จากคนเขียน: ผมได้ REMAKE ท้ายตอนที่105 ใหม่อีกรอบ เมื่อ 27/06/64 ก่อน 14:00 น. ใครที่ยังไม่ได้อ่านตอน REMAKE อย่าลืมเข้าไปอ่านกันก่อนนะครับ!!!
-------------------------------
จุดนอนฝั่งผู้ชายนั้นไม่ต่างจากฝั่งผู้หญิง
ถุงนอนจำนวนมากวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ
ภายในถุงนอนมีนักเรียนห้องS มุดตัวนอนอยู่ภายใน
โคมไฟขนาดเล็กส่องสว่างวางแต่ละจุดข้างถุงนอนท่ามกลางบรรยากาศอันมืดมิดยามค่ำคืน
เรเวลเดินไปยังจุดวางถุงนอนของตน
ข้างๆมีถุงนอนอีกฟูกหนึ่งซึ่งข้างในนั้นมีเด็กผู้ชายผมสีน้ำตาลนอนอยู่อย่างสงบ
‘รูอันหลับสนิทเลยแหะ’
เรเวลเปิดปากถุงนอนของตัวเองออกแล้วมุดตัวเข้าไปนอนข้างใน
‘เราเองก็นอนบ้างดีกว่า’
เขานอนในสภาพที่ไม่ได้ถอดชุดเกราะออกเพื่อความปลอดภัย
เรเวลนอนหงายมองท้องฟ้าที่เต็มเป็นด้วยผลึกคริสตัลซึ่งตอนนี้ได้หยุดส่องแสงไปแล้ว
อนุภาคแสงสีเขียวจำนวนมากลอยปะปนอยู่ในอากาศรอบตัวผสานกับแสงโคมไฟสีส้มท่ามกลางความมืด
สภาพแวดล้อมอันแปลกประหลาดและอากาศที่เริ่มหนาวเย็นขึ้นได้ชักนำให้เด็กหนุ่มเริ่มเข้าสู่ห่วงแห่งการนิทรา
*************************
เซซิเลียมุดตัวลงในถุงนอนแล้วมองใบหน้าด้านข้างของเซเลน่า
เด็กสาวผมยาวสีแดงตอนนี้หลับสนิทท่ามกลางแสงสีส้มสาดส่องใบหน้าอันงดงามของเธอที่สมกับเป็นราชวงศ์
เซซิเลียยื่นมือไปจับแก้มของเซเลน่าแล้วลูบเบาๆ
“ฝันดีนะเซเลน่า”
เธอยิ้มให้เล็กน้อยแล้วนอนลงข้างๆกายเพื่อนของเธอ
**************************
:8ปีก่อน ณ ประสาทราชวงศ์รีเซล:
‘เพี้ยะ!’
“อ้าา..”
เด็กน้อยผมสีแดงถูกตบหน้าจนล้มลง
“ทะ..ท่านพ่อ”
“ทำไมแค่เรียนรู้เวทมนตร์แค่นี้..ทำไมถึงทำไม่ได้…เป็นราชวงศ์แท้ๆ..”
“แต่หนูก็ใช้เวทมนตร์ไฟได้หลายคาถาแล้วนะ”
“อย่ามาเถียงนะ…เจ้าเด็กบ้า..พ่อรู้จากครูฝึกประจำราชวงศ์แล้ว…เพราะแกมัวแต่เล่นมากไปยังไงล่ะ…ลองดูน้องแกสิ!!”
“ฮ่ะฮ่า…นี่แน่ะ”
เด็กผู้ชายคนหนึ่งยิงบอลน้ำจากระยะไกลพุ่งใส่หัวเซเลน่า..จนผมสีแดงของเธอเปียกหมด
“อ้ะ..เจ็บนะ!”
เซเลน่าจับเส้นผมตัวเองแล้วมองไปยังเด็กผู้ชายคนนั้น
เด็กคนนั้นมีผมสีแดงเหมือนกับเธอ..และอายุน้อยกว่าเธอเพียงแค่1ปี
“มันไม่ได้เกี่ยวกับรู้จำนวนคาถาเยอะหรอก..แต่ปริมาณพลังเวทต่างหากล่ะ..ที่ฉันเหนือกว่าท่านพี่น่ะ”
แววตาของเซเลน่าสั่นไหวและน้ำตาคลอออกมาเล็กน้อย
“เก่งมากรูดี้…แบบนี้แหละสมแล้วที่เกิดมาเป็นผู้ชาย...เหมาะที่จะสืบทอดตระกูลรีเซลจริงๆ”
ผู้เป็นพ่อกล่าวชมอย่างภาคภูมิใจ
“พูดอะไรน่ะครับ..ท่านพ่อ…เดิมทีคนที่เกิดมาเป็นผู้หญิงก็ไม่มีสิทธิจะสืบทอดตระกูลราชวงศ์อยู่แล้วนิ...ไม่สิ..แค่ตระกูลขุนนางยังสืบทอดไม่ได้เลย”
รูดี้เดินมาแล้วเตะเซเลน่าออกไป..เนื่องจากขวางทางเดิน
เมดที่อยู่รอบๆหลายคนบริเวณนั้นรู้สึกสงสารเซเลน่าอย่างมาก..แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“ก็นะ…ที่พูดมันก็ถูกนั่นแหละ..แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพ่อกังวลว่า..”
“หนูขอตัวนะคะ”
เซเลน่าค่อยๆลุกขึ้นยืน
“เดี๋ยวก่อนเซเลน่า..พ่อยังคุยกับลูกไม่จบ”
“ปล่อยเขาไปเถอะครับท่านพ่อ…ผมเห็นท่านพี่เป็นแบบนี้ก็รู้สึกขยะแขยงลูกตาจริงๆ”
เซเลน่าเดินจากไป..พร้อมกับมีเมดคนหนึ่งเดินตาม
หลังเดินพ้นจากห้องทำงานของดยุคเซเฟอร์ผู้เป็นพ่อไม่นาน
“คุณหนูไม่เป็นอะไรนะคะ..”
เมดคนนั้นยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ
เซเลน่าหยิบผ้านั้นแล้วมาซับผมที่เปียกกับเช็ดใบหน้าของตน
“คุณหนูคะ..อย่าถือสานายท่านเลยนะคะ…คือว่า..”
“ไม่เป็นไรหรอก..ขอบใจนะ”
เซเลน่าเดินจากเมดคนนั้นไป
แต่ว่าเมดคนนั้นก็ยังเดินตามเธออยู่
“ขอโทษด้วยนะ..แต่ฉันอยากอยู่คนเดียว..”
หลังจากนั้นผ่านไปหลายวันเซเลน่าพยายามฝึกซ้อมเวทมนตร์หนักขึ้น..หนักขึ้น...แล้วก็หนักขึ้น
‘ไฟเยอร์โบลต์’
ก้อนหิน1ก้อนระเบิดแหลกละเอียด
“โถ่เอ้ยย..ทำไมใช้เวทมนตร์เท่าไหร่..ฝึกหนักแค่ไหน..ทำไมพลังเวทฉันถึงไม่เพิ่มขึ้นเลยล่ะ…ทำไมกัน!!!!”
เซเลน่านั่งเข่าทรุดลงกับพื้น
ณ ที่แห่งนี้คือสนามฝึกซ้อมที่เหล่าราชวงศ์หลายตระกูลต่างใช้ร่วมกัน
บรรยากาศโดยรอบเป็นทุ่งหญ้ากว้าง…มีก้อนหินและหมายเลขเขียนอยู่บนก้อนหินเต็มไปหมด
รวมทั้งมีอุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆที่ช่วยในการฝึกซ้อมวางอยู่มากมาย
“น่าสมเพชจังเลยนะ”
‘อควอร์ช็อต’
กระสุนน้ำขนาดเล็กถูกยิงจากปลายนิ้ว..พุ่งเข้าไปกระแทกก้อนหินขนาดใหญ่จนทะลุผ่านหลายก้อน..แล้วระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
อานุภาพการทำลายล้างนั้นน่าตกใจเป็นอย่างมาก
‘ไม่จริงน่ะ!…แค่คาถาพื้นฐานเองทำไมถึงได้..’
เซเลน่าคิดในใจแล้วมองภาพนั้นอย่างตกตะลึง
“เห้อ..อุตส่าห์ออมแรงแล้วนะเนี่ย..เจ้าหน้าที่ดูแล..คงต้องไปหาก้อนหินเวทมนตร์มาเติมเพิ่มอีกละ”
เด็กผู้ชายคนนั้นมองมายังเซเลน่าด้วยใบหน้าเยาะเย้ย
ตอนนั้นเองมีเจ้าหน้าที่ประจำสนามเดินเข้ามา
หากไม่ใช่คนรับใช้ใกล้ชิด หรือ ขุนนางระดับกลางขึ้นไป…เวลาจะใช้คำพูดกับราชวงศ์ต้องระวังเป็นอย่างมาก ฉะนั้นเพื่อความปลอดภัย ภาษาที่ใช้พูดจะต้องเป็นภาษาทางการเท่านั้น
“องค์ชายน้อยกับองค์หญิงน้อย...ตอนนี้ได้เวลาปิดสนามฝึกซ้อมแล้วพะยะค่ะ”
“เข้าใจแล้ว..นี่มัน5โมงเย็นแล้วสินะ” รูดี้ตอบห้วนๆ
“…”
เซเลน่าเงียบแล้วเดินจากไป
“อะไรกัน..จะรีบไปไหนท่านพี่..พวกเราเองก็ต้องไปทานมื้อเย็นที่ห้องอาหารร่วมกับท่านพ่อท่านแม่ไม่ใช่หรอ..โอ๊ะโอ..ถ้าเวลาออกงานเป็นทางการต้องเรียกว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่สินะ…แต่คนอย่างท่านพี่คงไม่จำเป็นต้องรู้หรอก..เพราะจะไม่มีวันได้ออกไปทำขายหน้าตระกูลเราไงล่ะ..ฮ่ะๆๆๆ"
“…”
เซเลน่าเงียบแล้วเดินไปต่อไปไม่สนใจ
“ชิ…อย่ามาเมินกันนะ…ยัยพี่บ้า”
รูดี้ดึงเส้นผมเซเลน่าอย่างแรง
“โอ้ยย..เจ็บนะ”
“ฉันคุยกับท่านพี่อยู่ไม่รู้รึไง!!!”
“รูดี้..ปล่อยพี่นะ!!…พี่เจ็บ”
“ถ้าเจ็บก็เอาชนะผมให้ได้สิ…”
เซเลน่ายิง <ไฟเยอร์โบลต์>ใส่ทันที
รูดี้เอียงหัวหลบได้แบบสบายๆ
“หือ…ในที่สุดก็จะสู้แล้วงั้นหรอ?”
“ฉันจะไม่ยอมถูกน้องชายอย่างนายรังแกอีกแล้ว”
เซเลน่าตั้งท่าต่อสู้
รูดี้เองยืนมองดูเฉยๆแบบสบายๆ
“งั้นเข้ามาเลย..”
ผ่านไป10วินาที
เซเลน่านอนหมดสภาพแน่นิ่งกับพื้น..แถมบริเวณลำตัวมีบาดแผลมากมาย
“อะไรกัน…นึกว่าจะแน่…เวทไฟมันแพ้ทางเวทน้ำอยู่แล้วยัยพี่โง่เอ้ย…แถมพลังเวทของท่านพี่ก็น้อยกว่าผมอีก..นี่ขนาดยังไม่ได้รับอาร์ติเฟกซ์เลยนะ…ฝีมือผมยังเหนือกว่าท่านพี่ตั้งขนาดนี้..หึ..เห็นแล้วทุเรศสายตาจริงๆ..คนอย่างท่านพี่ไม่น่าเกิดมาเป็นราชวงศ์เลย”
รูดี้ถมน้ำลายลงพื้นแล้วเดินจากไป
“…”
เซเลน่าค่อยๆประคองตัวเองที่บาดเจ็บขึ้นมา
“ทำไมกัน….ฮึก…ฮือๆๆๆๆ”
เด็กสาวตัวน้อยนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว…
เวลาผ่านไปจนกระทั่งพระอาทิตย์ยามเย็นลับขอบฟ้า
:19.00น. ณ ห้องอาหารปราสาทรีเซล:
“การงานช่วงนี้เป็นยังไงบ้างคะ..ท่านเซเฟอร์”
“ตระกูลเราไม่ได้ปกครองอาณาจักรในรัชสมัยนี้…แต่ก็มีงานทางการฑูตกับอาณาจักรอื่นอยู่เยอะ..โดยรวมถือว่าเหนื่อยเหมือนกัน”
“งั้นหรอคะ..ถึงจะเหนื่อยแต่อย่าหักโหมเกินไปนะคะ”
หญิงสาวผมสีแดงตักอาหารให้
“ขอบใจนะเลน่า..”
“ท่านพ่อท่านแม่…ผมกลับมาแล้วครับ><”
“ว่าไงรูดี้..พ่อรออยู่พอดี”
“ว่าไงจ๊ะรูดี้…วันนี้มีสเต็กแกะหิมะที่ลูกชอบด้วยนะ…แม่สั่งให้พ่อครัวกับเมดเตรียมให้แล้ว…มานั่งทานได้เลย”
“ขอบคุณครับ..”
รูดี้นั่งลงบนโต๊ะอาหาร..ที่เต็มไปด้วยอาหารหรูหราและเลิศรสมากมาย
เด็กน้อยใช้มีดหั่นสเต็กแล้วทานอย่างเอร็ดอร่อย
“เรื่องกังวลใจอย่างหนึ่ง..คือการสอบเข้าโรงเรียนอัศวินเวทมนตร์ปีนี้..ตระกูลแคทเธอรีนได้ที่1นะ…เห้ออ..” ดยุคเซเฟอร์ถอนหายใจออกมา
การได้ที่1ของโรงเรียนอัศวินเวทมนตร์เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่มาก เพราะการได้ป่าวประกาศชื่อลงในหนังสือพิมพ์หน้า1ทั่วราชอาณาจักร...ถือเป็นการสร้างบารมีและชื่อเสียงของราชวงศ์ตระกูลนั้นๆเช่นกัน
“หนุ่มน้อยผู้ชายที่ชื่อลูมิเอลสินะคะ…ได้ข่าวว่าเป็นองค์ชายที่หน้าตาหล่อเหลามากๆเลย…แถมเป็นคนมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์สุดๆด้วย”
“กว่าเซเลน่ากับรูดี้จะสอบเข้าโรงเรียนอัศวินเวทมนตร์ก็ยังอีกตั้งหลายปี..น่าลุ้นเหมือนกันนะ”
“ไม่ต้องห่วงครับท่านพ่อ..ถึงตอนนั้นผมจะเอาที่1ให้ได้เลย!!”
รูดี้กำหมัดชูขึ้นอย่างมั่นใจ
“สมกับเป็นลูกพ่อจริงๆ..แต่พ่อกังวลเรื่องเซเลน่ามากกว่า..ว่าจะไหวหรือป่าว…เพราะไม่ว่ายังไงเซเลน่าก็ต้องสอบก่อนรูดี้อยู่ดี..เพราะอายุมากกว่ารูดี้ตั้ง1ปีแน่ะ..”
“คนแบบนั้นอย่าไปสนใจเลยครับท่านพ่อ..ไม่ว่ายังไงท่านพี่ก็เอาที่1ไม่ไหวหรอก”
“จริงสิ..รูดี้..เซเลน่าไม่มาทานมื้อเย็นหรอ?…นี่ก็ค่ำแล้วนะ” เลน่าผู้เป็นแม่ถาม
ตอนนั้นเองมีเสียงเปิดประตูห้องอาหารเข้ามา
เมดหลายคนโค้งหัวคำนับ
“กลับมาแล้วค่ะ”
เซเลน่ากลับมาในสภาพเนื้อตัวสะบักสะบอม..แถมมีบาดแผลมากมาย
“มาช้าจริงๆนะเซเลน่า..ไปเสียเวลาที่ไหนมาอีก..” ดยุคเซเฟอร์ผู้เป็นพ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงดุ
“…”
เซเลน่าไม่ได้ตอบอะไร..เธอทำเพียงแค่นั่งลงทานอาหารอย่างเงียบๆ
รูดี้มองเซเลน่าด้วยสีหน้าชิงชัง
เลน่าผู้เป็นแม่มองเธอด้วยความเป็นห่วง
“เซเลน่า..ตอนนี้หนูก็7ขวบแล้วนะลูก..อย่าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมากเกินไปล่ะ”
“ค่ะ”
“หนูเป็นพี่สาวต้องคอยปกป้องรูดี้ซึ่งเป็นน้องชายให้ดีๆนะเข้าใจไหม..แล้วก็อย่าลืมทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีด้วยล่ะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ..”
เซเลน่าตอบด้วยน้ำเสียงหดหู่
“เอาเถอะ..เดี๋ยวพ่อไปก่อนล่ะ..มีงานเอกสารกองเป็นภูเขาเลย…พวกลูกนั่งกินข้าวด้วยกันดีๆนะ”
“ให้ฉันช่วยนะคะ”
เลน่าหยิบเสื้อคลุมแล้วคลุมให้สามีของเธอ
พวกเขาทั้งคู่เดินออกจากห้องอาหารไป…เหลือไว้เพียงแต่เมดเฝ้าอยู่ในห้องอาหารเท่านั้น
“..”
เซเลน่านั่งกินอาหารเงียบๆ
ตอนนั้นเองรู้สึกว่ามีบางอย่างเทใส่ศีรษะเธอ
รูดี้ที่แอบเดินอ้อมมาด้านหลังหยิบจานสตูร์เนื้อ..เทราดลงบนหัวเซเลน่า
“นี่แน่ะ..!”
“!”
เมดที่อยู่บริเวณนั้นมองภาพนั้นด้วยความตกใจ
“คุณหนู!..”
เซเลน่าเอามือจับที่ศีรษะตัวเองที่เลอะเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด..แล้วหันมามองน้องชายของเธอ
“รูดี้..ทำไมทำกับพี่แบบนี้ล่ะ”
“มีกฎว่าห้ามทำแบบนี้ด้วยงั้นหรอ?”
เซเลน่าเริ่มน้ำตาคลอออกมา
“คุณหนูไม่เป็นอะไรนะคะ”
เมดรีบหาผ้าแล้วเช็ดศีรษะและเนื้อตัวของเซเลน่า
“คุณชายทำแบบนี้มันเกินไปนะคะ!”
“เงียบไปนะ!!..ฉันมีศักดิ์เป็นถึงองค์ชายเชียวนะ…คนรับใช้ประจำราชวงศ์อย่างเธอ..ไม่มีสิทธิมาเตือนฉัน”
รูดี้ทำสีหน้าเคร่งขรึมมองไปยังเมด..จนเมดสาวคนนั้นเกิดความกลัว
“ขะ..ขะ….ขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ”
“ฮึกๆ…รูดี้..พี่ขอโทษนะ..ที่พี่เกิดมาเป็นพี่สาวที่แย่ๆของนาย…ถ้ารูดี้เกลียดพี่นักพี่ก็จะไปเอง..ฮือๆๆ”
เซเลน่าปาดน้ำตาแล้ววิ่งหนีออกไปจากห้องอาหาร
เมดหลายคนวิ่งตาม
“ดะ..เดี๋ยวก่อนค่ะ..คุณหนู!!!”
“ไม่ต้องตามฉันมานะ!…ฮึก...”
เซเลน่าวิ่งออกไปเรื่อยๆ..จนกระทั่งวิ่งออกไปนอกปราสาท
‘ไฟเยอร์แอเรียล’
เธอใช้แอเรียลซึ่งเป็นเวทมนตร์ที่เพิ่งเรียนรู้ไม่นานบินหนีขึ้นไปทันที
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ!”
พวกไนท์ที่เฝ้าหน้าปราสาทมองภาพนั้นด้วยความตกใจ
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเมดวิ่งตามออกมาและคนสุดท้ายที่ตามมาคือรูดี้
“รีบตามคุณหนูเซเลน่าไปเร็วเข้า!!”เมดรีบบอกกับไนท์ให้รีบตามไปด่วน
“ไม่ต้องตาม!!…ถ้าพวกแกตามไปฉันจะฟ้องท่านพ่อว่าพวกแกบกพร่องต่อหน้าที่..ทำให้ท่านพี่หายตัวไป” รูดี้กล่าวห้ามเมดกับไนท์ไม่ให้ตามเซเลน่าไป..แถมยังขู่ซ้ำอีกด้วย
“แต่ว่าคุณชายครับ..ปล่อยให้คุณหนูออกไปโดยพลการแบบนี้ไม่ได้นะครับ…เพราะคุณหนูเป็นถึงองค์หญิงแถมยังเด็กอยู่ด้วย..ถ้ามีราชวงศ์ออกไปเพ่นพ่านแบบนี้โดยไม่มีคนคุ้มกันต้องเกิดเรื่องร้ายๆแน่ๆ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าาา…ออกไปไม่นานยัยพี่บ้าก็ต้องกลับมาอยู่ดีนั่นแหละ..แล้วก็นะ..พวกแกช่างใจให้ดีๆแล้วกันระหว่างตำแหน่งหน้าที่การงานของพวกแก..กับท่านพี่ของฉัน..แกจะเลือกอะไร”
“ขะ..ขะ..เข้าใจแล้วครับ…”
พวกไนท์กลับไปยืนเฝ้าหน้าปราสาทเหมือนเดิม..เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ส่วนเมดยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก
“เอ้ารออะไรล่ะ..กลับเข้าไปในปราสาทได้แล้ว…ฉันยังกินมื้อเย็น..เอ้ยมื้อค่ำ..ไม่เสร็จเลยนะ”
รูดี้เดินเข้าไปในประสาท..
“ขะ..ขะ..เข้าใจแล้วค่ะ”
เมดหลายคนเดินตามรูดี้เข้าไป
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
71K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)