ทะลุเวลามาเป็นพ่อค้าระหว่างมิติ

         คืนนั้นจางหมิงได้กลับมานอนบนเตียงกับปู่จี้อีกครั้งคราวนี้เขาไม่ได้แกล้งหลับ และปู่จี้ก็ไม่ได้เมาหลับ พวกเขาทั้งสองจึงได้มีโอกาสนอนคุยกันเหมือนสมัยที่จางหมิงเป็นเด็ก

         “จะไม่ถามหรอกนะว่าเธอไปทำอะไรมาแต่ก็อยากจะขอให้ระมัดระวังให้ดี ทุกการเดินทางอาจจะเกิดข้อผิดพลาดได้เสมอ”พูดเตือนออกไปแล้วก็ถอนหายใจ

         จางหมิงที่นอนเอาแขนรองศีรษะอย่างสบายใจเพียงพยักหน้าแล้วถามเรื่องบางอย่างปู่จี้กลับไปแทน “ลูกๆกับหลานๆของผู้อาวุโสโจว สนใจร้านขายของเก่ากับร้านสมุนไพรขึ้นมาจริงๆเหรอครับหรือว่าถูกใครบางคนแทรกแซง”

         “เรื่องนี้ฉันให้คนสืบอย่างละเอียดแล้วล่ะเป็นพวกเขาที่สนใจเองจริงๆแต่เถ้าแก่โจวก็ยังไม่ยอมรับปากว่าจะให้ใครเข้ามาช่วยงานที่ร้าน”

         “ปู่จี้พูดแบบนี้ก็แสดงว่าผู้อาวุโสโจวจะยอมให้ลูกหลานเข้ามาบริหารที่ร้านอย่างนั้นเหรอครับ”

         “ก็คงเตรียมการเอาไว้นั่นแหละเถ้าแก่เองก็อายุมากแล้วยังไงร้านก็ต้องมีคนดูแลต่อไป แต่เถ้าแก่ก็ไม่ได้คิดจะบังคับอะไรเธอหรอกนะเสี่ยวจางของเก่าหรือสมุนไพรที่ได้มา เธอเต็มใจจะขายให้ใครก็ขายได้ทั้งนั้น”ปู่จี้ที่เคยเห็นลูกๆหลานๆของเถ้าแก่โจวพูดใส่ร้ายและทำตัวไม่ดีกับจางหมิงมาก่อนก็ไม่ได้อยากจะเกลี้ยกล่อมหรือโน้มน้าวใจให้จางหมิงรู้สึกดีกับคนเหล่านั้น เพราะแม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังมีนายแค่คนเดียวเท่านั้นซึ่งก็คือเถ้าแก่โจว

         “เข้าใจแล้วครับปู่จี้”จางหมิงมองออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้ ทั้งที่ลมหนาวพัดพรูเข้ามาไม่ขาดสาย“ถ้าเจ้าของร้านนี้ไม่ใช่ผู้อาวุโสโจว ปู่จี้สัญญากับผมได้ไหมครับว่าจะไปอยู่กับผมแทนที่บ้านบนเขาหลังนั้นถ้าปู่ไปอยู่ด้วยผมก็คงไม่เหงา”ตอนนี้ปู่จี้ไม่เหลือใครแล้วเพราะไม่มีลูกหลานภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากก็จากไปหลายสิบปีแล้ว เขาจึงอยากจะดูแลปู่จี้ให้ดีที่สุด

         ปู่จี้ถึงกับชะงักไปก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงแผ่วอย่างไร้กังวล“ได้สิเสี่ยวจาง แต่อายุของฉันกับเถ้าแก่ก็มากพอๆกันยังไม่รู้เลยว่าใครจะไปก่อนกัน แต่ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆและฉันยังมีชีวิตอยู่เธอก็อย่าลืมคำพูดในคืนนี้ล่ะ”

         “แน่นอนครับปู่จี้ ผมไม่มีทางลืมเด็ดขาด”

         “อืมฉันจะถือว่านี่เป็นคำสัญญาของเธอเสี่ยวจาง”

         บ่ายวันต่อมาคนของผู้อาวุโสหลิวก็นำเอาเอกสารทั้งหมดที่เป็นชื่อของจางหมิงมามอบให้เขา

         “ขอบคุณผู้ช่วยหลิวมากนะครับ”ชายหนุ่มขอบคุณอีกฝ่ายอย่างจริงใจ

         “คนกันเองทั้งนั้นไม่ต้องขอบคุณหรอกครับคุณจางแต่ถ้าอยากจะขอบคุณนายท่านของผมจริงๆ วันหลังถ้ามีของดีก็เอาไปให้ท่านดูก่อนเถ้าแก่โจวก็ได้นะครับ”ผู้ช่วยหลิวไม่ลืมที่จะแสวงหาผลประโยชน์ให้ผู้เป็นนายอย่างแข็งขัน

         จางหมิงมุมปากกระตุกขึ้นมาทันทีนี่ผู้ช่วยหลิวไม่เห็นผู้อาวุโสโจวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์จริงๆใช่ไหม

         “เจ้าคนแซ่หลิวนายรีบกลับไปรายงานเจ้านายของนายได้แล้ว อย่าคิดว่ามอบบ้านให้เสี่ยวจางแล้วจะมีบุญคุณยิ่งใหญ่กับเขานะบ้านหลังเล็กเท่ารูหนูนั่นเขามีเงินจะซื้ออีกสักกี่หลังก็ย่อมได้”ผู้อาวุโสโจวไล่คนอย่างไร้ปราณี

         ผู้ช่วยหลิวไม่สะทกสะท้านเขากลับเอาแต่หัวเราะในลำคออย่างพอใจกับปฏิกิริยานี้“ผมไปก่อนนะครับคุณจาง ถ้ามีของดีติดต่อผ่านวีแชทที่พวกเราแลกกันไว้แล้วได้เลยนะครับผมไปล่ะ”

         จางหมิงได้แต่มองส่งผู้ช่วยหลิวเจ้านายกับลูกน้องนิสัยแทบจะไม่ต่างกันเลย ทั้งยังไม่กลัวผู้อาวุโสโจวเสียด้วย

         ผู้อาวุโสโจวได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นเพราะเวลานี้เขาก็กำลังติดพันแชทคุยกับลูกค้าที่สนใจของเก่าอยู่เหมือนกัน

         ปู่จี้ที่เพิ่งเดินมาจากร้านสมุนไพรเห็นว่าจางหมิงยังไม่ได้ไปไหนก็ร้องถามออกมา “ไม่รีบไปบ้านหลังใหม่เหรอเสี่ยวจาง”

         “กำลังรอแท็กซี่ครับอีกอย่างผมก็รอปู่จี้ด้วยครับ”

         “รอฉันอย่างนั้นเหรอมีอะไรหรือเปล่าเสี่ยวจาง หรือว่ายังมีอะไรจะเอาออกมาขายให้กับเถ้าแก่”

         “ไม่ใช่หรอกครับผมแค่คิดได้ว่าลืมเอาน้ำแร่ที่ตักมาจากบนเขาให้ปู่น่ะครับ”ว่าแล้วเขาก็ล้วงเอากระบอกน้ำออกมาจากกระเป๋าเป้ที่สะพายประจำ

         “ขอบใจเธอมากนะเสี่ยวจาง”ปู่จี้รีบเก็บกระบอกน้ำอย่างรวดเร็ว

         จางหมิงเห็นว่ารถแท็กซี่มาแล้ว เขาก็รีบเอ่ยลาคนทั้งสองทันที“ผู้อาวุโสโจว ปู่จี้วันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ไว้มีโอกาสจะแวะมาเยี่ยมอีก”

         “อืม ไปเถอะเสี่ยวจางถ้ามีปัญหาอะไรติดต่อฉันมาได้ตลอดนะ” ผู้อาวุโสโจวร้องตอบออกมาจากหลังเคาน์เตอร์

         จางหมิงพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะส่งสายตาไปหยุดที่ปู่จี้เล็กน้อยแล้วก็สะพายกระเป๋าออกไป

         พอคล้อยหลังจางหมิงไปแล้วผู้อาวุโสโจวก็รีบเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์“เมื่อกี้นี้เขามอบอะไรให้นายเหล่าจี้ เอามาแบ่งกันเดี๋ยวนี้เลย”

         “อ้าว!! เสี่ยวจางไม่ได้มอบมันให้เถ้าแก่ด้วยเหรอครับนี่ก็แค่น้ำแร่จากภูเขาเท่านั้นเองนะครับ” เด็กคนนี้ความรู้สึกไวไม่น้อยไม่แปลกที่เขาจะไม่มอบน้ำแร่ที่มีคุณสมบัติพิเศษให้กับเถ้าแก่โจว

         “แค่น้ำแร่อย่างนั้นเหรอ ช่างเถอะไม่แบ่งกับนายแล้วก็ได้ นายมาช่วยฉันคิดหน่อยสิว่าร้านนี้ต่อไปฉันควรจะมอบให้ใครดี”

         “อย่าพึ่งมอบออกไปเลยครับอยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว ลูกๆกับหลานๆของเถ้าแก่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะว่างเสียหน่อยต่างก็มีธุรกิจเป็นของตัวเองทั้งนั้น”

         “เฮ้อ!นั่นมันก็จริงนะ คนที่มาเลียบๆเคียงๆก็ไม่แน่ใจว่าจะสนใจทางนี้จริงไหมหรือแค่สนใจมูลค่าของมันเท่านั้น”

         “พวกเขาต่างก็มีธุรกิจของตัวเองที่มีมูลค่ามหาศาลคงไม่ได้ใส่ใจมูลค่าร้านขายของเก่ากับร้านสมุนไพรแห่งนี้หรอกครับ”

         “ได้ๆๆ ไม่พูดเรื่องนี้กับนายก็แล้วกัน”

         จางหมิงมาถึงบ้านบนเขาก็เปิดประตูเข้าไป เขาพบว่าภายในลานบ้านที่กว้างขวางยังคงเหมือนเดิมไม่มีการเคลื่อนย้ายอะไรแม้แต่ชิ้นเดียวและสวนที่ถูกจัดเอาไว้อย่างสวยงามก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

         “คนรวยนี่บอกว่าจะให้ก็ให้ได้ทันทีเลยถ้าซื้อเองก็คงต้องจ่ายเงินไม่ต่ำกว่าสองร้อยล้านหยวนคงต้องคัดของออกมามอบให้สักหลายชิ้นแล้วสินะ เฮ้อ!การติดหนี้บุญคุณนี่ไม่ค่อยดีเลยแต่จะทำยังไงได้ล่ะยังต้องทำการค้ากับพวกเขาต่อไปนี่นะ”ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองแล้วก็ได้แต่โคลงศีรษะเรื่องบางเรื่องแม้ไม่อยากทำก็จำเป็นต้องทำ

         เขาไม่ใช่ไม่เข้าใจเรื่องราวเหล่านี้แต่พอได้ยินปู่จี้พูดถึงลูกหลานของผู้อาวุโสโจวขึ้นมาเขาก็คิดได้ว่าคงต้องหาคนอื่นมาซื้อของเก่าจากเขาไปด้วยไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นการผูกขาดจนเกินไป

         คิดพลางจางหมิงก็มองสำรวจบ้านสองชั้นที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบโบราณ “จะมีโอกาสเดินทางข้ามเวลาไปยังยุคโบราณไหมนะ”

         “มีแน่นอนครับโฮสต์”ผู้พิทักษ์ที่เงียบไปนานหลายชั่วโมงรีบตอบโฮสต์ของเขามาอย่างรวดเร็ว

         “มีอย่างนั้นเหรอ ดีเลย! วันต่อๆไปคงต้องหาซื้อของมาตุนเอาไว้ในมิติให้มากๆหน่อยเผื่อได้ช่วยเหลือคนยากไร้” ตอนนี้เขามีเงินมากถึงสองพันล้านแล้วอยากจะซื้ออะไรมากเท่าไหร่ก็ย่อมได้ และเขาก็คิดถึงเรื่องที่เคยพูดกับพี่สาวจางเอาไว้ด้วย

         “ค่อยๆคิดวางแผนนะครับเพราะครั้งนี้โฮสต์ยังมีเวลาเหลืออีกหนึ่งเดือนก่อนจะมีการเดินทางอีกครั้งครับ”

         “อีกหนึ่งเดือนเลยเหรอแบบนี้ก็ดีสิซื้อของเอาไว้มากหน่อย ครั้งก่อนฉันยังอยากเดินทางไปหาซื้อของที่ต่างมณฑลอยู่เลยแต่ก็ไม่มีเวลามากครั้งนี้แหละจะเดินทางไปหาซื้อของจากหลายๆที่เลย”

         “ดีครับโฮสต์อย่าลืมยาสมุนไพรด้วยนะครับ”

         “อืม ไม่ลืมอยู่แล้ว”

         ผ่านไปสิบวันจางหมิงที่เพิ่งกลับจากต่างมณฑลก็กลับมาที่บ้านหลังใหญ่บนเขา

         ชายหนุ่มไปหาซื้อข้าวของมาตุนเอาไว้ในแหวนมิติและก็ได้มาไม่น้อยเลยเขาคิดจะกลับมาพักที่บ้านสักสองสามวันแล้วถึงจะเดินทางต่ออีกครั้งคราวนี้เขาคิดจะเดินทางไปภาคใต้เพื่อหาซื้อวัตถุดิบขึ้นชื่อของทางนั้น

         แต่ขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านประตูห้องใต้ดินที่เขารู้ว่ามันเป็นห้องเก็บไวน์นั้น เขาก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา“ห้องใต้ดินของบ้านก็ควรจะมีอาหารแห้งเก็บเอาไว้เหมือนกัน”ไวเท่าความคิดเขาได้ผลักประตูทางลงห้องใต้ดินให้เปิดออก แล้วก้าวลงไปอย่างรวดเร็ว

         เพียงโบกมือหนึ่งครั้งกล่องอาหารแห้งและข้าวของมากมายที่บรรจุกล่องเอาไว้อย่างมิดชิดก็วางเรียงกันเป็นตั้งจรดเพดานของผนังอีกฝั่งของห้องใต้ดินซึ่งอยู่คนละโซนกับที่เก็บไวน์

         พอวางใจเกี่ยวกับอาหารแล้วเขาก็เดินไปทางฝั่งเก็บไวน์ “ไวน์พวกนี้ไม่รู้ว่าเป็นของเจ้าของคนเก่าหรือว่าเป็นของผู้อาวุโสหลิว ฉันก็ไม่ค่อยสันทัดเรื่องไวน์เสียด้วยสิ”พึมพำกับตัวเองไปพลางก็เดินสำรวจขวดไวน์ไปด้วย กระทั่งเดินไปถึงชั้นวางที่เขายังไม่เคยเดินมาสำรวจเพราะห้องใต้ดินของบ้านหลังนี้มันกว้างขวางมาก“หืม นั่นมันอะไรกัน ใครเอากล่องอะไรมาวางทิ้งไว้ตรงนี้กัน”

         เขานั่งยองลงดูก็เห็นว่าเป็นกล่องไม้ที่สภาพเก่ามากแล้วทั้งยังมีฝุ่นเกาะหนาเตอะด้วย แต่เขาก็ยังไม่คิดจะเปิดออกดูในเวลานี้

         จางหมิงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วก็โทรหาผู้อาวุโสหลิวทันที

         “ว่าไงเสี่ยวจางกลับมาที่บ้านบนเขาแล้วเหรอ”

         “กลับมาแล้วครับผู้อาวุโสหลิว เอ่อคือผมมีเรื่องจะถามนิดหน่อยครับ”

         “มีอะไรเหรอหรือว่าที่บ้านหลังนั้นมีปัญหา”

         “ไม่ใช่หรอกครับพอดีผมลงมาสำรวจห้องใต้ดิน เจอเข้ากับกล่องไม้เก่าๆครับ ก็เลยโทรมาถามผู้อาวุโสหลิวว่าเป็นของสำคัญของใครหรือเปล่าถ้าใช่ผมจะได้นำไปมอบคืนให้ครับ”

         “จะว่าไปแล้วของในห้องใต้ดินของบ้านหลังนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับฉันหรอก น่าจะเป็นของเจ้าของคนเดิมนั่นแหละแต่พวกเขาก็ไม่ได้เหลืออะไรที่มีราคาค่างวดเอาไว้ เธออยากเปิดมันหรือเอาไปทิ้งก็แล้วแต่เธอจะจัดการเถอะเสี่ยวจาง”

         “เป็นแบบนี้นี่เอง”ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจอย่างแปลกประหลาด

         “อืมแล้วไปเที่ยวได้ของดีติดมือกลับมาด้วยหรือเปล่าล่ะเสี่ยวจาง”

         “ไม่ได้อะไรมาเลยครับผู้อาวุโสหลิว”จางหมิงตอบออกไปตามตรง ก็เขาไม่ได้ไปหาของเก่านี่นาจะได้กลับมายังไงกัน

         “เฮ้อ!น่าเสียดายจริงๆ เอาล่ะ นายก็สำรวจห้องเก็บของที่ชั้นใต้ดินไปก่อนนะฉันคงต้องวางแล้วจะรีบออกไปพบกับลูกค้าน่ะ”

         “ได้ครับผู้อาวุโสหลิว”จางหมิงวางสายจากผู้อาวุโสหลิว แล้วก็ยกกล่องไม้เก่าๆไปวางเอาไว้บนโต๊ะเขาใช้มือแงะและมันก็หลุดออกอย่างง่ายดาย ไม่นานกล่องไม้ก็กลายเป็นเศษไม้เพราะมันผุพังจนเกือบหมดแล้วนั่นเอง

         “อะไรอยู่ในนี้นะ หือนี่มันกระบอกอะไรคล้ายกระบอกใส่ภาพวาดเลย” เขาหยิบกระบอกขึ้นมาแล้วก็เปิดออก“มีม้วนภาพวาดอยู่ข้างในด้วย น่าสนใจแฮะ”

         เขาดึงม้วนภาพวาดออกมาแล้วก็คลี่ออกดู“อะไรกัน!! ทำไมมีภาพวาดพู่กันโบราณที่เหมือนกันแบบนี้ล่ะ”เขาแตะปลายนิ้วไปที่บ่อน้ำในภาพวาดอย่างเบามือ

         แต่ใครจะคิดล่ะว่าเพียงแค่ปลายนิ้วของเขาแตะลงไป มันจะทำให้ทั้งตัวเขาและภาพวาดหายวับไปจากห้องใต้ดินและตัวของเขาก็มาโผล่ที่ห้องโถงใหญ่ของเรือนหลักในแหวนมิติของตัวเอง

         “อ๊ะ!แล้วภาพวาดล่ะหายไปไหน”

         “ผสานเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของภาพวาดหลักที่แขวนอยู่บนผนังแล้วครับโฮสต์”

         จางหมิงมองตามแล้วก็เดินไปดูภาพวาดพู่กันจีนโบราณเขามองพิจารณาภาพอย่างละเอียดก็ทำให้รู้สึกว่าภาพวาดดูมีมิติขึ้นมากทั้งที่ดูเผินๆมันก็คือภาพเดิม

         “ดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้นนะผู้พิทักษ์นายว่าอย่างนั้นไหม”

         “ครับโฮสต์ นอกจากนี้ภายในพื้นที่แหวนมิติของโฮสต์ยังได้รับประโยชน์จากการที่ภาพทั้งสองผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบด้วยนะครับ”

         “มีอะไรอย่างนั้นเหรอ”

         “มีบ่อน้ำเพิ่มขึ้นมาที่ด้านหลังเรือนชั้นในครับ”

         จางหมิงรีบวิ่งออกจากห้องโถงใหญ่ของเรือนหลักมุ่งหน้าไปที่พื้นที่ด้านหลังของเรือนชั้นในทันที

         และเมื่อเขามาถึงด้านหลังเรือนแห่งหนึ่งก็พบว่ามันเป็นบ่อน้ำที่คล้ายกับบ่อน้ำที่หายไปหลังจากที่แหวนมิติได้รับการอัพเกรด

         “บ่อน้ำกลับมาแล้วก่อนหน้านี้ฉันยังกังวลอยู่เลยว่าถ้าดินในแหวนมิติปลูกพืชได้แล้วฉันจะเอาน้ำจากที่ไหนมารดพวกมัน”

         “อะ เอ่อ โฮสต์ครับผมลืมรายงานเรื่องหนึ่งไปครับ”

         “เรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอ”จางหมิงมองน้ำในบ่อที่มีคลื่นอยู่ด้านล่างบ่อ แล้วก็เริ่มฉงนหน่อยๆเพราะบ่อน้ำเดิมนั้นไม่มีอะไรแบบนี้

         “คือว่าก่อนหน้านี้ ผมได้ใช้ผลึกพลังงานระดับต่ำซื้อน้ำตกและธารน้ำตกมาครับแต่ว่าตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการติดตั้งและยังไม่เสร็จในเร็วๆนี้ผมก็เลยยังไม่ได้รายงานครับ ในอนาคตโฮสต์ไม่ต้องห่วงนะครับว่าจะไม่มีน้ำใช้ส่วนบ่อน้ำนี้แม้จะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิม แต่มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะครับ”

         “น้ำตก ธารน้ำตกบ่อน้ำที่ไม่เหมือนเดิมอย่างนั้นเหรอ”

         “ใช่แล้วครับโฮสต์”

         จางหมิงมองดูน้ำที่ปริ่มขอบบ่อแล้วก็ใช้มือวักขึ้นมาชิมก่อนจะต้องเบิกตาโต “หวานนิดๆและก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆด้วยนี่คือน้ำอะไรเหรอผู้พิทักษ์”

         “มันคือน้ำพุวิญญาณครับโฮสต์”

         “น้ำพุวิญญาณ!!”