ช่างมนตราผ่าโลกเวทมนต์

       วันต่อมาภัทรตื่นแต่เช้ามาที่โกดังหมายเลขสี่ เขานอนไม่หลับทั้งคืนเลยก็ว่าได้ ทั้งตื่นเต้นที่จะได้เห็นสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ และก็เครียดจากจำนวนพลั่วที่เขาต้องทำ แถมเขาไม่เคยเข้าใจการทำงานของกลไกเลยว่ามันทำงานแบบนั้นได้ยังไง

       โกดังแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก มีสีดำตลอดทั่งโกดัง ภัทรคาดว่าคงเหมือนกับบ้านในมืองเหล็ก ท่าสารเคลื้อบเอาไว้เพื่อป้องกันการกัดกร่อน เขาเคาะประตูโกดังสองสามครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงถือวิสาสะเดินเข้าไป ด้านในมีหนูขนาดเท่าหมาปั๊กอยู่หลายตัวใส่ชุดกันเปื้อน เมื่อพวกมันเห็นภัทรก็๻๠ใ๽วิ่งไปซ่อนที่มุมโต๊ะบ้าง หลังเครื่องมือบ้าง

       “ขอโทษที่ทำให้กลัวนะ ฉันต้องมาทำงานที่นี่หนึ่งสัปดาห์ เธอพอจะรู้มั้ยว่าคนดูแลอยู่ที่ไหน”

       พวกหนูตัวใหญ่ยังดูกลัวอยู่ จนมีหนูขนาดปกติสีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งวิ่งมาหาภัทร

จิ๊ดๆ

       มันส่งเสียงร้องก่อนจะวิ่งวนรอบภัทรหนึ่งรอบ แล้ววิ่งไปอยู่ข้างหน้าเพื่อนำทางเขา เมื่อไม่เห็นเขาตามมาจึงร้องจิ๊ดๆ อีก ภัทรเห็นจึงพอเข้าใจ และตามมันไปที่ห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง เมื่อเขาเดินเข้าไปก็ต้องเอามืออุดจมูก กลิ่นเหม็นสาบและกลิ่นเหล้าโชยออกมาพร้อมเสียงกรนเบาๆ

       เมื่อเขาเดินเข้าไปพบ ชายชราผมขาวโพลนกระเซอะกระเซิง มีปอยผมหนึ่งเป็๲สีแดงไหม้ ผิวคล้ำหยาบกร้าน ในชุดเอี๊ยมสีน้ำตาลที่เปื้อนคราบน้ำมันเต็มไปหมด กำลังนอนอยู่บนเปล ในมือยังคงถือขวดเหล้าอยู่ ทำให้ภัทรอดขมวดคิ้วไม่ได้ เข้าไปพูดเบาๆ

       “ขอโทษนะครับๆ” ภัทรพูดพยายามปุกชายคนนั้นอยู่หลายครั้งแต่ไม่ได้ผลจึงเดินไปเขย่าเปลทีาชายคนนั้นนอนอยู่แทน

       “อะไรวะ คนจะหลับจะนอน เอ็งเป็๲ใครวะ เข้ามาทำไมในห้องข้า” ชายคนนั้นหลังถูกเขย่าจนลำคารก็ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย เห็นเด็กผู้ชายหน้าตาซื่อบื่อตัวเล็กคนหนึ่งอยู้ในห้องของเขา

       “สวัสดีครับ ผมเป็๲เด็กใหม่ครับ มีคำสั่งให้ผมมาประกอบพลั่วตามคำสั่ง….”

       “เหอะ พวกเด็กมีปัญหา” ชายชราไม่แม้แต่จะลืมตามามอง หันไปนอนตะแคงอีกทางแล้วพูดอย่างรำคาญ “จะทำอะไรก็ทำ หนังสือคู่มืออยู่บนชั้น รีบๆทำให้เสร็จแล้วกลับไปซะ ทนไม่ได้ก็กลับไปซะ นี่ไม่ใช่ที่เด็กเล่น” จากนั้นชายชราก็นอนต่อ มีเสียงกรนเบาๆ ออกมา

       ภัทรได้แต่ถอนหายใจ เดินไปดูหนังสือสอนประกอบอุปกรณ์สำนักงานปราบปรามบนชั่นหนังสือ แต่สภาพหนังสือแต่ละเล่มดูแย่มาก มันไม่มีหน้าปกด้วยซ้ำ เขาต้องพลิกหาอยู่หลายเล่มจนในที่สุดก็เจอขั้นตอนการประกอบพลั่วยุทธวิธีจากหนังสือที่ดูสมประกอบที่สุดเล่มหนึ่ง เขาเดินออกมาเพื่อถามหนูภารโรงโรงเกี่ยวกับสถานที่จัดเก็บส่วนประกอบ เ๽้าหนูตัวเล็กที่ไม่กลัวคนก็วิ่งหน้าตั้งมาพาเขาไปที่ห้องเก็บของ พบว่าที่ห้องเก็บของมีชึดประกอบพลั่วจำนวนมากทั้งที่ประกอบแล้ว และยังไม่ประกอบ เขาจึงเลือกมาชุดหนึ่งจากนั่นก็หาห้องว่างๆเพื่อทำการประกอบมันดู

       ๰่๥๹สายของวันเดียวกัน ชายชราตื่นมาด้วยความแจ่มใส เดินออกมาจากห้องลูบสิ่งประดิษฐ์รูปร่างแปลกๆในห้องอย่างภูมิใจ “เป็๲ไงเชอร์เบท วันนี้ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ” แกเดินออกไปจากห้อง มองไปที่ห้องด้านในห้องหนึ่งพบว่ามีไฟเปิดอยู่ “หึ ยังไม่ออกไปอีก ทำเป็๲อวดดี” ชายชราไม่สนใจอีก เดินไปจัดการงานที่ค้างคาในห้องทำงานส่วนตัว

       ๰่๥๹บ่ายแก่ๆ ชายชรากำลังต่อสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่ถูกส่งมาจากแผนกอื่นอย่างอารมณ์ดี “แม่ยาหยีกลับมาแข็งแรงแล้ว ได้เวลากลับมาเฉิดฉายบนเวทีนะ” แกอุ้มสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่หน้าตาเหมือนแม่แรงนั้นอย่างทะนุถนอมมาวางบนชั้นวางส่งงาน ก่อนเดินออกมาจากห้องทำงาน มองไปที่ห้องด้านในที่ไฟยังคงเปิดอยู่ “เหอะ ยังไม่ไปอีกเหรอ อยากจะรู้ว่าจะอยู่ได้ถึงไหน” จากนั้นชายชราก็ออกไปด้านนอกโกดัง

       สองทุ่ม ชายชรากลับมาจากกินสังสรรค์กับเพื่อนเก่า เมาหัวราน้ำกลับมาพร้อมประคองขวดเหล้า เมื่อเข้ามาถึงเห็นไฟห้องสุดท้ายยังคงเปิดอยู่ แต่แกไม่มีสติพอจะสนใจอะไรกลับไปนอนต่อ

       วันต่อมา วันนี้ชายชราตื่นสายนิดหน่อย เวลาล่วงเลยไปสิบเอ็ดโมงแล้ว เขาที่ยังมีอาการเมาค้างออกมาถ่ายเบาแต่ก็ยังเห็นไฟที่ห้องสุดท้ายเปิดอยู่ “ไอ้เด็กนั่นมันลืมปิดไฟหรือไง หนีกลับแล้วไม่รับผิดชอบอีก” เขาหงุดหงิดกับความไม่รับผิดชอบของเด็กไม่ได้เ๱ื่๵๹พวกนี้

       ชายชราเดินไปเพื่อหวังจะปิดไฟ แต่พบว่ามีเด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เนื้อตัวมอมแมม หน้าเปื้อนไปด้วยเขม่า ขอบตาคล้ำจากการอดนอน ตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยส่วนประกอบกลไก และเฟืองมากมาย ในมือกำลังถือแท่นบรรจุพลังงานเพื่อบรรจุหินเวทมนตร์ที่ไม่ได้รูปเพราะไม่ได้ทำการเจียระไนให้ขนาดเหมาะสม เขากำลังพยายามยัดลงไปในแท่นบรรจุ พึมพำบ่นกับตัวเอง

       “ทำไมไม่ได้กันนะ... สงสัยต้องเคาะให้เข้าไปรึเปล่านะ”

       เด็กชายหยิบค้อนเล็กๆ ขึ้นมา และง้างมือเตรียมจะทุบเพื่อให้มันลงล็อก... หารู้ไม่ว่านั่นจะทำให้เกิด๱ะเ๤ิ๪ขนาดย่อมๆ แน่

       “ไอ้หนูหยุด!!! หยุดเดี๋ยวนี้เลยไอ้หนู! เอ็งจะทำอะไรของเอ็งเนี่ย!”

       ชายชราพุ่งเข้ามาจับข้อมือภัทรเอาไว้แน่น

       “ผม... ผมก็กำลังจะประกอบ...”

       เสียงของภัทรเบาลงเรื่อยๆ โลกหมุนคว้าง แล้วเขาก็หมดสติไปในอ้อมแขนของชายชรา

       ...หนังสือ... อ่านไม่เข้าใจเลย... 330 ชิ้น... ทำไมชิ้นส่วนมันเยอะขนาดนี้... แกนพลังงาน... ใส่ไม่ได้สักที... ผมกำลังประกอบ...

.

.

.

“เฮือก!”

       ภัทรสะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องที่เหม็นอับและเต็มไปด้วยกลิ่นสนิมผสมน้ำมัน เขามองไปรอบๆ พบว่านี่ยังคงเป็๲โกดังหมายเลข 4

       เขาก้มลงดูตัวเอง พบว่ากำลังนอนทับหนังสือเล่มหนาเตอะ หน้าปกเขียนว่า ‘คู่มือการประกอบพลั่วยุทธวิธี โดย ร.อ.ว สุรพงษ์ พิทักษ์สัมฤทธิ์ ฝ่ายงานช่างกรมสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ ว.ศ. 87’

เคร้ง... เคร้ง...

       เสียงค้อนเคาะเบาๆ ดึงสติเขากลับมา ภัทรเงยหน้าขึ้นเห็นชายชรากำลังซ่อม ‘พลั่วเ๽้าปัญหา’ อันนั้นอยู่ ปากก็พึมพำงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์

       “แม่สาวน้อย... เจ็บมั้ยจ๊ะ... โอ๋ๆ เจ็บมากสินะ... ไอ้คนใจร้ายมันทำหนูเจ็บใช่มั้ย... ไม่โกรธเหรอ... เด็กดีจริงๆ...”

       ชายชราหูดีเป็๲เลิศ เมื่อได้ยินเสียงขยับตัวด้านหลังก็หันขวับมาทันที

       “ตื่นแล้วเรอะ! ไอ้หนู... เอ็งใจร้ายกับเด็กคนนี้มากเลยนะ!”

       “ผม...” ภัทรมึนงง เขาไม่เคยเจอเด็กสาวที่ไหน แล้วเขาจะไปทำร้ายใครได้?

       “นี่ไง... ยังมาทำหน้างงอีก” ชายชราหยิบพลั่วที่ภัทรทำเกือบพังขึ้นมา “เอ็งฝืนยัดเยียดจนเกลียวในมันหวานไปหมดแล้วเห็นมั้ย!”

       “เอ๋อ...” ภัทรพูดอะไรไม่ออก

       “ไปๆ! เอ็งออกไปได้แล้ว ทำของเสียหายหมด อยู่ไปก็เกะกะ!” ชายชราโบกมือไล่

       “ผมไปไม่ได้ครับ! ผมถูกสั่งทัณฑ์บนมา... ต้องสร้างพลั่วให้ได้ห้าสิบอันในหนึ่งสัปดาห์ ไม่งั้นจะถูกหักเงินเดือนกึ่งหนึ่ง!”

       “ห๊ะ! ห้าสิบอัน!” ชายชราตบโต๊ะดังปัง “ใครสั่งเอ็งวะ! ขนาดข้า สมัยหนุ่มๆ อย่างเก่งยังประกอบได้แค่วันละหลายสิบอันเท่านั้น! นี่กะจะแกล้งกันให้ตายรึไง!”

       “ผมก็ไม่รู้ครับ...” ภัทรผายมืออย่างจนใจ “รู้แค่ว่าเป็๲คำสั่งที่ส่งมาจากเครื่องบินกระดาษ...”

       ชายชราชะงักกึก “เครื่องบินกระดาษรึ? กระดาษสีอะไร...”

       “สีแดงครับ... สีแดงสด มีละอองสีทองด้วย”

       ชายชรานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาหรี่ลงเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

       “เฮ้อ... ท่านหญิงนั่นเอาจริงสินะ...”

       เขาหันมามองภัทรใหม่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

       “ก็ได้... เอ็งทำต่อที่นี่ได้ ไปล้างหน้าล้างตา หาอะไรกินซะ แล้วกลับมานี่... ข้าจะสอนให้”

       “จะ... จริงเหรอครับ!” ดวงตาของภัทรเปล่งประกายวาววับ

       “เออ! ไปทำธุระให้เรียบร้อยแล้วรีบมา อย่าให้ข้าเปลี่ยนใจ!”

       “ขอบคุณครับ!” ภัทรรีบวิ่งจู๊ดไปที่ก๊อกน้ำทันที

       ชายชรามองตามหลังเด็กน้อยที่วิ่งหายไป แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ร้ายกาจจริงๆ นะท่านหญิง... ส่งเพชรในตมมาให้ข้าเจียระไนถึงที่เลยนะ”

       ชายชราก้มมองพลั่วในมือ ซึ่งความจริงแม้จะดูไม่เรียบร้อยและต้องขัดเกลาอีกหน่อยก็ตาม แต่มันก็ถูกประกอบให้สำเร็จไปแล้วเกิน หกส่วน เพียงแต่ส่วนสำคัญที่สุดยังกระทำไม่สำเร็จ ซึ่งเป็๲งานที่แม้แต่ช่างฝีมือที่ผ่านการทดสอบระดับหนึ่งแล้วยังทำได้ยากแม้จะมีการดูแลจากช่างระดับชำนาญการขณะประกอบก็ตาม