[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 41 พี่สี่ตกอยู่ในอันตราย!

เพชฌฆาตวางมีดลงพลางหรี่ตาอย่างเย็นชา “ไสหัวไป ภายในสิบนาทีถ้ายังไม่ไปให้พ้นจากสายตาฉัน นายจะต้องกลายเป็นปุ๋ยในสวนของฉัน”

น้ำเสียงของเสิ่นเฉินโจวแฝงไปด้วยแววขบขันจาง ๆ

แม้จะเป็นเพราะความสงสัยและความสนใจเล็กน้อยที่ทำให้เกิดความเมตตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่เขาก็ยังมีความโหดเหี้ยมในการเล่นกับเหยื่อที่ใกล้ตาย

ความจริงมันแตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกของเขามากเกินไป

ชายที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดตัวกระตุก บาดเจ็บสาหัสมากขนาดนี้หากเป็นคนทั่วไปเกรงว่าคงสิ้นใจไปแล้ว

หลินอี้กลับต้องตะเกียกตะกายออกไปจากห้องใต้ดิน ออกไปให้พ้นจากสายตาของเสิ่นเฉินโจวภายในสิบนาที

นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้สำเร็จได้

แต่ภายใต้สายตาหยอกล้อของเสิ่นเฉินโจว หลินอี้ก็ลากขาข้างหนึ่งที่หักพยายามยืนขึ้นมาอย่างโซเซ

เสิ่นเฉินโจวเลิกคิ้ว

ซิงซิงดึงมือของเสิ่นเฉินโจว ใบหน้าเล็ก ๆ พิงที่ต้นขาของพ่อและหันหน้าไปมองเขาอย่างเงียบ ๆ 

ดีมากเลย คุณอาคนนี้รอดแล้ว

การกระพือปีกของผีเสื้ออาจทำให้เกิดพายุเฮอริเคนครั้งใหญ่ขึ้น การกระทำของซิงซิงก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงแบบเดียวกัน

เด็กน้อยอายุสามขวบครึ่งในตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่าชะตาชีวิตของคนเหล่านี้จะเคลื่อนไปในทิศทางไหน ทั้งยังจะส่งผลต่อคนรอบข้างและตัวเองอย่างไร

เธอเพียงแค่อาศัยสัญชาตญาณในการเลือกเท่านั้น

หลินอี้ยืนอยู่ตรงหน้าเสิ่นเฉินโจวโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขายืนโซเซอย่างไม่มั่นคง ความคิดอันแรงกล้าในจิตใจทำให้เขารักษาความสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ได้

เขาเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้มากนักจึงทำได้เพียงค้อมตัวให้เสิ่นเฉินโจวและก้มศีรษะลง หลังจากนั้นจึงลากร่างที่เต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล ทั้งยังมีขาที่หักข้างหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ

นึกไม่ถึงว่าจะออกไปจากห้องของเขาภายในสิบนาทีได้ เสิ่นเฉินโจวคิด

เป็นไปอย่างที่คิดว่าเขาคือลูกน้องที่น่าชื่นชมทีเดียว

ซิงซิงเห็นว่าในที่สุดคุณอาคนนั้นก็เดินออกไปแล้วจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมาหาพ่อทำไม

“พ่อคะ...” เธอจับมือของเสิ่นเฉินโจวไว้ “พ่อคะ พรุ่งนี้ไปหาพี่สาวเถอะนะคะ...”

เสิ่นเฉินโจวหรี่ตาลงมองสัตว์เลี้ยงตัวน้อย

เดิมทียังสงสัยว่าหลินอี้ทรยศ มาตอนนี้ก็ยิ่งอยากถามเด็กน้อยมากขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยตัวลูกน้องที่มีเรื่องปิดบังตนเองไป

การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกใหม่...แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยให้คนนอกมามีผลกระทบจนเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจ

เขาไม่ได้ปล่อยมือซิงซิง ทั้งยังพาเธอกลับไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงบนโซฟา

“พี่สาวเหรอ?” เสิ่นเฉินโจวจ้องมองดวงตาทั้งสองข้างของซิงซิง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและน่าฟังมากทีเดียว

ตอนที่เขาแสดงสีหน้าอ่อนโยนก็ราวกับเจ้าพ่อที่สามารถกอบกุมทุกสิ่งได้

ซิงซิงออกแรงพยักหน้าและจับนิ้วมือไว้ก่อนจะพยายามเรียบเรียงคำพูด

“ค่ะ พี่สาว พี่สาวคนที่สี่ พี่สาวคนที่เป็นดาราดัง!”

เสิ่นเฉินโจวค่อย ๆ กะพริบตา นิ้วมือทั้งสิบวางไว้บนเอวและเอนตัวลงไปบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน

“อา มู่จือ”

มู่จือคือลูกสาวบุญธรรมของเขา ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากพวกลูกชายบุญธรรมของเขา แล้วเด็กคนนี้รู้ได้อย่างไร?

ซิงซิงเห็นพ่อพูดชื่อพี่สาวคนที่สี่ออกมาก็รู้สึกคาดหวังเป็นอย่างมาก!

“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ! พี่สี่...”

มืออวบเล็กทำท่าทาง เด็กน้อยมีท่าทีพยายามอธิบายอย่างจริงจังยิ่ง

“พี่สี่ตกอยู่ในอันตรายค่ะ มีคนไม่ดี คนไม่ดีจะมาทำร้ายพี่สี่!”

เพราะกลัวว่าพ่อจะไม่รู้ว่าอันตรายนี้ใหญ่หลวงแค่ไหน ซิงซิงจึงยกมืออวบเล็กวาดเป็นวงกลมขนาดใหญ่

“มีอันตราย...ใหญ่เท่านี้เลยค่ะ!”

พูดจบดวงตากลมโตของซิงซิงก็จ้องมองเสิ่นเฉินโจวอย่างคาดหวัง แต่เสิ่นเฉินโจวไม่เปลี่ยนแปลงท่านั่งแม้แต่น้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบทั้งยังไม่รีบไม่ร้อน

“อันตราย? ถึงตายไหม?”

ซิงซิงชะงักไปก่อนส่ายศีรษะ

เสิ่นเฉินโจว “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร”

ซิงซิงตกตะลึง

นี่พ่อหมายความว่าอย่างไร?

พ่อไม่เข้าใจความหมายของซิงซิงหรือ?  

ซิงซิงร้อนรนพยายามอธิบาย “พ่อไปปกป้องพี่สาวเถอะค่ะ!”

เสิ่นเฉินโจวหัวเราะเสียงแผ่ว

“ปกป้องเหรอ? ถ้าเธอเป็นคนไร้ค่าขนาดนั้นตายไปจะดีกว่า”

“แต่ไม่ถึงตายไม่ใช่เหรอ แล้วเธอจะกังวลไปทำไม?”

คนเราต้องเดินผ่านนรกสักครั้งและตะเกียกตะกายขึ้นมาจากแอ่งเลือดจึงจะนับว่าเป็นคมมีดที่ดี ดังนั้นแต่ไหนแต่ไรเขาจึงยืนมองพวกลูกบุญธรรมเจ็บปวดและดิ้นรนเพียงเท่านั้น

ซิงซิงสำลักน้ำลาย หลังจากตระหนักได้ว่าพ่อไม่ยอมช่วยพี่สาว ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พ่อคะ...”

เสียงสะอื้นของเธอถูกเสียงเย็นชาขัดจังหวะไว้

“พอแล้ว”

เสิ่นเฉินโจวเอ่ยปากและหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างของซิงซิงอย่างพิจารณา

“วันนี้เธอพูดมากพอแล้ว ตอนนี้ฉันจะถามหนึ่งประโยค ส่วนเธอก็ตอบมาหนึ่งประโยค”

ซิงซิงรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายทั่วทั้งร่างของเสิ่นเฉินโจวแต่ไม่ได้หวาดกลัว กลับยืดหลังตรงตามสัญชาตญาณ

เสิ่นเฉินโจว “เรื่องอาการบาดเจ็บของชิงฮวน เรื่องที่หลินอี้ไม่ได้ทรยศฉัน และเรื่องที่มู่จือเป็นลูกบุญธรรมของฉัน ทั้งสามเรื่องนี้เธอรู้ได้ยังไง?”

คำพูดนี้ยาวอยู่บ้างและมีข้อมูลจำนวนมากเช่นกัน ซิงซิงพยายามทำความเข้าใจด้วยสมองเล็ก ๆ จับนิ้วเอาไว้ก่อนจะพึมพำทวนคำพูดของเสิ่นเฉินโจวอีกครั้ง

“พี่สาวชิงฮวน...ซิงซิงเห็น” ซิงซิงเกาศีรษะ เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

ภาพฮวงจุ้ยและเส้นดวงชะตา ถ้าให้พูดก็เหมือนกับการหายใจสำหรับซิงซิง เป็นสิ่งที่เข้าใจได้ด้วยสัญชาตญาณเหมือนกับการดื่มน้ำที่เป็นไปตามธรรมชาติ

แน่นอนว่าเธอเห็นข้อมูลเหล่านั้นจึงรู้ว่าบนตัวของพี่สาวชิงฮวนมีแผลอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นหากยังไม่รีบรักษาแล้วปล่อยทิ้งไว้จะมีผลร้ายแรงตามมาอีกด้วย

“คุณอาเมื่อกี้ซิงซิงก็เห็นเหมือนกัน”

“และพี่สี่ ซิงซิงก็รู้จักด้วยค่ะ”

เด็กน้อยพูดจบก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความจริงใจ ดูท่าทางเหมือนจะพยายามอธิบายอย่างเต็มที่แล้ว

เสิ่นเฉินโจวมองซิงซิงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

เห็นซิงซิงมีท่าทีสับสนอยู่บ้างเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด ทั้งยังไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตอบสนองอย่างไร

ใบหน้าเล็ก ๆ ตึงเครียดขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะจับบางอย่างเอาไว้

มือเล็กคว้าหมาป่าด้านข้างที่นอนคว่ำอยู่

ขนบนหัวของหมาป่าถูกคว้าไว้ทำให้ติ๋งติ่งไม่พอใจเป็นอย่างมาก ส่วนซิงซิงเพื่อบรรเทาความตึงเครียดภายใต้การจ้องมองของเสิ่นเฉินโจว จึงก้มหัวลงไปพูดกับติ๋งติ่งอย่างตะกุกตะกัก

“ติ๋งติ่ง พ่อเป็นอะไรน่ะ? ทำไมพ่อถึงจ้องซิงซิงเขม็งเลย...”

ติ๋งติ่ง “...”

สวัสดี ฉันเป็นแค่หมาป่าตัวหนึ่งเท่านั้นเองนะ

ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็สั่นขึ้น สายเรียกเข้านี้ช่วยทำลายบรรยากาศที่ชวนหายใจไม่ออก

เสิ่นเฉินโจวมองโทรศัพท์แล้วรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

พวกลูกชายบุญธรรมและลูกสาวบุญธรรมของเขาแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยติดต่อมาหาเขาก่อน

เพราะ…พวกเขาไม่กล้า

นี่เป็นครั้งแรกที่อินเสินโทรมา เสิ่นเฉินโจวมองโทรศัพท์ ก่อนจะมองไปทางซิงซิงและได้เห็นดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเด็กน้อยอย่างที่คาดไว้

ช่างใจกล้าจริง ๆ

เสิ่นเฉินโจวเปิดลำโพง และเป็นไปตามที่เขาคาดไว้

หลังจากอินเสินกล่าวทักทายเขาอย่างสุภาพ สิ่งที่ถามออกมาประโยคแรกคือ “ซิงซิง...ปรับตัวได้ไหมครับ?”

ไม่ว่าใครก็คาดไม่ถึงว่าอินเสินผู้สง่าผ่าเผยจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงระมัดระวังแบบนี้

เสิ่นเฉินโจวยังไม่เปิดปากพูด ซิงซิงที่ได้ยินเสียงอินเสินก็โผเข้าไปด้วยความดีใจ แม้แต่ความเกรงกลัวที่มีต่อสายตาของเสิ่นเฉินโจวเมื่อครู่ก็ล้วนลืมไปจนหมด

“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่คะ!”

เสียงนุ่มนวลเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ปากจ่อไปที่ตัวรับเสียง ร่างเล็ก ๆ เจ้าเนื้อนั่งอยู่บนตักของเสิ่นเฉินโจวอย่างไม่รู้ตัว

หลังจากอินเสินเงียบไปครู่หนึ่งก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก

หินที่อยู่ในใจเขามาโดยตลอดถูกวางลง แม้แต่มุมปากที่กดลงของเขาเองก็ยังเปลี่ยนเป็นโค้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เขาไม่กล้าแสดงความรู้สึกมากเกินไปต่อหน้าพ่อ จึงทำเพียงแค่ส่งเสียง ‘อืม’ เบา ๆ เสียงหนึ่งก่อนจะพูดต่อ

“คุณพ่อ ขอบคุณครับ”

เสิ่นเฉินโจวไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองไปที่เด็กน้อยซึ่งฟุบอยู่บนตักของตัวเองและอยากจะเตะเธอออกไป ซิงซิงไม่รู้ความคิดของผู้เป็นพ่อแม้แต่น้อย ขณะเดียวกันสมองเล็ก ๆ ของเธอทำงานอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยถามเสียงหวาน 

“พี่ใหญ่ ซิงซิงคิดถึงพี่ใหญ่! จะกลับมาเมื่อไหร่เหรอคะ!”

เธอนึกขึ้นมาได้อย่างกะทันหันว่าถ้าพี่ใหญ่รีบกลับมา ถึงพ่อไม่ไปช่วยพี่สี่แต่พี่ใหญ่ก็ยังไปช่วยได้!

อินเสินรู้สึกว่าหัวใจตัวเองราวกับถูกของนุ่มนิ่มบางอย่างกระแทกเข้ามา ความคิดถึงนั้นทั้งบริสุทธิ์และไร้เดียงสาอย่างที่ไม่มีสิ่งใดเจือปน

“พรุ่งนี้ก่อนสี่ทุ่ม” เสียงของเขาผ่อนคลาย ทั้งยังตอบกลับมาอย่างมีน้ำอดน้ำทน

ซิงซิงที่ได้ยินก็กังวลขึ้นมา...

นี่มันหลังจากที่พี่สาวตกอยู่ในอันตรายแล้ว!