พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่ห้าสิบสี่ รวบรวมคนมีความรู้ความสามารถ5

แน่นอนยอดกุนซือแห่งยุคอาจจะไม่พอใจและทรยศเราหนีไปอยู่ฝั่งตรงกันข้ามได้อย่างตันก๋งหรือหวดเจ้ง

ซึ่งนั่นคงจะเป็นปัญหาไม่น้อยหากพวกกุนฤซือทราบความลับของเราและเอาไปบอกฝ่ายศัตรู

แต่หากไม่เปิดเผยความลับบ้างพวกกุนซือที่ขี้ใจน้อยก็คิดว่าเราไม่ไว้ใจพวกเขา

ดังนั้นแผนการของผมคือ

Division of labor

การแบ่งแยกงาน

แบ่งงานเป็นส่วนๆให้ทุกคนมีอำนาจเต็มตามส่วนงานและหน้าที่ของตนเองแต่คนที่จะคุมทั้งหมดคือผม

มีการแซวกันในหมู่เจ้าหน้าที่พนักงานของรัฐว่า

เราไม่เหมือนทีมเดียวกันแต่เหมือนชนเผ่าที่ทำสงครามแย่งทรัพยากรกันเสียมากกว่า

จากที่เราอ่านหนังสือประวัติศาสตร์มาเราจะเริ่มรู้ตัวว่าที่เราเริ่มแบ่งแยกหน่วยงานเป็นหน่วยยย่อยมากขึ้นเรื่อยๆเพราะท่านผู้นำเริ่มรู้สึกตัวว่าหน่วยงานหนึ่งมันมีอำนาจมากเกินไป

แบบเดียวกับที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นเองก็เช่นกันตั้งตึกตะวันออกตะวันตกมาเพื่อถ่วงดุลอำนาจคนของตนเอง

มองในแง่หนึ่งยอดคนอย่างโจโฉนั้นเป้นคนที่ใจกว้างมากกว่าผมที่เป็นคนปัจจุบันพอสมควร

ผมไม่ใจกว้างเช่นนั้นจึงเลือกหนทางของ

Bureaucratic government

รัฐราชการ

ที่จะช่วยผมในการบริหาร

ผมกล่าวต่อกาเซี่ยงอย่างสัพยอก

“ท่านไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีการแสดงผลงานเท่าที่ข้าคิดไว้เราท่านจะมีงานไม่หยุดย่อนจนสายตัวแทบขาดแน่นอนตามเรื่องเล่าจิ๋นซีฮ่องเต้ตรวจม้วนไม้ไผ่หลายร้อยม้วนต่อวัน..”

ผมแย้มยิ้มและตบบ่ากาเซี่ยง

“เราท่านอาจจะต้องทุกข์ทนมากกว่านั้นข้าและท่านต้องช่วยกันทำงานหนักเช่นนี้แล้ว”

กาเซี่ยงที่เจอคำกล่าวว่างานหนัก

กลับไม่ได้ทำตัวอย่างเด็กสมัยนี้ที่ฉลาดกว่าพยายามหาหนทางที่ได้รายได้สูงสุดแลกกับทรัพยากรของตนเองที่ไม่มีอะไรทดแทนได้คือเวลา

นี่คือยุคสมัยที่เชื่อถือคำว่า

อาสาเจ้านายดี

ที่เรียกว่าหากต้องการนำทัพออกศึก

ท่านแม่ทัพสามารถสังหารฮูหยินของตนเองได้เพื่อให้อ๋องครองแคว้นไว้ใจ

ซึ่งหากตีความในแง่นี้แสดงว่าราชสำนักนั้นว่างกันมาก

ทำให้พวกขุนนางมีเวลาว่างมากพอจนสามารถไปวางแผนไร้สาระต่างๆได้

แต่หากผมมีอิทธิพลต่อราชสำนักล่ะก็

ผมคิดว่าหนทางแบบท่านประธานประเทศทรัมป์แห่งเม่ยกั๋วคือการทำให้พวกหน่วยงานราชการยุ่งมากพอจนไม่มีเวลามาโจมตีผมและท่านพ่อตั๋งโต๊ะ