ข้าก้าวเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าแม่ค้าะโเรียกลูกค้าดังระงมราวกับบทเพลงที่ไม่มีวันจบสิ้น
「สตรีผู้ไร้ยางอาย ?.. ข้าจะไปหานางได้จากที่แห่งใด ?」
ข้าก้มมองตำราที่ถืออยู่ในมือ พลางถอนหายใจเบา ๆ [ -- ]
ขณะที่ข้ากำลังครุ่นคิด เสียงหัวเราะแหลมสูงก็ดังขึ้นจากอีกฟากของตลาด ข้าเงยหน้าขึ้นมอง เห็นหวังเย่ว์ในชุดผ้าไหมสีแดงสด เดินอวดโฉมอยู่กลางตลาดพร้อมกับบ่าวตัวร้ายของนาง
「นั่นนางอีกแล้ว... หรือว่า์กลั่นแกล้งให้ข้าต้องเจอนางทุกที่?」
แม่นางหวังเย่ว์เดินตรงมาทางข้า ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่เริ่มหันมามองตามเสียงหัวเราะแหลมสูงของนาง
ดวงตาของนางเป็ประกายราวกับพบเหยื่อที่น่าสนุก ริมฝีปากของนางยกขึ้นเป็รอยยิ้มเยาะที่เต็มไปด้วยความจงใจ
เมื่อมาถึงตรงหน้าข้า นางหยุดยืนอย่างสง่างาม หรืออย่างที่นางคิดว่าดูสง่างาม ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบา ๆ ราวกับกำลังแสดงละครในโรงงิ้ว
"ดูสิ! ทุกคน! มาดูนางนี่สิ!"
นางพูดเสียงดังจนคนในตลาดเริ่มหันมามอง ข้ารู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่ข้า [ >///< ]
"เสื้อผ้าของนางสิ! เก่าจนแทบจะขาดอยู่แล้ว! ข้าล่ะสงสารจริง ๆ ที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้!"
นางพูดพลางยกมือขึ้นแตะหน้าผาก ราวกับนางกำลังจะเป็ลม
บ่าวตัวร้ายของนางรีบเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
"ใช่เ้าค่ะคุณหนู! นางนี่ดูเหมือนคนรับใช้มากกว่าฮูหยินของตระกูลเฉินเสียอีก! หรือว่า...นางจะเป็คนรับใช้จริง ๆ กันแน่?"
เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกัน ราวกับพวกนางกำลังแสดงละครตลกให้ชาวบ้านในตลาดดู [ >.< ]
"ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าตระกูลหมอดูของนางนี่... จะมีเงินพอซื้อข้าวกินหรือเปล่า? หรือว่าต้องพึ่งการหลอกลวงชาวบ้านไปวัน ๆ?"
แม่นางหวังเย่ว์พูดพลางยกคิ้วขึ้นสูง ราวกับ้าให้ทุกคนในตลาดได้ยิน
"ใช่เ้าค่ะคุณหนู! ข้าเคยได้ยินมาว่า ตระกูลหมอดูของนางนี่ ชอบหลอกเอาเงินจากคนอื่น! บอกว่าจะทำนายอนาคตได้ แต่สุดท้ายก็แค่พูดจาไร้สาระ!"
บ่าวตัวร้ายพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสะใจ
"เอ้า! ทุกคน! มาดูกันสิ! นี่คือลูกสาวของตระกูลหมอดูที่จนที่สุดในเมือง! ข้าล่ะสงสารจริง ๆ ที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้!"
แม่นางหวังเย่ว์พูดพลางหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของชาวบ้านบางคนเริ่มดังขึ้นตามคำพูดของนาง ข้ากำมือแน่น พยายามระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านในอก
「หากข้าตอบโต้ตอนนี้ คงไม่ต่างอะไรกับการตกหลุมพรางของนาง」
"ดูสิ! แม้แต่รองเท้าของนางก็ยังขาด! หรือว่านางจะไม่มีเงินซื้อรองเท้าใหม่?"
แม่นางหวังเย่ว์พูดพลางชี้ไปที่รองเท้าของข้า
"ใช่เ้าค่ะคุณหนู! ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ว่านางจะมีเงินพอซื้อข้าวกินหรือเปล่า!"
บ่าวตัวร้ายพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับพวกนางกำลังสนุกสนานกับการประจานข้าต่อหน้าชาวบ้านในตลาด
「นางช่างไร้สมองเสียจริง... หรือว่านี่คือสิ่งที่นางคิดว่าเป็การแสดงความสูงศักดิ์?」
ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ ขณะที่ชาวบ้านบางคนเริ่มหัวเราะตามคำพูดของแม่นางหวังเย่ว์ ข้ากลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางเวทีที่ทุกคนจับจ้อง [ T^T ]
ข้ากำมือแน่น พยายามระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านในอก
「หากข้าตอบโต้ตอนนี้ คงไม่ต่างอะไรกับการตกหลุมพรางของนาง」
ความโกรธระอุขึ้นมาจากอก ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์
ทันใดนั้นเอง ตัวอักษรตัวเดิมที่ข้าเคยเห็นในร้านนำชาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลมแรงวูบหนึ่งพัดขึ้นมาจากพื้นตรงบริเวณที่หวังเย่ว์และบ่าวยืนอยู่
“ฟูม!”
ลมแรงวูบหนึ่งพัดขึ้นมาจากพื้นตรงบริเวณที่แม่นางหวังเย่ว์และนางบ่าวตัวร้ายยืนอยู่ ฉฺยุน ฉ่าย ฟยู หยาง ของพวกนางพลันเปิดขึ้น เผยให้เห็น ส่วนล่างด้านหลัง ที่ไม่ควรเปิดเผยต่อหน้าผู้คน
พวกนางยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่รู้ตัว ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ขณะที่ชาวบ้านในตลาดเริ่มหันมามองทีละคน เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่ง ก่อนจะลามไปทั่วตลาด
[ OwO ]
"ดูสิ! นี่มันอะไรกัน! ข้าคิดว่าข้าจะมาซื้อของ แต่กลับได้ดูละครตลกแทน!" ชายคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงดัง
"ช่างเป็สตรีที่ไร้ยางอาย!"
หญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดูถูก คำพูดนั้นดังชัดเจนท่ามกลางเสียงหัวเราะของชาวบ้านในตลาด
ข้าชะงักไปชั่วขณะ
「สตรีที่ไร้ยางอาย...」
คำนี้ดังก้องในหัวข้า ราวกับเป็กุญแจที่ไขความทรงจำบางอย่าง ข้าหยุดคิดและนึกถึงข้อความในตำราที่ข้าเคยอ่าน
"ผมของสตรีไร้ยางอาย สามารถใช้ทำลายเขตอาคมได้"
ข้อความนั้นปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงของข้าอย่างชัดเจน ราวกับตำรากำลังส่งสัญญาณบางอย่าง
「หรือว่านี่คือสิ่งที่ตำรา้าบอกข้า?」
พวกนางยังไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกนางอาจจะคิดว่าชาวบ้านพวกนี้กำลังหัวเราะเยาะข้าอยู่
ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามปรับสีหน้าให้ดูสงบ ก่อนจะเดินเข้าไปหาพวกนางด้วยท่าทีอ่อนโยน [ ^^ ]
"คุณหนูหวังเย่ว์! ฉฺยุน ฉ่าย ฟยู หยาง ของท่านติดอยู่ที่หลังเสื้อค่ะ!" ข้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
แม่นางหวังเย่ว์หันมามองข้าด้วยความโกรธ ดวงตาของนางเบิกกว้าง
[ O_o ]
"เ้ากล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับข้า!"
ข้าทำหน้าใ [ ^^’ ] "ข้าอภัย! แต่...ท่านลองมองด้านหลังตัวเองสิ"
แม่นางหวังเย่ว์และบ่าวตัวร้ายรีบหันไปมองด้านหลัง และพบว่าฉฺยุน ฉ่าย ฟยู หยาง ของพวกนางเปิดอยู่จริง ๆ!
ทั้งสองคนอายแทบแทรกแผ่นดินหนี [ >///<~ ] เสียงหัวเราะของชาวบ้านดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังยิ่งกว่าเดิม
พวกนางรีบจัดการชุดของตัวเองอย่างทะลักทุเล
"ข้าทนไม่ไหวแล้ว! รีบไปจากที่นี่เถอะ!"
แม่นางหวังเย่ว์พูดพลางดึงมือบ่าวตัวร้าย ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกจากตลาดไปทันที [ >///< ]
ในจังหวะที่แม่นางหวังเย่ว์กำลังรีบหนี ข้าแอบยื่นมือไปดึงผมของนางออกมาหนึ่งกระจุกอย่างแเี
「ผมของสตรีไร้ยางอาย... นี่แหละสิ่งที่ตำรา้า」
ข้าคลี่ยิ้มบางเบา พลางเก็บกระจุกผมของแม่นางหวังเย่ว์ไว้ในมือ
[ >w< ]
「หรือนี่คงเป็โชคชะตาที่นำพาข้ามาพบกับนางในวันนี้」
ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง ข้ามองดูเงาของแม่นางหวังเย่ว์ที่วิ่งหายไปในฝูงชน รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า [ ^^ ]
「ข้ามิอาจล่วงรู้ได้ว่า์บันดาลสิ่งนี้มาเช่นไร แต่ข้ารู้สึกขอบคุณยิ่งนัก ราวกับยิงธนูเพียงดอกเดียว กลับได้ทั้งล้างแค้นแม่นางหวังเย่ว์และบ่าวของนาง อีกทั้งยังไขปริศนาเื่ผมของสตรีไร้ยางอายได้พร้อมกัน」
—-----------------
***(ฉฺยุน ฉ่าย ฟยู หยาง) คือชายกระโปรงของชุดฟูอั่น ***
1K
