มรรคาพลิกฟ้า

        เมื่อฝึกฝนท่าร่างจนสามารถแยกเงาได้ถึงหกร่างตามใจปรารถนา กังหลงเรียกดาบอัคคีโลกันต์อเวจีที่มีน้ำหนักหนึ่งพันชั่งออกมากวัดแกว่งและใช้ท่าร่างเคลื่อนไหว ยามเมื่อมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งพันชั่งพลังปราณลดลงอย่างรวดเร็วจนท่าร่างของกังหลงถึงกับถูกถ่วงให้ช้าลงถึงสามเท่า กังหลงนำดาบยักษ์กลับสะพายไว้กลางหลัง และเกร็งลมปราณโคจรตามเคล็ดวิชาทักษะลมปราณสวรรค์รวมธาตุปัจเจกเทวะจุติในทันที

        จุดชีพจรทั้งห้าสิบสี่จุดและจุดจักระทั้งเจ็ดต่างได้รับการกระตุ้นหมุนวนอย่างรวดเร็วจนเกิดหลุมดำที่มีพลังมหาศาลขึ้นที่ตำแหน่งจักระธาตุสายฟ้าและตำแหน่งธาตุอัคคี หลุมดำทั้งสองต่างดูดกลืนพลังปราณธรรมชาติทุกชนิดทั้งปราณความร้อนพลังจิตวิญญาณ

        ทั้งปราณบริสุทธิ์และปราณสกปรกอย่างตะกละตะกราม ทุกอย่างที่ถูกดูดกลืนเข้ามาผันแปรเป็นเป็นพลังปราณสะสมในจุดตันเถียนทั้งสิ้น กังหลงกำหนดจิตจนสงบนิ่งเข้าสู่สภาวะจิตเหนือโลกีย์อีกครั้ง จิตส่วนหนึ่งแยกแยะการเคลื่อนไหวท่าร่างเก้ากายาอัสนีไม่ทิ้งรอย จิตส่วนหนึ่งสำรวมหมุนเวียนลมปราณสวรรค์รวมธาตุปัจเจกเทวะจุติ

        จวบจนร่างกายสามารถดูดกลืนพลังปราณที่สูญเสียไปมาหมุนเวียนทดแทนได้ทันท่วงทีทำให้สามารถร่ายรำเคลื่อนไหวท่าร่างได้นานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

         เมื่อเห็นว่าการหมุนเวียนลมปราณสวรรค์รวมธาตุปัจเจกเทวะจุติ ช่วยลดทอนพลังกดดันลงจนเป็นปกติ และปราณความร้อนมิได้เป็นอุปสรรคใด ๆ ต่อตนอีก ทั้งเหล่าสัตว์อสูรก็มิได้สร้างปัญหาใด ๆ

        หลังจากฝึกท่าร่างจนเป็นที่พอใจ การเคลื่อนไหวทั้งที่แบกน้ำหนักหนึ่งพันชั่งไว้ดุจเคลื่อนไหวด้วยตัวเปล่ากังหลงจึงมุ่งหน้าสู่หอชั้นที่สาม ผ่านไปสู่หอทั้นที่สี่ ..ชั้นที่ห้า...และขึ้นไปสุู่หอชั้นที่หกทันที

        แม้พลังกดดันและปราณความร้อนจากหอขั้นที่สองถึงชั้นที่หกจะเพิ่มขั้นทุกหนึ่งระดับต่อหนึ่งชั้น แต่หาเป็นอุปสรรคอันใดไม่ กังหลงอาศัยการโคจรลมปราณสวรรค์รวมธาตุปัจเจกเทวะจุติเพิ่มขึ้นจนลมปราณสวรรค์รวมธาตุปัจเจกเทวะจุติเข้มแข็งขึ้นทุกคราที่พลังกดดันเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ 

        ภายในหอนิรทุกข์ชั้นที่หก บัดนี้รอบทางเดินเต็มไปด้วยทะเลลาวาที่แผ่ปราณความร้อนมากมายและพลังกดดันเพิ่มขึ้นมากว่าของหอชั้นที่หนึ่งถึงหกเท่า แต่ปัจจุบันหลังจากที่ได้กลืนกินเม็ดพลังธาตุอัคคีโลกันต์อเวจีลงไป ปราณความร้อนหรืออัคคีใด ๆ มิสามารถทำอันตรายแก่กังหลงได้อีก

        แต่พลังกดดันที่เพิ่มขึ้นถึงหกเท่าเริ่มทำให้ความสามารถของกังหลงลดลงถึงสามเท่าอีกครั้ง กังหลงนั่งลงเข้าฌาณกำหนดจิตโคจรลมปราณสวรรค์รวมธาตุปัจเจกเทวะจุติอย่างสุดกำลังจนจุดชีพจนทั้งหมด จุดจักระทั้งเจ็ดเกิดแรงดูดกลืนมหาศาลปราณความร้อนจากทะเลลาวา ปราณธรรมชาติอื่น ๆ วิ่งเป็นเส้นสายเข้าสู่รูขุมขนที่เปิดออกรอบกายกังหลง ปราณทุกอย่างถูกปรับเปลี่ยนเป็นพลังบริสุทธิ์ทับถมลงสู่จุดตันเถียนจนเต็มเปี่ยม ไหลกระจายไปสู่เส้นชีพจรทั่วร่าง ชีพจรที่เคยหลบซ่อน บัดนี้ปรากฎชัดเจนขึ้นอีกครั้ง สีทองแจ่มชัดของเส้นชีพจรขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นทั่วร่างกายกังหลง

        พลังปราณบริสุทธิ์จากจุดตันเถียนถูกกระจายสู่เส้นชีพจรอย่างรวดเร็ว หมุนวนไปรอบแล้วรอบเล่า และยิ่งรวดเร็วขึ้น หากใครมาพบเจอเข้าตอนนี้จะเห็นว่า ร่างที่นั่งกลับกลายเป็นสีทองระยิบระยับกระแสสีทองหมุนวนรอบร่างจนเหมือนมนุษย์ทองคำ ทันใดได้เกิดกระแสพายุขนาดใหญ่หมุนวนเบื้องบนศีรษะกังหลง เบื้องบนท้องฟ้าปั่นป่วนเกิดประกายสายฟ้าหลายสายเมฆมืดครึ้ม พายุวนขนาดใหญ่ขยายออกไปเรื่อย ๆ จนหอนิรทุกข์พยายมสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

        เบื้องนอกหอนิรทุกข์พยายมหน้าจอแสดงผล ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่จุดสีเหลืองในหอชั้นที่สองที่เปลี่ยนไปมา บางคราเพิ่มขึ้นเป็นเจ็ดจุด บางคราลดลดเหลือเพียงหนึ่งจุด และเริ่มเคลื่อนที่อย่างว่องไวสู่หอที่สูงขึ้นทีละชั้นในเวลาอันรวดเร็วจนไปถึงหอชั้นที่หก และขณะนี้เมื่อจุดสีเหลืองได้มาถึงหอชั้นที่หก จุดสีเหลืองได้หยุดนิ่งเพียงชั่วครู่ ไม่นานก็ได้เกิดเหตุการณ์ที่หอสั่นสะเทือนขึ้นและท้องฟ้าภายนอกหอก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นพร้อมกัน

        "เกิดอันใดขึ้น เหตุใดเกิดกระแสพายุขนาดใหญ่หมุนวน ท้องฟ้าปั่นป่วนเกิดประกายสายฟ้าหลายสาย เมฆมืดครึ้มคล้ายฝนจะตก หอนิรทุกข์พยายมก็สั่นสะเทือน หรือหอจะพังแล้ว"

        "หรือจะเป็นเพราะจุดสีเหลืองจุดนั้น"

        "โอ..ข้านึกออกแล้วเหตุการณ์แบบนี้คล้ายกับคราที่เกิดแผ่นดินไหวเมื่อไม่นานมานี้"

        ""หรือจะมีผู้เลื่อนระดับปราณยุทธ แต่ทำไมเกิดเหตุการณ์รุนแรงปานนี้ได้ เป็นผู้ที่มีปราณยุทธสูงระดับใดถึงทำให้เกิดเหตุฟ้าดินสั่นคลอนเพียงนี้"

        ภายในหอนิรทุกข์พยายมชั้นที่หก ร่างกายกังหลงบัดนี้มีสีทองครอบคลุมทั่วร่าง พลังปราณไหลเวียนขัดเกลากระดูกและกล้ามเนื้อ จนกังหลงได้ยินเสียงลั่นของกระดูก สิ่งสกปรกที่ฝังแฝงในร่างกายถูกขับออกมาทางรูขุมขนจนสลายไปหมดสิ้น 

        "ปุ๊"   

        ครั้นแล้วได้เกิดเสียงเหมือนเยื่อบาง ๆ โดนพลังทะลุทลวงไป ฉับพลันกระแสปราณจากชีพจรขนาดใหญ่สีทองได้แผ่กระจายวูบซึมแทรกสู่ทุกส่วนทุกอณูของร่างกาย จักระทั้งเจ็ดหมุนวนอย่างบ้าคลั่งดูดกลืนพลังธาตุที่เป็นของตนเข้าสู่ภายใน  จักระธาตุสายฟ้าดูดกลืนธาตุสายฟ้า จักระอัคคีดูดกลืนธาตุอัคคี จักระธาตุปฐพีดูดกลืนธาตุปฐพี จักระธาตุวารีดูดกลืนธาตุวารี..วาตะ..แสง..วิญญาณ..ธาตุใดที่มีล้วนถูกดูดกลืนไปทั้งสิ้น 

        ภายหอชั้นที่หกซึ่งเต็มไปด้วยธาตุอัคคีจากทะเลลาวา จักระธาตุอัคคีจึงทำหน้าที่ดูดกลืนปริมาณธาตุนี้ได้มากที่สุด ลม สายฟ้า จากเบื้องนอกล้วนถูกดูดกลืนเข้ามาในหอชั้นที่หกแทบทั้งสิ้นจนผู้คนด้านนอกมองเห็นเป็นเส้นสายต่าง ๆ วิ่งเข้าสู่หอชั้นที่หก จักระธาตุอัคคีเหมือนหลุมดำที่ไม่มีก้น ดูดกลืนมิรู้จักอิ่มจนปราณอัคคีในหอเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

        ทุกธาตุธรรมชาติที่ถูกดูดกลืนล้วนถูกกลั่นกรองปรับเปลี่ยนเป็นพลังปราณบริสุทธิ์สะสมเติมเต็มทุกตำแหน่งของจุดชีพจร พลังปราณหมุนเวียนขัดเกลาจนกายของกังหลงเริ่มปรับเปลี่ยนเป็นสีทองแดงไปในที่สุด

        กังหลงสัมผัสได้ถึงพลังและความแข็งแกร่งของกายานี้ การไหลเวียนของปราณในกายเริ่มช้าลงและกลับสู่สภาพปกติในที่สุด เส้นชีพจรสีทองขนาดใหญ่ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นชัดเจนจนหากมีใครพบเห็นต้องตื่นตะลึงกับเส้นชีพจรสีทองขนาดใหญ่เช่นนี้

        แต่ไม่นานเส้นชีพจรสีทองก็กลับเข้าสูภาวะเลือนลางและหลบซ่อนหายไปจนมิอาจสังเกตุได้อีกเหมือนเช่นที่ผ่านมา ผิวกายของกังหลงที่มีสีทองแดง เจือจางลงจนเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ เป็นผิวสีขาวเนียนที่แม้แต่อิสตรียังต้องเหลียวมอง

        กังหลงลืมตาขึ้น กู่ร้องดังก้องสะท้านฟ้าจนทั่วทั้งหอสั่นสะเทือนแทบพังทลายลง

        "ย๊าาาาาาาาาาา...!!"

        ด้านนอกหอต้องตื่นตะลึงกับเหตุการณ์ที่เมฆหมอกสายฟ้าและพายุต่างถูกดูดกลืนเข้าสู่หอนิรทุกข์พยายมชั้นที่หกจนหมดสิ้น ชั่วครู่ได้ยินเสียงกู่ร้องสะท้านฟ้า ดังออกมาและหอที่เกิดอาการสั่นสะเทือนจนแทบพลังทลายลง ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงต่างวิ่งหนีกันจ้าละหวั่นพร้อมเสียงเอะอะโวยวาย

        "นั่น ๆ เมฆ สายฟ้าและพายุต่างถูกดูดเข้าไปในหอ เกิดอันใดขึ้นข้างในนั้นกันแน่"

        "เกิดอันใดขึ้น  ...เสีย..เสียงง..นั้นทรงพลังมาก เป็นพลังระดับใดกัน !!"

        "หนี...หนี..เร็วหอนิรทุกข์พยายมจะถล่มแล้ว....วิ่ง...วิ่ง..!!"

        แต่เหตุการณ์น่าตื่นตระหนกนี้เป็นไปเพียงชั่วครู่ก็สงบลง  ต่างจึงค่อย ๆ ทะยอยเข้ามาชมที่หน้าจอแสดงผลด้วยความอยากรู้อีกครั้ง