ตอนที่ 5 อสูรพันธุ์น้ำจืด
ก่อนที่นกร้ายจะค่อยๆ ะโ ไปหาไข่ทั้งสองใบตั้งที่อยู่บนเหนือชายหาดลำธารน้ำ มันกดคอต่ำเอียงหัวใช้ตาที่เหมือนนกแก้ว กะพริบมองดูไข่ทั้งสองใบอย่างพิจารณา เสร็จแล้วก็ร้องเสียงหวีดหวิวโฉบบินขึ้นสู่ท้องฟ้า กริชเพชรอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อนึกขอบคุณผู้ให้กำเนิดตน ที่ซ่อนไข่เขาไว้ในโพรงไม้ เหมือนกับว่าสัตว์ร้ายมันไม่เห็นที่อยู่เขาหลังจากนกประหลาดตัวนั้นกลับไป
แล้วเหตุการณ์ยามค่ำคืนก็เกิดขึ้นซ้ำๆ เหมือนเดิมแต่มันเปลี่ยนไป ตรงที่แสงไฟที่อยู่ใต้น้ำผุดขึ้นมาแล้ววนเวียนเลยขึ้นไปโดนไข่ทั้งสองใบดึงดูดไปหมด หลุดลอยมาหากริชเพชรน้อยกว่าเก่าตอนนี้เขารับดวงไฟไปไม่ถึงเจ็ดสิบดวงด้วยซ้ำ ไข่ทั้งสองใบเหมือนว่าอยู่คู่กันความใกล้ชิด ก่อให้เกิดพลังการดึงดูดดวงไฟหิ่งห้อยที่ขึ้นมาจากน้ำได้รุนแรง
เวลาผ่านไปครึ่งปี ความเข้มข้นของไข่ทั้งสองใบก็เจิดจ้าส่องประกายเหมือนไข่ใบแรกอีกครั้ง แต่คราวนี้เปลือกมันแตกพร้อมๆ กันถึงสองใบและสิ่งที่กริชเพชรใเหมือนเดิม คือเ้านกประหลาดตัวนั้นมันก็กลับมาเหมือนกับว่ามันจับจ้องมองดูไข่ทั้งสองนี้ทุกวัน ถึงเวลาที่มันจะเขมือบกลืนกินพลังที่ไข่ทั้งสองใบดึงดูดเข้าไป พร้อมที่จะฟักตัวอีกครั้งแล้วเ้านกประหลาดยังคงทำเหมือนเดิม มันเจาะกินสัตว์ตัวเล็กๆ ทั้งสองตัวในคราวเดียว พร้อมกับดูดกลืนพลังสีเขียวที่ไข่ทั้งสองใบดูดซับ จากดวงไฟในลำน้ำเข้าไปเพิ่มพลังให้มันจนหมดสิ้น
“เฮ้ย!!!”
“...”
และที่น่าสยดสยองมากสำหรับกฤชเพชรคือเข้าใจว่าไอ้นกประหลาด มันไม่เห็นที่ซ่อนของเขาแต่ที่จริงมันรู้ั้แ่แรกแล้วว่ามีไข่อีกใบอยู่ในท่อนโพรงไม้ เ้านกร้ายะโหยองๆ มาก้มคอยาวของมันเอียงหน้า มองด้วยสายตาประสงค์ร้ายกับไข่สีรุ้งอย่างพิจารณา อาจเป็เพราะความที่ไข่ของกริชเพชร ดูดซับพลังน้อยนิดจนแสงสีรุ้งของเขามันริบหรี่ไม่น่าสนใจ เ้านกร้ายร้องเสียงยาวโฉบบินขึ้นสู่ท้องฟ้าหายไปอีกครั้ง
ั้แ่คืนนั้นเป็ต้นมาความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นกับไข่ของกริชเพชร พวกไฟหิ่งห้อยที่ผุดขึ้นจากลำน้ำมันค่อยๆ เพิ่มความหนาแน่นรอบๆ บริเวณ จนเบียดเสียดอัดแน่นกันเข้าไปใน โพรงไม้ที่ซ่อนไข่ที่สถิตของกริชเพชร
พรึบ! พรึบ! พรึบ!
วาบ! วาบ! วาบ!
พลังดึงดูดของไข่มันรุนแรงขึ้นทุกวันดูดซับจนแสงสีรุ้งของเปลือกไข่ มีความเจิดจ้าวาววับ ส่องประกายไปทั่วทิศใช้เวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น พลังภายในตัวเขาก็ล้นเหลือกะเทาะเปลือกไข่ออกมาได้ มันน่าจะทำให้ชายหนุ่มดีใจแต่เขากลับรู้สึกว่าวันเวลามันสั้นลง สงสัยอีกไม่นานไอ้นกประหลาดตัวนั้น มันต้องกลับมากลืนกินเขาตายทั้งเป็แน่ ั้แ่ไข่พึ่งฟักออกเป็ตัวในวันแรก
แควก! แควก! แควก!
พรึบๆ ๆ!!
“.......”
จริงดังคาดเสียงหวีดหวิวดังมาพร้อมกับการโฉบของเ้านกร้าย มันเกาะลงบนหาดทรายค่อยๆ ะโหยองๆ ก้มดูโพรงไม้มองไข่สถิตของกริชเพชรเปลือกไข่เ้ากรรม มันเริ่มปริเมื่อพลังของดวงไฟที่ไข่สีรุ้งดูดซับล้นเหลือ เกิดแรงอัดอย่างมหาศาลจนเปลือกไข่เริ่มร้าวออกทีละนิดทีละนิด
“เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเห็นเ้ากินไข่สามใบนั้นแล้ว..กรุณาอย่ากินข้าเถอะเหลือไว้สืบพันธุ์สักตัวนึงนะๆ ..”
(อู้ๆ อู้ๆ อี้ๆ)
กริชเพชรร่ำร้องเสียงออกมาไม่เป็ภาษา ขณะที่ตัวเขาได้รับอิสรภาพจากไข่ที่แตกออก หัวของชายหนุ่มดันเปลือกจนหลุดไปวางอยู่บนพื้น เ้านกร้ายก้มคอเอียงหัวมองด้วยสายตาแวววับ ปากยาวใหญ่ของมันอ้ากว้างสอดเข้าไปในโพรงไม้ที่ซ่อนของกริชเพชรอย่างกระหาย
สวบๆ!!
เ้านกประหลาดมันพยายามแทงปากเข้าในโพรง ที่กริชเพชรกำลังฟักตัวออกจากไข่ หัวใจของชายหนุ่มตกวูบ จะงอยปากมันกระทบเปลือกไข่แตกกระจาย เดชะบุญก่อนที่ไข่จะแตกจะงอยปากของมัน ก็ดันเปลือกไข่พาตัวเล็กๆ ของกริชเพชรกระเด็นออกห่างไป
วาบ!!
เพลี้ย! เพลี้ย!
ฉับพลันเปลือกไข่สีรุ้งที่กระจัดกระจายกัน ก็เหมือนมีพลังดึงดูดมันห่อหุ้มเป็บอลลูกเล็กๆ ขนาดไข่นกกระทาแต่มีความกลมกลึงมากกว่า ออกจะไปทางลูกหินเจ็ดสี ความลาดเอียงของโพรงไม้ที่ซ่อนตัวทำให้ลูกบอลกลม ไหลกลิ้งมาหากริชเพชรขณะที่เขาร้องอย่างใเสียงแหลมบาดหู
จรี๊ดดดดดดดด!!
“อ๊อค!!”
ลูกบอลก็กระดอนเข้าปากลงคอชายหนุ่มเขาแทบจะสำลักมันออกจากปาก แต่ด้วยกำลังของเ้านกที่ชั่วร้ายมุดหัวกระแทกปากโพรงไม้อย่างรุนแรง จนทำให้กริชเพชรต้องกลืนกินลูกบอลกลมเล็กๆ หายลงท้องไปอย่างช่วยไม่ได้
วูบๆ ๆ!!
ชายหนุ่มร้อนวูบวาบในท้อง ตัวเขาเหมือนเป็ประกายสีรุ้งเจิดจ้าขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วกลายเป็สีเขียวหัวสมองโล่ง เหมือนมีพลังอัดแน่นเข้ามาอย่างกะทันหัน กริชเพชรดิ้นทุรนทุรายปลายท่อนโพรงไม้ของเขา ถูกดันจนหมุนออกจากชะง่อนผา เกิดรูหน้าโพรงตรงข้ามนกร้ายใหญ่ ขนาดตัวเล็กๆ ของชายหนุ่มพอจะออกไปได้
ขวับๆ ๆ!
ความใกลัวอยากเอาชีวิตรอด กริชเพชรพุ่งทะยานออกไปนอกโพรง ด้านตรงข้ามกับเ้านกประหลาดที่มันกำลังมุดหัวยืดคอ จิกกัดเข้ามาด้านในชายหนุ่มรู้สึกว่าพลังขาของเขามันช่างมีมากเหลือเกิน พุ่งทะยานทีเดียวหลุดออกจากโพรงไม้ เหมือนกระต่ายะโหลบหลีกหนีหมาป่า กริชเพชรมองไปข้างหน้ามันเป็ป่าโปร่ง มีต้นไม้ขนาดเล็กพุ่มไม้กระจัดกระจาย ถัดออกไปเป็โขดหินที่ซับซ้อน วางเรียงกันอยู่ห่างๆ จิตใจของชายหนุ่มรู้สึกเห็นทางรอดเกิดความปีติยินดี
ควับๆ ๆ
ตุ๊บ!!
แควกกกก!! แควกๆ ๆ!
เอี๊ยดดดดด!!!!
เสียงดังตุ๊บดักหน้าเขาทันทีเ้านกประหลาดมันกลับไวกว่าชายหนุ่ม บินะโทีเดียวยืนจังก้าจนเขาเบรกตัวโก่ง ไถลตามพื้นทรายไปหามันแบบยั้งตัวไม่อยู่ เ้าสัตว์ร้ายอ้าจะงอยปากขนาดใหญ่ รอรับตัวของกริชเพชรที่ไถลเหมือนว่ากำลัง พุ่งเข้าปากมันแบบตั้งตัวไม่ติด ชายหนุ่มยกขาทั้งสองข้างเหยียบยันพื้น แต่ตัวของเขากลับไม่เชื่อฟังมันไถลไป
‘โอ๊ยยยย..แม่เ้า..ซวยแล้ววว..’
ตัวกริชเพชรกว่าจะหยุดได้ก็เกือบถึงปากเ้านกชั่วร้าย เขาใช้ขาทั้งสี่ข้างตะกุยพื้นวิ่งกลับ ะโเข้าท่อนโพรงไม้อย่างเก่าแบบรวดเร็ว สายตาหันกลับไปดูเ้านกประหลาดอย่างหวาดกลัวโคตรๆ
“แฮกๆ ๆ!!”
เ้าสัตว์ร้ายกระหายเืมันไม่ได้รีบร้อนหรือกระวนกระวาย ที่จะจับกริชเพชรกิน มันค่อยๆ ย่างสามขุมมาที่ซ่อนของชายหนุ่ม ะโขึ้นไปบนท่อนโพรงไม้ ยื่นคอกดหัวเอียงข้างมองเขา แววตาเ้านกอุบาทว์เหมือนมีความมั่นใจอยู่แล้วว่า อสูรพันธุ์น้ำจืดตัวน้อยๆ นี่ ไม่สามารถจะรอดพ้นจากจะงอยปาก ที่แหลมคมของมันไปได้
พรึบๆ ๆ!! แควกๆ ๆ!!
ตุ๊บๆ!!
“...”
เ้านกประหลาดกระพือปีกใช้กรงเล็บกระทืบท่อนโพรงไม้ เหมือน้าใช้น้ำหนักกดให้ที่หลบซ่อนของชายหนุ่ม แตกละเอียดออกเพื่อมันจะได้ จับกริชเพชรกลืนกินเข้าไปในคอ เหมือนกับตัวอ่อนอสูรน้ำจืดในไข่สามใบก่อนหน้านี้ แรงกระแทกทำให้หินสองก้อนที่ค้ำโพรงไม้ อยู่หลุดออกแทนที่ท่อนไม้จะแตกออกเพราะกลวงกลาง กลับกลิ้งหลุนๆ ลงลำธารน้ำไป
แบบที่เ้านกั์คิดไม่ถึง มันกระพือปีกหมายจะใช้กรงเล็บจับท่อนไม้ไว้ แต่น้ำหนักโพรงไม้ใหญ่มากพอที่จะทำให้ เ้านกแสนชั่วร้ายไม่สามารถหยุดยั้งมันได้
ตูม!!
ซ่า!!
แควกกก!!? ..
...............................................................................................................................
2K
