ตอนที่ 78
“หือเด็กพวกนี้กำลังไปเซ็นทรัลปาร์คงั้นเหรอ !!!” สตีฟพูดกับตัวเองหลังจากมองดูป้ายบอกทางซึ่งอีกไม่กี่กิโลก็จะถึงเซ็นทรัลปาร์ค
“เลเวลยี่สิบสี่คิดจะไปฆ่าตัวตายหรือไง” สตีฟอดส่ายหน้าไม่ได้แต่ก็ตามไปต่อโดยไม่ได้คิดจะออกไปห้ามหรืออย่างไร
ในที่สุดเวลาเกือบสี่ทุ่มสตีฟก็ตามเจ้าเด็กสองคนนี่มาจนถึงเซ็นทรัลปาร์ค
“มาที่นี่จริงๆด้วย” สตีฟพูดออกมาหลังจากเห็นเจ้าเด็กสองคนนี้เข้าไปในสวนไม่รอช้าสตีฟแอบตามเข้าไปโดยไม่ให้ทั้งสองรู้ตัว
“อ๊ะนั่นทอมเราเจอเหยือแล้ว !!!” เจมส์พูดออกมาหลังจากเจอสัตว์กลายพันธ์ตัวแรกของพวกเขาในคืนนี้
หน้าต่างงูเห่าดำ Level : 31เป็นงูที่มีพิษอัมพาตถึงตาย พิษของมันจะเข้าไปทำลายอวัยวะต่างๆในร่างดังนั้นจึงต้องระวังพิษของมันให้ดี
“งูเห่าดำงั้นเหรอ !!” สตีฟอุทานเบาๆหลังจากตรวจดูสถานะของมันแล้ว เจ้างูตัวนี้ตัวไม่ใหญ่มากความยาวของมันประมาณหนึ่งเมตรเท่านั้น
ชี่ !!!! เจ้างูเมื่อเห็นเจมส์และทอมมี่ก็เริ่มแผ่แม่เบี้ยและส่งเสียงขู่ทันที
“ทอมนายไปล่อมันไว้ฉันจะจัดการเอง” เจมส์พูด
“อะ อะ อืม...” ทอมพยักหน้าอย่างกล้าๆกลัวก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหามันช้าๆ
ทอมค่อยๆยกมือขึ้นก่อนจะมีดอกกุหลาบดอกหนึ่งโผล่ขึ้นมาบนมือของเขา
“นี่น่ะเหรอสกิลของนักมายากลจู่ๆเอาดอกกุหลาบออกมาจากความว่างเปล่าเฉยเลยขนาดเรามีค่าความเร็วที่สูงมากยังดูไม่ทันว่าเอาออกมายังไง” สตีฟพูดหลังจากเห็นดอกกุหลาบปรากฎขึ้นมาบนมือของทอม
“แต่เอาออกมาทำไมล่ะ” สตีฟไม่เข้าใจว่าทอมเสกดอกกุหลาบออกมาทำไมตอนนั้นเองจู่ๆทอมก็สะบัดมือดอกกุหลาบที่เคยอยู่ในมือก็กลายเป็นมีดสั้นทำเอาสตีฟถึงกับอ้าปากค้าง
ฉึก !! ทอมไม่รอช้าพอเปลี่ยนเป็นมีดแล้วเขาก็ปาใส่เจ้างูเห่าดำทันทีแต่ด้วยฝีมือการปามีดของทอมนั้นห่วยเกินไปทำให้มีดไปปักที่พื้นแทนที่จะปักเข้าที่ร่างของงูตัวนั้น
ชี่ !! เจ้างูดำเริ่มโกรธมันพุ่งเข้าโจมตีทอมทันที
“เจมส์เร็วเข้า !!” ทอมตะโกนเรียกเจมส์
“ขอหนึ่งนาที !!” เจมส์ตะโกนกลับไปสตีฟเห็นเจมส์กำลังใช้สกิลสายฟ้าของเขาสร้างกระสุนสายฟ้าอยู่
หวืด !! หวืด !! หวืด !! เสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งไปตามมือของเจมส์ก่อนมันจะรวมตัวกันเป็นก้อนสายฟ้าเล็กๆตรงมือของเจมส์
“ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งนาทีเพื่อใช้สกิลเลยเหรอเนี่ย ที่ลากเจ้าหนูทอมมี่นั่นมาด้วยเพราะจะให้ล่อสัตว์กลายพันธ์ให้นี่เอง ส่วนตัวเองก็ยืนรอโจมตีหลังจากใช้สกิลสำเร็จ” สตีฟพยักหน้าเขาพอจะเข้าใจแผนของเด็กสองคนนี้แล้ว
“ทอมฉันพร้อมแล้วลากมันมาทางนี้เลยแล้วหลบให้ดีนะ !!!” เจมส์ตะโกนบอกในที่สุดเขาก็ใช้สกิลของเขาสำเร็จ
ฟุ่บ !! ทอมลากงูเห่าดำมาหาเจมส์และกระโดดหลบไปด้านข้างก่อนเจมส์จะปล่อยสกิลไปทันที
ไลท์นิ่งบูลเล็ท !! ตู้ม !! สายฟ้าที่ถูกสร้างให้กลายเป็นบอลเล็กๆคล้ายลูกกระสุนถูกยิงออกไปจากมือของเจมส์ก่อนจะโดนเข้าเต็มๆหัวของเจ้างูเห่าดำจนหัวมันถึงกับระเบิดออกร่างของมันแน่นิ่งทันทีสตีฟใช้ระบบตรวจดูก็พบว่ามันกลายเป็นศพเรียบร้อยแล้ว
สกิลไอ้เด็กเวรนี่แรงดีนี่ แต่ใช้เวลานานไปหน่อยนะกว่าจะปล่อยออกไปได้ สตีฟคิด
“เยสเห็นมั้ยล่ะทอมฉันซะอย่างแค่สัตว์กลายพันธ์กระจอกแบบนี้จัดการได้สบาย !!” เจมส์พูดออกมาก่อนจะเดินเข้าไปและเก็บร่างของงูเห่าดำเข้ากระเป๋ามิติไปทันที
“ป่ะทอมเราลุยกันต่อเถอะ สักตีสองตีสามค่อยกลับ ฉันอยากเลเวลสามสิบไวๆ” เจมส์พูดก่อนจะเดินนำพาเพื่อนของเขาเข้าลึกไปในสวนเซ็นทรัลปาร์คทันที
“ไอ้เด็กสองคนนี่จะประมาทเกินไปแล้ว ล่าแค่รอบนอกยังพอว่าแต่นี่จะเข้าไปด้านในงั้นเหรอ สัตว์กลายพันธ์มันไม่ได้อยู่ตัวเดียวตลอดนะเฟ้ย !!!” สตีฟอดพูดออกมาไม่ได้ถึงระยะเวลาการเป็นฮีโร่ของเขาจะสั้นมากแต่ก็พูดได้เลยว่าเขาก็ลุยกับพวกมันมาเยอะเหมือนกัน แถมยังมีโฟว์ที่คอยสอนเรื่องต่างๆให้ที่แคนนาดา ไหนจะตอนไปลุยเม็กซิโกอีก สตีฟพูดได้เลยว่าประสบการณ์ของเขานั้นก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
“เฮ้อตามไปก่อนแล้วกันจะปล่อยไว้ก็ไม่ได้ยังไงไอ้เด็กสองคนนี่ก็เป็นลูกศิษย์ของซาร่า” สตีฟถอนหายใจออกมาก่อนจะปรายตามองไปทางซ้ายห่างออกไปหลายร้อยเมตรซึ่งสตีฟเห็นดวงตาสีแดงหลายคู่กำลังจ้องมองไปที่เจมส์และทอมมี่ที่เดินเข้าไปด้านใน
“อ่าพวกล่าเป็นฝูงออกมาแล้วสินะ” สตีฟพูดก่อนจะมองดูที่พื้นที่มีหินอยู่หลายก้อนเขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาจนเต็มกำมือก่อนจะยกมือขึ้นและดีดหินพวกนั้นไปทางที่เห็นดวงตาสีแดงพวกนั้นทันที
แมทเทอร์บีม !! ฟิ้ว !! ฟิ้ว !! ฟิ้ว !! ฟิ้ว !! หินในมือถูกยิงออกไปด้วยพลังกายของสตีฟล้วนๆ
โผละ !! โผละ !! โผละ !! โผละ !! เสียงกระโหลกของสัตว์กลายพันธ์พวกนั้นระเบิดออกเบาๆเพราะหินที่สตีฟใช้นั้นก้อนไม่ใหญ่มาก
ตุ่บ !! ตุ่บ !! ตุ่บ !! ตุ่บ !! สตีฟได้ยินเสียงร่างของมันร่วงลงกับพื้นก่อนจะยิ้มออกมาและเดินตามเจมส์และทอมมี่ไปโดยไม่ได้คิดจะกลับไปเก็บซากสัตว์กลายพันธ์พวกนั้นสักนิด
“นั่นเจออีกตัวแล้วทอม ไปล่อมันมาฉันจะสร้างไลท์นิ่งบูลเล็ทมาจัดการมันเอง” เจมส์พูด
“อืมได้” ทอมเริ่มตอบอย่างมั่นใจหลังจากพวกเขาสามารถจัดการสัตว์กลายพันธ์ตัวแรกไปได้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
“เยสในที่สุดฉันก็เลเวลอัพสักที ของนายเป็นไงบ้างทอม” เจมส์พูดก่อนจะถามทอมเพื่อนของเขา
“สองเลเวลแล้วล่ะ” ทอมพูด
“ไวสุดยอดไปเลยแฮะจัดการกับพวกที่เลเวลมากกว่าเนี่ย” เจมส์พูดอย่างย่ามใจ
“อืม...ว่าแต่เราจะไปกันต่อมั้ยฉันชักง่วงๆแล้วสิ” ทอมพูด
“ง่วงอะไรของนายทอมเป็นเด็กหรือไง วันนี้ไม่ตีสามไม่เลิกนี่ยังไม่เที่ยงคืนเลยนะ” เจมส์พูด
“ตีสามเลยงั้นเหรอ พรุ่งนี้เรามีสอบเก็บคะแนนเช้านะ !!!” ทอมพูดอย่างตกใจ
“ข้อสอบกิ๊กก๊อกแบบนั้นหลับตาก็ทำได้เฟ้ย จะไปกังวลทำไม” เจมส์ตวาดเข้าให้ก่อนจะเดินหาสัตว์กลายพันธ์ต่อ
“นายทำได้แต่ฉันทำไม่ได้นี่.......” ทอมพูดเสียงเบาก่อนจะเดินตามเจมส์ไป
“ไอ้เด็กพวกนี้จะเดินเข้าไปลึกถึงไหนฟระ !!” สตีฟที่เดินตามอยู่อดบ่นออกมาไม่ได้เขาเองก็เริ่มง่วงแล้ว
ฟิ้ว !! โผละ !! สตีฟยิงหินออกไปอีกก้อนเพื่อจัดการกับสัตว์กลายพันธ์เลเวลกว่าสี่สิบที่กำลังเดินไปทางเจมส์และทอมมี่
“ไอ้เด็กเวรสองคนนี่ก็ไม่รู้เอาซะเลยว่าการต่อสู้เสียงดังมันเรียกสัตว์กลายพันธ์ตัวอื่นๆเข้ามานี่ถ้าไม่คอยจัดการให้คงไม่พ้นโดนสัตว์กลายพันธ์ขย้ำไปแล้ว” สตีฟส่ายหน้าออกมาก่อนจะเดินตามต่อไป
“อ๊ะเจออีกตัวแล้วทอมนายรีบไปล่อมันเร็ว !!!” เสียงเจมส์ดังขึ้นทำให้สตีฟหันไปมองว่าพวกเด็กสองคนนี้เจอตัวอะไรอีกกันแน่
“ไอตัวนั้นมัน !!!” สตีฟอุทานออกมาอย่างตกใจเพราะเจ้าตัวที่สองคนนี้เจอคือเจ้าสัตว์กลายพันธ์ที่ครั้งหนึ่งทำเอาเขาเกือบตายมาแล้ว
“เจมส์ตัวนี้มันเลเวลสูงกว่าตัวอื่นอีกนะฉันว่าเราถอยดีกว่ามั้ย” ทอมพูดอย่างไม่แน่ใจเพราะที่ผ่านมาเจอแต่ตัวเลเวลประมาณสามสิบ
“ไหวน่าก็แค่เลเวลสามสิบเจ็ดเอง !!” เจมส์พูดอย่างมั่นใจ
หน้าต่างนกฮูกกลายพันธ์ Level : 37นกฮูกกลายพันธ์เป็นสัตว์หากินกลางคืนกินเนื้อเป็นอาหาร ซึ่งมันจะใช้การเรือนแสงของตัวเองล่อเหยื่อเข้ามาติดกับ
ฮุก !! ฮุก !! เสียงของเจ้านกฮูกร้องออกมาร่างของมันยังขนาดพอๆกับที่สตีฟเคยเห็นที่สำคัญมันเรือนแสงได้เหมือนเดิม
“ฉิบหายและตัวเดียวกันเลย !!” สตีฟอุทานออกมาพลางรีบหลับตาลงเพราะรู้พิษสงของเจ้านกฮูกนี่ดี
“อ๊ะเจมส์ช่วยฉันด้วย ฉันกำลังเดินเข้าไปหามัน !!!” เสียงทอมพูดอย่างกลัวๆเขานั้นเริ่มบังคับร่างของตัวเองไม่ได้แล้ว
“อะไรของนาย นายก็ต้องเข้าไปหาเพื่อล่อมันให้ฉันอยู่แล้วป่ะ เอาล่ะขอหนึ่งนาทีเหมือนเดิมฉันจะเริ่มใช้สกิลแล้ว !!” เจมส์พูดออกมาแต่ทันใดนั้นเองจู่ๆขาของเขาก็ขยับเดินไปข้างหน้า
“เฮ้ย !! ระ ระ ร่างฉันขยับไปเอง !!” เจมส์อุทานออกมา
“เจมส์ช่วยฉันด้วย !!!!!!” ทอมเริ่มร้อยโวยวายขอความช่วยเหลือ
“ฉะ ฉะ ฉันบังคับร่างตัวเองไม่ได้เลยทอม ใครก็ได้ช่วยด้วย !!!!!!!!” เจมส์เองก็เริ่มลนลานเขาตะโกนขอความช่วยเหลือทันที
“ต้องช่วยแล้วสิ เมื่อครู่เจ้านกฮูกมันอยู่ตรงนั้นสินะ หรือว่าตรงนี้หว่า !!” สตีฟพูดออกมาตอนนี้เขาหลับตาอยู่เขาก็ไม่แน่ใจว่านกฮูกมันอยู่ตรงไหนสตีฟหันหน้าไปรอบๆก่อนจะมั่นใจ
“เอาล่ะตรงนั้นสินะจัดการเลยแล้วกัน” สตีฟพูดก่อนจะยกแขนขึ้นมาและเล็งไปที่เจ้านกฮูกนั่น แต่ทันใดนั้นเองเขาก็รู้สึกตัวว่าก้อนหินที่เก็บมามันหมดไปแล้ว
“เฮ้ยก้อนหินหมด !!” สตีฟอุทานอย่างตกใจ
“ใครก็ได้ช่วยพวกเราด้วย !!!!!!!!!!” เสียงทอมมี่ตะโกนขอความช่วยเหลือดังไปทั่วสวนเซ็นทรัลปาร์คตอนนี้ร่างของทอมมี่นั้นอยู่ห่างกับเจ้านกฮูกไม่ถึงสองเมตรแล้ว
ฮุก !!! เจ้านกฮูกร้องออกมาก่อนจะอ้าปากเตรียมเขมือบทอมมี่เป็นคนแรก
“ไม่ได้การแล้ว !!!” สตีฟอุทานออกมาก่อนจะรีบลืมตาและพุ่งเข้าใส่เจ้านกฮูกทันที
ฟุ่บ !! ร่างของสตีฟปรากฎขึ้นที่ตรงหน้าของทอมมี่และเจมส์
ย๊าก !!! ตู้ม !!!!!!!!!!! สตีฟร้องตะโกนออกมาก่อนจะต่อยเข้าไปที่นกฮูกกลายพันธ์ตัวนี้เต็มแรง
แรงหมัดของสตีฟนั้นทำเอาร่างของเจ้านกฮูกกลายพันธ์ตัวนี้กลายเป็นกองเนื้อทันทียังไม่หมดเท่านั้นพื้นที่ด้านหลังจากจุดที่สตีฟปล่อยหมัดออกไปนั้นยังหายไปเกือบสิบเมตร
ทอมมี่และเจมส์อ้าปากค้างกับภาพที่เห็น
“แค่ก !! แค่ก !! ให้ตายเถอะออกแรงเยอะไป ถุ้ย !! ขนนกเข้าปากเลยตรูจะเป็นโรคไข้หวัดนกมั้ยวะเนี่ย !!” สตีฟไอเอาเศษขนนกที่กระเด็นเข้าไปในคอออกมาก่อนจะหันมามองเจ้าเด็กเวรสองคนนี่
“ไงเจ้าหนู ไม่บาดเจ็บใช่มั้ย !!!” สตีฟถามทอมมี่และมองไปที่เจมส์ด้านหลัง
“ลุง !!!x2” ทอมมี่และเจมส์อุทานออกมาอย่างตกใจที่เห็นสตีฟที่นี่
“เออตรูเองและก็เลิกเรียกลุงได้แล้ว เดี๋ยวพ่อโบกคว่ำ !!!” สตีฟพูดก่อนจะยกมือขึ้นขู่
อึ๋ย !!! เด็กทั้งสองคนถึงกับสะดุ้งเพราะยังจำภาพที่สตีฟต่อยร่างของเจ้านกฮูกนั่นกลายเป็นกองเนื้อได้อยู่
จบ...