ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

“ค่ายกลป้องกันตระกูล”

ภายในหอประชุม เสิ่นล่างมองท้องฟ้าภายนอกด้วยแววตาเป็นประกายพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ทันทีที่สิ้นเสียง คนตระกูลเสิ่นที่เฝ้าอยู่ทั้งสี่ทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตก ต่างเข้าประจำตำแหน่ง และพวกเขาทั้งสี่ก็ใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ผลึกสีฟ้าตรงหน้าเพื่อกดผลึกก้อนนั้นลงไป

ทันใดนั้นเองลำแสงสีฟ้าพุ่งออกมาจากทั้งสี่ทิศของตระกูลเสิ่นจากนั้นเกิดโดมครึ่งวงกลมปกคลุมอยู่เหนือท้องฟ้าตระกูลเสิ่น

ลำแสงสีฟ้าทั้งสี่สายพุ่งขึ้นไปรวมกันแล้วลำแสงสว่างจ้าแสบตาก็พุ่งกลับจากท้องฟ้าลงมายังที่นั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลภายในหอประชุม

เสิ่นล่างเดินขึ้นไปตรงที่นั่งตำแหน่งผู้นำตระกูลจากนั้นเขาก็ตบฝ่ามือลงไปบนเก้าอี้อย่างรุนแรง พลังแผ่กระจายออกไปจากใจกลางฝ่ามือของเขาปกคลุมไปทั่วเก้าอี้

เมื่อมีพลังนั้นเข้ามาเสริมทำให้เก้าอี้ตัวนั้นค่อยๆ เคลื่อนที่ลงไป

ด้านล่างของเก้าอี้ตัวนั้นคือส่วนที่สำคัญที่สุดของค่ายกลป้องกันตระกูลเมื่อเก้าอี้เคลื่อนที่ลง อัญมณีก็ถูกกระตุ้น

ทันใดนั้นลำแสงสีฟ้าที่สว่างยิ่งกว่าเดิมพุ่งออกไปจากหอประชุมและหลอมรวมเข้ากับลำแสงพลังทั้งสี่สายบนท้องฟ้า เป็นเหตุให้มีระลอกคลื่นพลังแผ่กระจายออกไปจากตำแหน่งที่ม่านแสงสีฟ้าก่อตัวขึ้นปกคลุมตระกูลเสิ่นเอาไว้ทั้งหมด

“เฮอะ แค่พวกมดไร้น้ำยาหลังจากนี้อีกหนึ่งชั่วยามข้าจะจัดการพวกเจ้าทั้งหมด”

หลังจากกระตุ้นค่ายกลป้องกันตระกูลขึ้นมาแล้วเสียงเย็นยะเยือกของอีกฝ่ายพลันดังขึ้น เหมือนกับว่าค่ายกลป้องกันตระกูลนี้เปราะบางมากสำหรับเขา

“ขั้นราชัน”

เสิ่นล่างยืนอยู่ภายในหอประชุมกล่าวขึ้นเสียงเย็น

ขั้นราชัน กล่าวกันตามตรงเขาไม่มีทางสู้ได้เลยแม้เสิ่นเสวียนจะมีพรสวรรค์แข็งแกร่งและมากความสามารถ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังระดับนี้ยังคงเปราะบางมาก

เพราะก่อนหน้านี้เพิ่งโดนสำนักไท่อีเพ่งเล็งมาเขาจึงทำได้เพียงซ่อนตัว ตอนนี้เขาจำเป็นต้องยืนหยัดต่อไป ไม่เช่นนั้นตระกูลเสิ่นต้องพินาศลงอย่างแน่นอน

“ทุกคนที่อายุต่ำกว่าสามสิบปีเข้าไปในวังปฐพีเสิ่นโจว เจ้ามีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย หากไม่มีคำสั่งของข้าห้ามออกมาไม่ว่าใครก็ตาม”

“ขอรับ”

เสิ่นโจวยืนขึ้นรับคำของเสิ่นล่างจากนั้นก็ออกไปจัดการเรื่องต่างๆ อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เสิ่นเหวินเทาลงจากตำแหน่งผู้ดูแลใหญ่ของตระกูลไปเสิ่นเสวียนก็ให้เสิ่นโจวรับหน้าที่แทน ในเมื่อเสิ่นเสวียนให้ความสำคัญกับเสิ่นโจวแสดงว่าเสิ่นโจวเชื่อถือได้จริงๆ

เพียงไม่นาน คนตระกูลเสิ่นก็เข้าไปในวังปฐพีตามการดำเนินการของเสิ่นโจวมีคนหนุ่มสาวบางคนที่อยากออกไปต่อสู้ แต่ก็โดนเสิ่นโจวกล่าวเตือนจนต้องถอยกลับไป

ตระกูลเสิ่นกำลังอยู่ในช่วงความเป็นความตายวังปฐพีคือสถานที่ที่คนตระกูลเสิ่นยากจะเข้ามาได้ ภายในนี้เต็มไปด้วยสิ่งของจำนวนมากเพียงพอที่จะให้คนนับพันใช้ชีวิตได้ถึงสามปี

ตั้งแต่สร้างวังปฐพีขึ้นมายังไม่เคยใช้งานมาก่อนเลยนี่นับเป็นครั้งแรกที่ได้เปิดใช้

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วยาม

ตอนนี้ในตระกูลเสิ่นยังมีคนอยู่อีกประมาณห้าสิบกว่าคนคนเหล่านี้มีพลังต่ำสุดคือขั้นปรมาจารย์ระดับสูงสุดและอยู่ในขั้นแม่ทัพมากกว่าครึ่งนี่คือพลังสูงส่งของตระกูลเสิ่น เรียกได้ว่าเป็นรากฐานที่ทำให้ตระกูลเสิ่นเชิดหน้าชูตาในเมืองอวี่ฮว่าได้

ทุกคนในตระกูลอยู่ในสภาวะเตรียมพร้อมต่อสู้เพื่อรับมือกับอันตรายที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้

เสิ่นล่างนั่งอยู่อย่างสงบเฝ้าระวังค่ายกลป้องกันตระกูล เตรียมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น

กาลเวลาผันผ่านไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ครบหนึ่งชั่วยาม

“คิดดีแล้วหรือยังส่งตัวเสิ่นเสวียนออกมา”

หลังจากหมดเวลาหนึ่งชั่วยามเสียงของคนผู้นั้นพลันดังขึ้นอย่างชัดเจน

การกระตุ้นค่ายกลป้องกันตระกูลเสิ่นขึ้นมานอกจากเสียงของพลังที่รุนแรงแล้วไม่มีเสียงอื่นอีกเลย

เมื่อเห็นว่าไม่มีเสียงอื่นดังออกมาเสียงของคนผู้นั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้อย่างนั้นก็ตายเสียเถอะ!”

เสียงนั้นเคล้าความเหยียดหยามเอาไว้เย่อหยิ่งเหมือนกับผู้สูงส่งมองดูคนต่ำต้อย

คนตระกูลเสิ่นครึ่งหนึ่งยืนอยู่ภายในหอประชุมผู้อาวุโสทั้งหลายรวมตัวกันอยู่ข้างๆ เสิ่นล่าง พวกเขาต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด เสิ่นล่างทาบฝ่ามือโคจรพลังส่งเข้าไปในอัญมณีด้านล่างรักษาระดับความแข็งแกร่งของค่ายกลป้องกันตระกูลเอาไว้

ตูม!

ขณะนั้นเองมีก้อนพลังพุ่งเข้ามาจากทางทิศตะวันตกโจมตีเข้าใส่ค่ายกลป้องกันตระกูลเสิ่นอย่างแม่นยำก่อให้เกิดเสียงดังก้อง คลื่นพลังแผ่กระจายออกไปทุกทิศทางทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วในรัศมีสองลี้

คนที่อยู่ละแวกนี้เคลื่อนย้ายกันออกไปนานแล้วเพราะกลัวจะโดนลูกหลงไปด้วย

“เฮือก!”

ภายในหอประชุม เสิ่นล่างกระอักเลือดออกมากองใหญ่สีหน้าซีดเผือดลงไปมาก

“ผู้อาวุโสใหญ่!”

“ร่วมมือกัน”

เสิ่นล่างเช็ดเลือดที่มุมปากพลางกล่าวจากนั้นคนอื่นๆ ในหอประชุมจึงโคจรพลังถ่ายทอดเข้าไปยังร่างของเสิ่นล่าง ทำให้พลังภายในร่างของเขาปะทุออกมาในพริบตาเดียว

“หึ!ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะทนได้อีกนานแค่ไหน”

เมื่อเห็นว่าม่านพลังของค่ายกลป้องกันตระกูลไม่พังทลายทำให้อีกฝ่ายประหลาดใจเล็กน้อย

จากนั้นก็มีลูกไฟสีแดงเพลิงพุ่งโจมตีใส่ค่ายกลป้องกันตระกูลอีกครั้ง

ตูม!

ยังไม่ถูกทำลายอยู่ดี

ตูม! ตูม! ตูม!

ก้อนพลังสีแดงเพลิงโจมตีใส่ค่ายกลป้องกันตระกูลอย่างบ้าคลั่งทำให้พื้นที่รอบๆ ตระกูลเสิ่นกลายเป็นทะเลเพลิง

ส่วนภายในหอประชุม นอกจากเสิ่นล่างที่ยังฝืนอดทนอยู่ได้คนอื่นๆ ต่างล้มลงไปกับพื้น กระอักเลือดออกมาอย่างน่าสังเวช

เสิ่นล่างในตอนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนักเพื่อที่จะยืนหยัดส่งพลังเข้าไปในค่ายกลป้องกันตระกูลทำให้เขาเสียพลังไปมาก แต่ถ้าไม่ใช้ค่ายกลป้องกันตระกูลแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตีเข้ามาถึงด้านในตระกูลเสิ่นคงจบสิ้นแล้วจริงๆ

ตามการคาดเดาของเขา อีกฝ่ายนอกจากขั้นราชันคนหนึ่งแล้วยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นบรรพบุรุษระดับสูงอีกสองคน

สามคนนี้เพียงพอที่จะทำลายล้างตระกูลเสิ่นได้

“จงพินาศ”

เสียงดังขึ้นจากด้านบน ตามมาด้วยลูกไฟขนาดใหญ่กว่าเดิม

ตูม!

ม่านพลังสีฟ้าของค่ายกลป้องกันตระกูลพังทลายลงด้วยพลังโจมตีของลูกไฟดวงนั้นสะเก็ดไฟมากมายนับไม่ถ้วนร่วงหล่นใส่สิ่งก่อสร้างของตระกูลเสิ่นเบื้องล่าง ทำให้ไฟเริ่มลาม

ในเมืองอวี่ฮว่า อำนาจยิ่งใหญ่ทั้งหลายกำลังเฝ้าดูอยู่ส่วนตระกูลอื่นๆ ก็กำลังตกตะลึง ตระกูลเสิ่นเพิ่งมีผู้นำตระกูลที่แข็งแกร่ง เหตุใดถึงโดนโจมตีเช่นนี้!

เสิ่นเสวียนแห่งตระกูลเสิ่นผู้นั้นสามารถเอาชนะได้แม้กระทั่งหานเฟิงที่มีพลังขั้นบรรพบุรุษแต่เมื่อเห็นพลังน่ากลัวบนท้องฟ้า พวกเขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าตระกูลเสิ่นอาจพินาศลงจริงๆก็ได้

ณ ยอดหอคอยตระกูลหาน ผู้นำตระกูลหานหนานเทียนนั่งดื่มชาอยู่บนนั้น

ข้างกายเขายังมีอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วยทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างร่าเริง

“ตระกูลเสิ่นจบสิ้นแน่แล้ว”

หานหนานเทียนดื่มชา เผยรอยยิ้มชั่วร้าย

“วางใจได้ ข้าจัดการเรื่องใดไม่เคยไม่สำเร็จนี่แค่ตระกูลเสิ่นเท่านั้น”

คนผู้นี้ไม่สูงมาก อายุประมาณสี่สิบกว่าปีไว้หนวด จมูกเหมือนหนู ดูท่าทางเหมือนโจรใจเหี้ยม

“อย่าทิ้งร่องรอยใดๆเด็ดขาด” หานหนานเทียนกล่าว

“วางใจได้ นับแต่วันนี้ที่ตรงนั้นจะกลายเป็นเพียงเศษซาก”

แล้วคนผู้นั้นก็หัวเราะเสียงดัง

หลังจากม่านพลังบนท้องฟ้าเหนือตระกูลเสิ่นพังทลายลงร่างเงาทั้งสามก็ค่อยๆ เหาะไปอยู่เหนือตระกูลเสิ่น

“เจ้า...ออกมารับความตาย”

คนที่เป็นผู้นำสวมชุดสีดำทว่าใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากวิญญาณ มองไม่ชัดว่ามีหน้าตาเป็นอย่างไร รวมไปถึงอีกสองคนด้านหลังด้วยพวกเขาปกปิดตัวตนอย่างมิดชิด

ทันใดนั้นเสิ่นล่างกระโจนขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยร่างสั่นเทิ้มสบตากับพวกเขาทั้งสามคน

“ไม่เลวเลยทีเดียวสามารถรับมือพลังโจมตีของข้าได้มากมายขนาดนั้น”

คนที่เป็นผู้นำมองเสิ่นล่างพลางกล่าวเสียงเรียบ

“พวกเจ้าเป็นใครกัน”

“เจ้าคู่ควรที่จะถามอย่างนั้นหรือ”

เมื่อสิ้นเสียง เขาใช้มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแรงดึงดูดที่รุนแรงกระชากร่างของเสิ่นล่างเข้ามาทันที

คนที่เป็นผู้นำคว้าเข้าที่คอของเสิ่นล่างแล้วยกขึ้นสูง

“ลงไปจัดการคนที่เหลือให้หมด”

เขาจับตัวเสิ่นล่างเอาไว้แล้วกล่าวกับอีกสองคนด้านหลัง

“ขอรับ”

ทั้งสองคนกล่าวรับคำพร้อมกันทว่าขณะที่ทั้งสองคนเหาะออกไปยังไม่ถึงสามจั้ง พลันมีลำแสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหน”