอง”

        “ทั้งหมดของอามี่เป็นขององค์ชายเพคะ  แล้วแต่องค์ชาย”

        “อืม....เจ้าเหนื่อยมากแล้วนอนซะ  แล้วไปนอนอีกห้อง  ที่นี่ไม่ปลอดภัย”

        “ค่ะ”

        จากนั้นเขาก็สวมเสื้อผ้า  อามี่รุดออกจากห้องไป

        เขายังมี เจียวเมิ่ง บ่าวรับใช้สตรีเต็มสาวหน้าตาดีวัย35 แม้ไม่งามพร้อม แต่หากออกสู่ภายนอกย่อมมีบุรุษฐานะมั่นคงนำพาเป็นภริยา  ต่อให้บอกปดไปว่านางเป็นหม้าย  ก็ยังมีบุรุษน้อยใหญ่หมายเอาไปเป็นภริยาอยู่ดี นางดูแลฮุ่ยหวงมาหลายปีฮุ่ยหวงชมชอบนาง เขาเสียพระมารดาไปเมื่ออายุ 8 ปี

        ....จวบจนอายุ 12 ย่าง 13เขาที่มีวัยเจริญพันธุ์มีน้ำอสุจิแล้วจึงเข้าไป สมสู่กับนางขณะที่นางอาบน้ำ  นางตั้งครรภ์เมื่อสองปีก่อนเมื่อคลอดบุตรชายก็แอบเลี้ยงดูลับๆ จนนางอายุ 35 ในปีนี้

        ระหว่างนี้ฮุ่ยหวงจึง  ซื้ออามี่มาเสพสม

        บัดนี้เขาเก็บซ่อนสตรีสองนางและลูกลับๆอีกหนึ่งในห้องใต้ดิน

        เขาที่เตรียมทำการใด  จะต้องระบายราคะออกจนหมดหรืออย่างน้อยก็ต้องหนึ่งรอบ เขาไม่ต้องการให้ราคะมากวนใจ

        วันนี้ก็ไม่เว้น

        เมื่อระบายแล้วก็เตรียมรับมือ

        หลายชั่วยามก่อนหลิวกงกงมาแจ้งข่าวว่ารัชทายาทจะส่งคนมาสังหารตน  เขาซื้อตัวหลืวกงกงไว้นานแล้วตั้งแต่หลิวกงกงหนีจากฮุ่ยเจิน

        ซ้ำยังให้หลิวกงกงรายงานเรื่องของฮองเฮาให้เขา

        แต่ที่เขาไม่คาดคิด  คือบัดนี้นายเหนือหัวของหลิวกงกงและพรรคพวกมีเพียงหนึ่งเดียว

        นั่นคือฮองเฮาหนิงเซียน

        แต่หลิวกงกงยังคงขอช่วยเหลือฮุ่ยหวงก่อน  โดยแจ้งก่อนที่มือสังหารจะบุกมาเพื่อทดแทนบุญคุณให้หมดสิ้นกัน

        ซึ่งตามแผนดั้งเดิมของหนิงเอ๋อและหนิงเซียนนั้น  คือไม่มีการแจ้งแล้วปล่อยให้เริ่มมีการเข่นฆ่าอย่างไม่ทันระวัง

        ขุมกำลังของฮุ่ยหวงเข้มแข็งรัดกุมกว่า  เขาไม่เคยประมาทแม้เพียงสักวัน  ดังนั้นจะพอรับมือได้ประมาณหนึ่ง  ค่อยทำทีว่าเข้าแจ้งช่วงที่ปราบมือสังหารเสร็จ  เท่ากับว่าหลิวกงกงไม่ได้บกพร่องในฐานะบริวารที่แอบรับการสนับสนุน  แต่หากจกบที่ฮุ่ยหวงตายก็เท่ากับกำจัดขุมกำลังที่น่ากลัวไปได้  แล้วจะเอาความผิดนี้ไล่บี้เลี่อยขาเก้าอี้รัชทายาทจนหมดสภาพความเป็นองค์ชาย

        ท้ายสุดหนิงเอ๋อรับคำขอร้องของหลิวกงกงที่จะขอเตือนฮุ่ยหวงก่อน ถือว่าได้ทดแทนบุญคุณกันเพื่อเห็นแก่ไมตรีหนก่อน  จากนั้นแล้วแต่วาสนา  ฮุ่ยหวงจะรอดจะอยู่ก็ล้วนไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว

        บริวารของเขาเตรียมตัวรับมืออยู่ก่อนแล้ว

        บนสะพานข้ามสวนบ่อบัวเวรยามเดินสะพายดาบถือโคม มือสังหารโผล่จากน้ำอย่าแผ่วเบามาจากทางด้านหลัง  ชักมีดบาดคอเวรยามสิ้นทั้งทั้งทุกจุดสะพาน

        ทว่า

        แคร่ก

        เสียงมีดคล้ายปาดโดนของแข็ง!

        มือสังหารมากประสบการเหล่านี้ทราบว่าผิดท่าสัมผัสมือขณะปาดคอเนื้อหนังลงไปนั้นต้องไม่แข็งแบบนี้ ...เวรยามสวมเครื่องป้องกันไว้แต่แรก!

        พวกเขาตระเตรียมล่าถอย  แต่ไม่ทันจะออกคำสั่งมือ ธนูก็ปักที่กลางหลังและท้ายทอยเหล่ามือสังหาร  ตามแต่ความแม่นยำของพลธนูที่ฮุ่ยหวงสั่งฝึกฝนมา

        พวกที่เข้ามาแล้วแต่อยู่ด้านนอกสวน เมื่อเห็นว่าไม่มีสัญญาณจากพวกที่เข้าไปก่อนหน้า  ก็ทราบทันทีว่าผิดสังเกต

        ครู่เดียวพลุสัญญาณก็พุ่งขึ้นท้องฟ้า

        “สัญญาณถอนกำลัง  พวกมันรู้ตัวแล้ว!”

        ทั้งหมดล่าถอยโยนเชือกตะขอเกี่ยวสันหลังคากำแพงตำหนักแล้วไต่ทะยานออก

        ฉึกๆๆๆๆๆ

        “อ๊าคคคค”

        ธนูหลายดอกระยมยิงเหลามือสังหารจากด้านนอก  พลธนูกับพลดาบยืนรออยู่แล้ว และเริ่มจุดคบเพลิง

        ทางหนีโดนปิดกั้น  มีแต่ต้องกลับเข้าตำหนักเท่านั้น แต่ตอนนี้  ที่โล่งๆ เมื่อสักครู่ ยามนี้พร้อมไปด้วยพลธนูกั้นหน้าด้วยพลหอก ทางออกย่อนมีกลุ่มพลดาบและองครักษ์ที่พกกระบี่

        จกานั้นธนูระดมยิงใส่  นักฆ่ามือสังหารพากันล้มตาย  ดิ้นรนซัดเหล็กแหลมคล้องเชือก มีดสั้น  อาวุธลับและไม่ลับระดมใช้เท่าที่หยิบออกมาได้ทัน

        ชั่วครู่ใหญ่ก็ล้มตายกันหมด

        คนขององค์ชายเจ็ดเสียไป 8 คน

        นักฆ่ามือสังหารมาทั้งสิ้น 17 คนล้วนตายหมดสิ้น

        ฮุ่ยหวงเดินออกมา

        “หึ ไม่ฮุ่ยเจินเอ้ย ฮุ่ยเจิน เจ้าพลาดแล้วที่ลงมือก่อน ความอดทนคือตัวตัดสินเกมการเมืองชิงอำนาจ ใครอดรนทนไม่ได้ สติแตกก่อนก็พ่ายแพ้ไป”

        ทันทีที่ทราบข่าวจากหลิวกงกง เขาก็แบ่งกำลังออกไปรับมือล้อมบีบต้อนมือสังหาร การสั่งการนี้ผลออกมาสำเร็จได้ไม่ยากเพราะเขาซักซ้อมคนของเขารับมือเหตุลักษณะนี้อยู่เป็นประจำ  เมื่อถึงคราวได้ใช้งานจริงกลับมีประสิทธิภาพจนน่าพอใจ

        ใครจะกล้าบุกตำหนักองค์ชาย

        ใช่  ใครจะกล้า  แต่ถ้ามีคนกล้าขึ้นมาแล้วไม่เคยตระเตรียมรับมือ  จะรับมือแก้ไขก็สายเกินการณ์แล้ว

        “เฮอะ ที่เหลือก็แค่ตลบหลังฮุ่ยเจิน”

        เมื่อเก็บกวาดซากศพจนสิ้น

        เจียวเมิ่ง ที่อุ้มเด็กน้อยกับอามี่ก็ออกมาจากห้องลับใต้ดิน ฮุ่ยหวงเดินเข้าไปหา

        “น้าเมิ่ง  ท่านกลัวมั้ย?”

        “องค์ชายเก่งกล้ารัดกุม  หม่อมฉันภูมิใจแทนเสด็จแม่ของท่านมากเพคะ”

        “ท่านพาลูกกลับไปนอนซะ  พรุ่งนี้เช้าหาจะไปหา

        พูดไปก็ลูบไล้ที่เนินเนื้อส่วนสำคัญช่วงล่างเน้นๆนอกผ้า  ทำเอาเจียวเมิ่งสะดุ้งเล็กน้อย

        “เพคะองค์ชาย”

        จากนั้นางก็เดินไปพร้อมนางกำนัล

        อามี่ถาม

        “แล้วหม่อมฉันล่ะเพคะ?”

        “เจ้าเหรอ  ข้าคงต้องบอกว่าคืนนี้เจ้าต้องทำงานหนักแล้วล่ะ”

        อามี่ก้มหน้าเขินอาย หน้าแดงก่ำแล้วเข้าไปรอในห้อง

        พักครู่เสียงนางกำนัลที่ไปกับเจียวเมิ่งก็ดังขึ้น

        “เจ้าเป็นใคร เจ้าไม่ใช่คนของเรา!?”

        สิ้นคำฮุ่ยหวงและองครักษ์หันขวับพร้อมพุ่งเข้าไปอย่างไม่รอช้า  พวกเขาทราบดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

        หนึ่งในนางกำนัลที่โดนร้องทักชักปิ่นปักผมออกมามีปลายมีดแวววาวสองเล่ม  แทงเข้าออกอย่างรอดเร็วแล้วหันกายหนีไป ทว่าโดนล้อมไปแล้วโดนองค์รักษ์ระดมแทงกระบี่สังหารสิ้น

        ที่แท้มือสังหารมี 18 คน

        เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากนางกำนัล

        “องค์ชาย แย่แล้ว!!  ท่าน้าเจียวกับองค์ชายน้อย.....”

        ใจฮุ่ยหวงตกไปที่ตาตุ่มวูบใหญ่ถลันตัวเข้าไปประคองโอบอุ้มสองแม่ลูก เขาเขย่าเรียกอยู่ครู่ใหญ่

        เลือดค่อยเริ่มซึมผ่วงกว้างที่อกเสื้อ  จุดที่มือสังหารแทงเจียวเมิ่งเข้าที่ทรวงอกเป็นจุดที่จัดการหัวใจอย่างแม่นยำ  รูปในการเสียบนั้นเล็กมาก  ส่วนบุตรชายน้อยๆของเขานั้นที่อุ้มอยู่โดนเสียบจากข้างหลังเข้าที่หัวใจเช่นกัน

        ฮุ่ยหวงไม่พูดจา ไม่ฟูมฟาย  น้ำตาไหลลงมาหยดเข้าที่สองแม่ลูก  กล่าวขึ้นแค่ว่า

        “ฮุ่ยเจิน.......นนน”

        นักมองหน้ามือสังหารชายที่ปลดผ้าออกมาทั้ง17 คน แม้ไม่เคยเห็นหน้า แต่แววตาคุ้นกันทุกคนเพราะเขาเองก็เคยจ้างวานสังหารศัตรูของเขามาไม่น้อยเช่นกัน  รวมทั้งสตรีนางนี้ที่ปลอมเป็นนางกำนัล

        บัดนี้มือสังหารกลุ่มนี้กลับรับงานมาสังหารสตรีที่เขาระดมความใคร่ใส่ตั้งแต่อายุ13 จนถึง 16 เพียงนางเดียวราวกับเป็นภรรยาจนทั้งครรภ์กำเนิดบุตรชายหน้าตาน่ารักมา  แม้จะเลี้ยงออกหน้าออกตาไม่ได้  ไม่ใช่เพราะกลัวอับอายที่ลูกเกิดจากบ่าวไพร่สาวใช้  แต่กลัวจะเป็นเป้าลงมือของศัตรูเขา  เขาเอ็นดูรักใคร่แม่ลุกคู่นี้มาก

        พอเงยหน้ามา  คนของฮุ่ยหวงก็ดำเนินตามแผนรอคำสั่ง พวกเขายืนในชุดมือสังหารที่ขาดวิ่นมีรอยคมดาบธนู

        ฮุ่ยหวงกล่าวสั้นๆ

        “ไป”

        ทั้งหมดหันหลัง ปรี่ออกไปทันที