อยู่ๆโลกนี้ก็กลายเป็นเกมส์ออนไลน์

บทที่สามสิบ

โลกที่เขาไม่รู้จัก

ในยามเช้าตรู่ก่อนวันที่โรงเรียนของเอ็กซ์จะเปิดวันหนึ่ง หมอกยามเช้านั้นลงปกคลุมทั่วทั้งกรุงเทพมหานครแห่งนี้ ตอนนี้ประเทศนี้กำลังเข้าสู่ฤดูหนาว เมื่อฤดูหนาวเข้าใกล้สภาพอากาศในยามเช้านั้นก็ควรจะเป็นแบบนี้ 

ในถนนที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนนักร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นกำลังวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่บนถนนที่แทบจะไร้ซึ้งผู้คน หมอกที่เริ่มปกคลุมหนาขึ้นก่อนเข้ามาสู่ช่วงยามเช้า

เอ็กซ์กำลังวิ่งออกกำลังกายในยามเช้าอยู่ ในขนาดที่ยังคงวิ่งไม่หยุดเด็กหนุ่มยกนาฬิกาที่ข้อมือของตนเองขึ้นมาดู 

วิ่งไปแล้ว 15 Km

เขาวิ่งมาแล้วเป็นสิบกิโลเมตรแต่ว่าตัวของเขากลับไม่แสดงอาการเหนื่อยหอบเลยสักนิด เด็กหนุ่มยังคงวิ่งต่อไปเขาตั้งเป้าเอาไว้ว่าเขานั้นวันนี้จะวิ่งสักยี่สิบกิโลเมตร 

เพียงไม่นานตัวของเด็กหนุ่มก็สามารถทำเป้าหมายของตนเองได้สำเร็จ เขาวิ่งครบยี่สิบกิโลเมตรพอดีตัวของเขานั้นทำมันได้สำเร็จ เอ็กซ์ก็ได้หยุดวิ่งทันที

เขาหันมองซ้ายขวาอย่างประหลาดใจเพราะว่าตอนนี้ตัวของเขานั้นวิ่งไปอย่างไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งตอนนี้เขานั้นวิ่งออกมาถึงไหนแล้วก็ไม่รู้

ผู้คนรอบกายก็ไม่มี ร่างของเขายืนอยู่บนถนนที่มีหมอกหนาปกคลุม ในยามที่ดวงตะวันนั้นยังไม่ขึ้นสู่ขอบฟ้า 

‘ ให้ตายเถอะเรามาที่ไหนกันเนี่ย… ’

ในความประหลาดใจเด็กหนุ่มนั้นรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาแล้วเปิดดูแผนที่ เมื่อเขาเปิดดูตำแหน่งของเขาในตอนนี้ตัวของเขานั้นอยู่ที่ชานเมือง 

โดยเขานั้นวิ่งตรงไปเรื่อยๆขนาดนั้นเองตัวของเขาก็ไม่รู้เลยว่าเขาวิ่งไปออกจากตัวเมืองมาพอสมควรแล้ว 

‘ วิ่งลืมทางเลยเรา ’

‘ เอาเถอะอย่างไงก็ถือว่าออกมาเดินเล่นแล้วกัน ’ 

เด็กหนุ่มเดินผ่านหมอกยามเช้าไปสักพักความหนาวเย็นยามนั้นนั้นทำให้เหงื่อทั่วทั้งตัวของเขาที่เขานั้นออกกำลังมานั้นแห้งสนิท

เขานั้นเดินบนถนนเส้นนั้นไปสักพักถนนที่ไร้ซึ้งผู้คนนั้นเริ่มมีผู้คนนั้นปรากฏออกมาบางอย่างประปราย เพราะว่าตอนนี้นั้นก็เข้าสู่ยามเช้าแล้ว 

ดวงตะวันนั้นเริ่มปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า แสงสว่างสีส้มนั้นเริ่มปรากฏสู่ท้องนภา เอ็กซ์ได้หันมองออกไปทางทิศที่ดวงอาทิตย์นั้นกำลังขึ้น

มุมนี้เขานั้นสามารถเห็นดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นได้อย่างชัดเจน ร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังเดินอยู่นั้นได้หยุดหันมองดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น

‘ สวยดี…. ’ เขานั้นทำได้เพียงอุทานภายในใจ

นิ้วมือของเด็กหนุ่มนั้นปัดไปภายในอากาศเพื่อเรียกหน้าต่างของสถานะขึ้นมา 

------------------------------------------------

ชื่อ เอ็กซ์ อายุ 18 ปี (เพศ ชาย) Rank E  

สกิลติดตัว อาภรณ์แห่งความตาย

ค่าสเตตัส  

ความแข็งแกร่ง  80 หน่วย

ความรวดเร็ว 107 หน่วย

ความยืดหยุ่นร่างกาย 67 หน่วย

พรสวรรค์ -11 หน่วย

------------------------------------------------

-----------------------------------

แต้มค่าโบนัส 9375 คะแนน

สกิลติดตัว อาภรณ์แห่งความตาย(ไม่สามารถอัพเกรดได้)

สกิล - ลูกบอลเพลิงทมิฬ(เลเวล10MAX)

     - สายฟ้าทมิฬ(เลเวล10MAX)

     - ก้าวสายฟ้า(ไม่สามารถอัพเกรดได้)

     - เนตรมารแห่งความมืด(เลเวล10MAX)

     - ลูกบอลแห่งหายนะ(ไม่สามารถอัพเกรดได้)

-----------------------------------

เด็กหนุ่มนั้นดวงตาของตนเองกวาดมองหน้าต่างสถานะที่แสดงขึ้นมาตรงหน้าของเขา ก่อนที่ตัวของเขานั้นจะปัดมันลงไปเช่นเดิม 

‘ แค่นี้ก็ถือว่าเราพัฒนาไปมากแล้วแต่ตอนนี้มันยังไม่พอเรายังต้องการมากกว่านี้อีกต้องการพลังมากกว่านี้อีก… ’ เอ็กซ์นั้นเอ่ยกับตนเองภายในใจ ดวงตาทั้งสองของเขาเริ่มเปลี่ยนไปกลายเป็นดวงตาที่จริงจัง

หลังจากนั้นเอ็กซ์นั้นก็ได้เดินไปหาร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ๆ เด็กหนุ่มนั้นเดินเข้าร้านกาแฟที่พึ่งเปิดในยามเช้า ตัวของเขานั้นเป็นลูกค้าคนแรกของร้านแห่งนี้

เขาก้าวเท้าเข้าไปภายในร้านพร้อมทั้งเสียงของกระดิ่งที่ดังขึ้นมา 

“ ยินดีต้อนรับค่ะ!!! ” เสียงของพนักงานดังขึ้นมา ดวงตาของเด็กหนุ่มหันมองตรงไปที่พนักงานร้านที่ยืนอยู่ที่จุดรับออเดอร์

ท่านเป็นผู้หญิงที่อายุน่าจะราวๆสักประมาณยี่สิบกว่าๆ ผมสีดำดวงตาสีดำเงารูปร่างที่ถือว่าสมส่วนไม่ผอมหรืออ้วนจนเกินไป ผิวทั้งกายที่เป็นสีขาวผ่อง ใบหน้านี้ถือว่าดูดีในระดับหนึ่งแต่รอยยิ้มที่เธอนั้นแสดงออกมาเป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์

เด็กหนุ่มเดินตรงเข้าไปพนักงานคนนั้นเธอเป็นพนักงานคนเดียวของร้านแห่งนี้ 

เมื่อเดินเข้ามาหยุดที่จุดรับออเดอร์เด็กหนุ่มได้เงยหน้าขึ้นก่อนจะกวาดสายตาของตนเองมองเมนูที่อยู่ด้านบน

“ อืม… ” 

“ เอาลาเต้แก้วหนึ่งแล้วก็เค้กกาแฟครับ ” เอ็กซ์นั้นได้สั่งเมนูออกมา

“ ค่ะ…เชิญไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะคะ ”

“ ครับ!!! ” เอ็กซ์ตอบรับพร้อมทั้งเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะที่อยู่มุมสุดของร้าน ร้านนี้เป็นร้านกาแฟที่ตกแต่งเหมือนกับร้านกาแฟทั่วไปภายในร้านนั้นสามารถมองออกไปเห็นวิวภายนอกได้

ในขนาดนี้พระอาทิตย์นั้นกำลังขึ้น เอ็กซ์ที่กำลังนั่งรอกาแฟอยู่นั้นเขาได้หยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาก่อนที่ตัวของเขานั้นเริ่มเปิดข่าวประจำวันดู

ตอนนี้สำนักข่าวออนไลน์ของไทยนั้นได้แปลบทความของประเทศอเมริกาออกมาแล้ว 

เมื่อได้อ่านบทความนั้นจนจบดวงตาสีดำคู่นั้นได้เบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาได้อ่านอะไรบางอย่างที่มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

บทความที่เกี่ยวกับพลังของระบบ ตอนนี้ประเทศสหรัฐอเมริกาสามารถวิเคราะห์เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับมนุษย์เบื้องต้นได้แล้ว

โดยภายในบทความนั้นบอกเอาไว้ว่า สิ่งที่มนุษย์ได้รับมานั้นเป็นพลังอย่างหนึ่ง โดยพลังจะถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทการต่อสู้และประเภทปกติ

โดยประเภทจะถูกแบ่งโดยสกิลที่ติดตัวของมนุษย์โดยคนที่เป็นประเภทต่อสู้นั้นจะมีสกิลติดตัวเป็นจำพวกโจมตี และพวกปกตินั้นคือพวกที่มีสกิลติดตัวเป็นสกิลที่ไม่ได้มีผลเกี่ยวกับการต่อสู้ เช่น สกิลเพิ่มประสิทธิภาพของสมอง

“ นี่มันอะไรกัน… ” เอ็กซ์ประหลาดใจกับสิ่งที่เขานั้นได้อ่าน เขานั้นไม่เคยได้รับรู้เลยว่าสกิลนั้นจะถูกแบ่งออกเป็นสองประเภทเช่นนี้ ก่อนหน้านี้มนุษย์ทุกคนก็ล้วนมีสกิลสายต่อสู้เหมือนกันทั้งหมด แต่ในกรณีที่เขานั้นได้รับสกิล พรแห่งโชคชะตานั้นเป็นกรณียกเว้น

‘ อย่าบอกนะว่าโชคชะตาที่เปลี่ยนไปนั้นจะเกี่ยวกับเรื่องของระบบด้วย ’ 

“ โลกใบนี้ไม่ได้เป็นโลกที่ตัวของเรานั้นรู้จักอีกแล้ว ”

ดวงตาของเด็กหนุ่มก้มมองลงไปอ่านข้อความนั้นอีกครั้ง โดยตอนนี้ทางสหรัฐอเมริกานั้นได้ประกาศว่ามีอาชีพใหม่ที่เพิ่มขึ้นมานั้นก็คือ ฮันเตอร์(นักล่า)

นี่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกๆอย่าง

จบบท