ตำนานวิญญาณแฟนซี (Seirei Gensouki)

        อาจเป็นเพราะริโอะไม่ได้คาดหวังอะไรตั้งแต่แรกเขาจึงไม่ได้ผิดหวังหรือเสียใจอะไรได้ยิน

        ในสังคมที่แบ่งแยกชนชั้นนั้นทุกคนจะมีอำนาจตามฐานะ

        ผู้มีอำนาจมากจะทำอะไรก็ได้ เด็กชายรู้ตัวดีว่าเขาอยู่ในตำแหน่งล่างสุดของสังคมนี้

        ริโอะไม่มีตำแหน่งใดๆ จึงไม่มีสิทธิ์

        ถึงจะรู้เรื่องนี้ดีอยู่เต็มอกแต่เขาก็เลือกที่สนองความมีน้ำใจขององค์ราชาฟิลลิปโดยการเข้ามาเรียนในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยลูกขุนนางแบบนี้ก็เพราะเขามีสิ่งที่อยากจะเรียนรู้

        เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครจนกว่าจะเรียนจบ

        เมื่อได้พบเซเรียจึงรู้สึกดี

        ต่อให้มีเรื่องแย่ๆ เข้ามาก็ไม่ถึงกับทนไม่ได้

        นี่อาจจะถึงเวลาอันสมควรแล้วล่ะมั้งที่เขาจะต้องจากไป

        กลับโรงเรียนทั้งอย่างนี้รังแต่จะถูกตราหน้าว่ามีเจตนาปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์อย่างฟลอร่า

        ตัวเขาเองก็ไม่มีอำนาจมากพอที่จะปฏิเสธข้อสงสัย

        หนีจากโรงเรียนไปทั้งอย่างนี้เลยคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะมั้ง

        ตอนแรกกะเอาไว้แค่ว่าเรียนจบแล้วจะไม่เรียนต่อเพราะเขาเรียนรู้สิ่งที่สนใจมาตลอด 5 ปีเต็มจนหมด จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องเรียนอีก

        หากไม่มีใครมาพบเขาเสียก่อนในตอนนี้ทุกคนคงจะเชื่อว่าเขาตายไปแล้วจริงๆ

        แต่ก่อนจะจากไป อย่างน้อยก็ต้องกลับไปเตรียมของที่หอพักก่อนเราต้องแอบเข้าหอช่วงปลอดคน

        ทันใดนั้น ในหัวของริโอะก็มีแต่ภาพหน้าหวานๆ ของเซเรียปรากฏขึ้น

        ยังไงซักวันหนึ่งก็ต้องจากกันอยู่ดีเพียงแต่เรื่องนี้ทำให้เขาต้องไปเร็วกว่าที่คิดเท่านั้นเอง

        ลองดูสักตั้งดีไหมนะ

        ริโอะคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจ

        และแล้วก็ถึงเวลาที่เจ้าปีศาจปรากฏตัวให้พวกเด็กๆ เห็นเป็นครั้งแรก

        พวกเด็กๆ ต่างพากันหนีขวัญกระเจิง

        ตอนแรกริโอะก็คิดจะเข้าไปช่วยแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลูกขุนนางเห็นแก่ตัวพวกนี้พูดถึงเขาลับหลังอย่างไรบ้าง เด็กชายจึงชะงักฝีเท้าไว้ แล้วหลบหลังต้นไม้เพื่อลอบสังเกตการณ์

        ปีศาจตนนี้แข็งแกร่งมาก

        เปอร์เซ็นต์ที่เด็กๆ จะเอาชนะมันได้นั้นแทบจะไม่มี

        แต่ริโอะกลับมองว่าปีศาจตัวนี้ยังไม่ได้สู้จนสุดกำลังของมัน

        หากเป้าหมายของมันคือการฆ่าพวกนักเรียนจริงๆ ละก็แค่กระพริบตาเด็กๆ ก็คงตายราบกันหมด

        แต่ท่าทางเหมือนมันแค่อยากจะทำให้เด็กๆ ตกใจกลัว

        ผิดกับเด็กทุกคนที่วิ่งหนีกระเจิดกระเจิงกันไปคนละทาง

        ปีศาจวัวกลับเดินตามหลังไปอย่างสบายใจ

        ริโอะไม่ได้ขยับตัวไปไหน คิ้วงามสีดำขมวดเป็นปมเมื่อคิดว่าอาจมีเพื่อนบางคนโดนฆ่าตายไปแล้ว

        ...

        ฟลอร่าพานักเรียนชายที่บาดเจ็บมาพักหลบที่หลังต้นไม้ต้นหนึ่งและใช้เวท《ฮีล》เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้

        โชคดีของเขาที่ได้รับการรักษาทันเวลาหากช้าไปกว่านี้อีกเพียงเล็กน้อยล่ะก็เครื่องในของเขาจะค่อยๆ ถูกทำลายและแย่ที่สุดอาจถึงขั้นเสียชีวิตได้

        ใบหน้าซีดเผือดของผู้บาดเจ็บบัดนี้ค่อยๆ ทุเลาลงและพ้นขีดอันตรายแล้ว พักใต้ร่มไม้แบบนี้อีกสักหน่อยคงจะได้สติคืนมาในอีกไม่ช้า

        ปีศาจวัวยิ้มย่องอย่างน่าขนลุกก่อนจะหายลับตามคนอื่นๆ เข้าไปในป่า

        เสียงหวีดร้องค่อยๆ ไกลออกไป

        บรรยากาศรอบตัวองค์หญิงน้อยจึงเงียบสงัดลงอย่างฉับพลันที่เข้ามาพร้อมกับพายุความกังวลที่ถาโถมเข้าใส่จิตใจอันเปราะบางของเธอ

        กังวลจัง พวกพี่คริสติน่าจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ หนีทันกันหรือเปล่านะ

        แล้วจู่ๆองค์หญิงน้อยก็พลันคิดไปถึงเขาคนนั้นที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ถึง 2 ครั้ง

        ผู้มีพระคุณที่มักโดนรังแกและไม่ได้รับความยุติธรรม

        ฟลอร่ารู้สึดผิดต่อริโอะเป็นอย่างมาก

        เด็กชายคงจะเกลียดเธอไปแล้วกระมัง

        นับแต่ที่ได้พบกันครั้งแรกเมื่อ 5ปีก่อนจวบจนวันนี้เธอก็ยังไม่เคยได้ตอบแทนอะไรเลย

        ในช่วงแรกๆ ผู้มีพระคุณของเธอถูกกล่าวหาตราหน้าว่าเป็นอาชญากรและถูกทำร้ายด้วยสารพัดวิธี

        ขนาดได้รับรางวัลพระราชทานอันยิ่งใหญ่ด้วยการเข้าเรียนที่นี่ก็ยังไม่วายหนีไม่พ้นการถูกรังแก

        แผ่นหลังของเขามักจะโดดเดี่ยวเสมอ

        เมื่อฟลอร่าได้รู้เรื่องทั้งหมดนี้ก็รู้สึกช็อกมาก

        เขาผู้นั้นถูกว่าร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับมุ่งไปข้างหน้าโดนไม่แว้งกัดใครเสมอ

        ช่างเป็นบุรุษที่เข้มแข็งเสียเหลือเกิน

        ไม่เหมือนตัวข้าที่คอยแต่กังวลสีหน้าของคนรอบข้างจนไม่เป็นตัวของตัวเอง

        ด้วยความแตกต่างนี้เองที่ทำให้เจ้าหญิงองค์เล็กผู้นี้หลงเสน่ห์ในตัวเด็กชายผมดำลึกลับผู้นี้

        เธอเผลอมองตามแผ่นหลังของเขาทุกครั้งที่พบในโรงเรียน

        ไม่ว่าใครจะพูดอะไร เธอก็ไม่เคยสนใจเพราะเธอเคยเห็นเนื้อแท้ของเขามาแล้ว

        ที่แปลกคือองค์หญิงน้อยผู้อ่อนประสบการณ์กลับรู้สึกหน่วงในอกเมื่อได้ยินเพื่อนๆในห้องชื่นชมเขาเมื่อตอนงานประลองฝึมือและในขณะเดียวกันก็รู้สึกดีที่มีคนชื่นชมเขาด้วย

        ยิ่งได้เห็นหน้าเหงาๆ ของเขาแล้ว หัวใจดวงน้อยๆก็ปวดร้าวราวกลับถูกมีดกรีด

        ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเขา ข้ามีเรื่องที่อยากจะพูดมากมายเต็มไปหมด

        แต่คนขี้ขลาดที่คอยแต่แอบมองอย่างข้าจะเอาอะไรไปสู้เขาได้

        คิดเช่นนั้นแล้วฟลอร่าก็เจ็บจี๊ดที่อกซ้าย

        มีครั้งหนึ่งที่ข้าเห็นเขาคุยเล่นกับอาจารย์เซเรียอย่างสนิทสนมในเวลาหลังเลิกเรียน

        เป็นครั้งแรกที่ข้าได้รู้จักความอิจฉาและได้เห็นใบหน้าอันสดใสที่หาได้ยากของเขา

        ข้าทำตามที่ท่านพี่สั่งมาตลอดว่าไม่ให้ข้องเกี่ยวกับเขา

        แต่วันนี้ได้มีโอกาสใกล้ชิดข้าจึงรวบรวมความกล้าที่มีชวนเขาพูดคุยเป็นครั้งแรก

        แม้จะตื่นเต้นจนสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจตัวเอง แต่ข้าก็อดทน

        ข้าอยากจะเดินไปข้างหน้าอย่างสง่าผ่าเผยเช่นเขา

        แต่ที่ข้าทำได้กลับเป็นเพียงการพูดคุยสั้นๆ

        ข้าดีใจมากจนอยากคุยต่อ

        อีกไม่นานเขาที่เป็นรุ่นพี่ข้า 1 ปีก็จะเรียนจบแล้วข้าตั้งใจว่าจะเข้าหาเขามากขึ้น

        แต่แล้ว... เขาผู้นั้นก็ต้องมาตกหน้าผาไปเพราะข้า

        ช่วยข้าทีไรก็เจอแต่เรื่องทุกที แต่ก็ยังจะช่วย

        จะไม่ได้เจอกันอีกแล้วเหรอ...ไม่จริงใช่ไหม

        ได้โปรดเถิด พระเจ้าขา

        ฟลอร่าพร่ำวอนอยู่ในใจ

        (ขอให้เขาผู้นั้นปลอดภัยด้วยเถอะค่ะ)

        ในตอนนั้นเอง

        ทันใดนั้นเสียงดังราวกับมีของตกกระแทกพื้นก็ดังขึ้น

        ฟลอร่าสะดุ้งโหยงสุดตัว

        “มันกลับมาแล้วหรอ...?”

        เสียงดังนั่นเหมือนอะไรบางอย่างที่มีน้ำหนักมากกระแทกลงสู่พื้น

        ตามมาด้วยเสียงคำรามดัง และที่แย่ที่สุดคือมันกำลังมุ่งมาทางนี้!

        “ม...มาทางนี้? ไอ่ตัวนั้น...”

        ฟลอร่าหน้าซีดเผือด

        “ต...ต้องหนีแล้ว ไม่ใช่สิ... แต่...”

        ติดกันมีเด็กชายผู้หนึ่งนอนหมดสติอยู่

        ข้าอยากหนีแต่ทิ้งเขาไว้แบบนี้ไม่ได้!

        แบกออกไปก็คงไม่รอด

        ข้ากลัวจนนึกอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย ข้าควรทำเช่นไร?

        ปีศาจวัวค่อยๆ ใกล้เข้ามา

        ซู่ม ซู่ม ซู่ม

        จังหวะการเดินของมันสม่ำเสมอและลงเท้าอย่างไม่ลังเล

        (ท...ทำไมมันมาทางนี้ล่ะ?)

        ฟลอร่ายก 2 มือที่สั่นเทาขึ้นปิดปากเพื่อสะกดกลั้นลมหายใจ

        เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆใกล้เข้ามาหยุดชะงักลงเมื่อมาหยุดอยู่ตรงหลังต้นไม้ที่ฟลอร่าหลบอยู่

        เธอได้ยินเสียงหอบหายใจแรงมาก

        “เฮือกกกก...!”

        ไม่เอานะ ข้ายังไม่อยากตาย ข้ากลัว!

        “อา...อู...”

        ฟลอร่าค่อยๆ เงยหน้าทั้งๆ ที่ร่างกายยังคงสั่นเทาด้วยความกลัว

        ภาพที่เธอเห็นคือใบหน้าคล้ายวัวของปีศาจตนหนึ่ง

        มันใช้มือขวายื่นออกมาเพื่อจะคว้าร่างน้อยๆ ของฟลอร่า

        ไม่ไหวแล้ว...

        น้ำตาที่ถูกกักเอาไว้มานานบัดนี้รื้นขึ้นมาในตาทั้ง 2 ข้าง

        ฟลอร่านั่งกอดเข่าด้วยความกลัว ในหัวมีแต่คำว่า ตายแน่ๆ

        มือหยาบใหญ่เอื้อมไม่ถึงตัวฟลอร่าเสียที

        ในตอนนั้นเอง

        “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

        เสียงร้องสุดทรมานของเจ้าปีศาจก็ดังขึ้น