อยากเป็เ้าของ
กวิน
คือเธอคนเดียวจริงๆครับ เธอคนแรกที่ได้นั่งรถของผมไม่ว่าจะรถคันไหนๆผมก็ไม่เคยให้ใครนั่ง ยกเว้นแม่ของผมเองขนาดชมพูที่เป็เพื่อนยังไม่ได้นั่งเลยครับ พวกมันเลยชอบว่าผมหน่ะสันโดษ ไม่ชอบยุ่งกับใครและก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งด้วย
จากวันนั้นที่เราได้นั่งรถไปด้วยกันทำให้ได้คุยกันมากขึ้น ยิ่งได้คุยผมยิ่งรู้สึกชอบเธอมากขึ้นการที่ได้แอบมองได้เห็นแค่ใบหน้าและรอยยิ้มผมก็ว่าความรู้สึกที่มีให้เธอนั้นมากแล้วนะ แต่พอยิ่งได้คุย ผมมั่นใจว่าเธอ..มีอิทธิพลต่อใจของผมมากจริงๆ
ปัง.... ผมใช้มือที่ว่างจากการถือหนังสือปิดประตูรถพลางสายตาก็มองหาใบหน้าหวานที่อยู่ในใจของผมแม้จะได้รู้จักและพูดคุยแล้ว ผมก็ยังมาจอดรถที่คณะของเธออยูู่ดี
" ไปไหนวะ...ปกติวันนี้จะมาเช้าเลยนี่ "ผมพูดออกมาเบาๆ เพราะการที่มาแอบมองเธอทำให้ผมรู้ว่า ผมจะได้เจอเธอเช้าวันไหนบ้างรึบ่ายวันไหนบ้าง
ตุ๊ดๆๆ...ผมกดโทรศัพท์หาไอ้วาฬเพราะี้เีฟังเสียงไอ้นิวกะชมพูทะเลาะกัน
" อืม " เพราะมันพูดน้อยแบบนี้แหละผมจึงเลือกโทรหามัน
" พวกมึงอยู่ไหนกัน " ผมถาม
" มันอร่อยนักเหรอวะ ผัดผักราดข้าวเนี้ย " เสียงไอ้นิวแทรกเข้ามาในสาย
" ก็มันกินของมันมาั้แ่เด็กล่ะ "เสียงชมพูดังขึ้น
" โห!!..ดูซิพิชชานี่เสน่ห์แรงไม่เบาหนุ่มๆโต๊ะโน้นมองตาเยิ้มเลยว่ะ .. เฮ้ยๆดูนั่น มีเดินตามด้วยว่ะ " นั่นมันเสียงไอ้หมอก
แต่ !! ..เอ๊ะ...มันว่าอะไรนะ..หนุ่มๆ มองพิชชาเหรอวะ
" กินข้าว " ไอ้วาฬมันตอบผมสั้นๆ
ผมกดวางสายแล้วรีบวิ่งไปที่โรงอาหารคณะตัวเองทันที..ฟังไม่ผิดหรอกครับ ผมวิ่ง..วิ่งสิครับรอไร
พิชชา
" ผัดผักราดข้าวค่ะ "สั่งเสร็จฉันก็ยืนรออาหารที่ปกติเวลานั่งรถมาพร้อมชมพูฉันจะมากินข้าวเช้าที่โรงอาหารคณะวิศวฯเพราะป้าร้านนี้ทำผัดผักฝีมือใกล้เคียงกับแม่ของฉันมากผักสุกแต่กรอบ..ของโปรดชั้นเลยแหละ
" ไม่ใส่หมูเลย กินแค่ผักอร่อยเหรอครับ ..ผมชื่อต้นอยู่ปีสอง น้องอยู่ปีหนึ่งใช่มั้ยครับ " เขาถาม รุ่นพี่สินะ
" เอ่อ..ค่ะ..อยู่ปีหนึ่ง " ฉันตอบสั้นๆพี่เค้าคงดูจากกระโปรงของฉันสินะ เพราะส่วนใหญ่ปีหนึ่งที่ต้องเข้าซ้อมเชียร์ต้องใส่กระโปรงพลีทเพื่อความสะดวก
" งั้นผมแทนตัวเองว่า..พี่นะครับ...น้อง...?"เขาว่า
" ค่ะ..พิชชาค่ะ.." ฉันยิ้มและตอบกลับไป
" พี่เห็นพิชชามากินข้าวที่นี่บ่อยๆแต่ไม่น่าเรียนคณะนี้ใช่มั้ยครับ " พี่เค้าถาม แต่ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไรกลับไป
" พิช..ได้ข้าวรึยังครับ "เสียงทุ้มเอ่ยถาม ทำให้ฉันหันหลังไปชนกับแผงหน้าอกแข็งของเขา
" อุ๊ย..โทษค่ะ..อ้าววิน " ฉันก็นึกว่าใคร
"ว่าไงครับ..ได้ข้าวรึยัง?" เขาถามขึ้นอีกครั้ง
" รออยู่..ใกล้แล้วล่ะ ..แล้ววินกินไร "ฉันถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ถ้ามาจับที่หัวใจนี่จะรู้เลยว่า มันเต้นถี่แรงมาก..เขานี่ชอบมาทำเสียงละมุนให้ใจฉันเต้นจริงๆ
" ข้าวมันไก่หน่ะ...พิชไปนั่งก่อนมั้ย..เดี๋ยววินรอข้าวให้" เขาว่า
" ผัดผักราดข้าวได้แล้วจ้า" ป้าร้านข้าวพูดพลางยื่นจานข้าวให้
" นี่ครับ " ฉันที่กำลังจะยื่นเงินให้ป้า แต่ต้องก็ต้องเก็บเงินตัวเองกลับใส่กระเป๋า
" จ่ายให้อีกล่ะ..วันก่อนก็ทีนึง "ฉันว่าพลางทำตาค้อนใส่เขา ก็วันที่นั่งรถไปด้วยกัน เขาเป็คนจ่ายทั้งหมดเลยหน่ะสิ
" อยากเลี้ยง.."เขาว่าพลางส่งสายตาอ่อนโยนมาให้ นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนกันฉันคงคิดว่าเขาจีบฉันเลยนะนี่
" ไปแล้วเหรอครับ..ไว้เจอกันใหม่นะครับ "พี่ต้นเอ่ยขึ้นก่อนที่เราสองคนจะเดินกลับโต๊ะ
" ค่ะ..ไปนะคะ "ฉันเอ่ยพลางส่งยิ้มคืนเพื่อไม่ให้เสียมารยาท
เราสองคนเดินกลับมานั่งที่โต๊ะระหว่างที่เดินกลับมาคนด้านข้างของฉันก็เงียบไม่มีคำพูดใดๆเอ่ยออกมาจากปากทำให้ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน
" มึงมาถึงตอนไหนเนี้ยไอ้วิน .."เสียงนิวเอ่ยถามเขา
"....." เงียบ แม้แต่กับเพื่อนยังเงียบ
" ไอ้ห่า..กูถามไม่ตอบอีกละ " นิวว่า
" มึงอย่าพึ่งไปกวนมัน..ดูหน้ามันซะก่อน "หมอกที่นั่งอยู่ข้างนิวพูด
" หึ " วาฬทำเสียงขึ้นพลางยิ้มที่มุมปาก นานๆทีจะเห็นเขายิ้มนะนี่
" พิช..วันนี้เลิกเรียนแล้วกลับเลยมั้ย "ชมพูเอ่ยถามฉันขึ้น
" เปล่า..วันนี้ว่าจะไปคัดตัวนักกีฬาหน่ะ "ฉันบอกชมพูไป ทำให้ทุกคนในโต๊ะหันมามองฉัน รวมถึงเขาที่ทำหน้าบึ้งอยู่ด้วย
" นักกีฬาอะไรอ่ะพิช " นิวเอ่ยขึ้น
" วิ่งอ่ะ " ฉันตอบ
" โห...พิชเป็นักวิ่งเหรอ "นิวถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
" นายไม่ต้องใขนาดนั้น...ยัยพิชนี่นักกีฬาวิ่งของโรงเรียนเลยนะ " ชมพูหันไปบอกนิวที่นั่งอยู่ข้างๆ
" ทำพวกเราประหลาดใจอีกล่ะพิชนี่ "หมอกว่าขึ้น ฉันก็ยิ้มๆกลับไป
" แล้ว คัดตัวกี่โมงอ่ะ เราจะได้ไปเชียร์ "ชมพูถาม
" เห็นพี่เค้าบอกมาว่า ประมาณบ่ายสามหน่ะ "ฉันตอบ
" อ้าวเหรอ..เร็วจัง..จะได้ไปเชียร์มั้ยล่ะทีนี้วันนี้อาจารย์นัดคุยโปรเจคหน่ะสิ " ชมพูพูดพลางทำหน้าเสียดาย
" ไม่เป็ไรหรอก..เอาไว้ไปเชียร์วันจริงก็ได้นี่ถ้าคัดผ่านนะ " ฉันตอบพลางเก็บของไปด้วย ได้เวลาไปเรียนแล้วฉันหน่ะ
" เอางี้ละกัน..ถ้าเสร็จเร็วจะรีบไปนะส่งโลชั่นให้ด้วยว่าอยู่สนามไหน " ชมพูว่า
" อืม ..เค..ไปล่ะทุกคน ไว้เจอกันใหม่นะ "ฉันเอ่ยพร้อมโบกมือลาทุกคน
ฉันเดินออกจากโรงอาหารคณะวิศวฯเพื่อตรงไปยังลานกิจกรรมที่คณะของฉันเอง
ปี๊กกๆๆ ..เสียงแตรมอเตอร์ไซด์ของใคร
" อ้าววิน..ไปไหนอ่ะ " ฉันถามด้วยความแปลกใจเขาไม่ไปเรียนกับเพื่อนรึไงกัน
" ลืมของไว้ที่รถหน่ะ " ใบหน้าหล่อเอ่ยขึ้น
" แล้วที่จอดรถผ่านคณะเราเหรอ "ฉันถามแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาจอดรถไว้ที่ไหน
" อืม..จอดไว้ทุกวัน ..เดินผ่านทุกวัน ไม่เห็นเหรอ" เขาว่า
" เหรอ " ฉันตอบสั้นๆ
" ม่ะ...ขึ้นมาเดี๋ยวไปส่ง "เขาว่าพลางสตาร์ทรถอีกครั้ง
1K
