หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 103 อันตราย!

คำเชิญนี้มาที่ตระกูลหลี่ในช่วงเช้าของวันเพื่อที่จะเชิญเขาไปดื่มน้ำชาในช่วงสายๆ เดิมทีเมื่อตระกูลหลี่ได้รับคำเชิญจากนางกำนัลส่วนพระองค์โดยตรง ก็แตกตื่นกันไปหมด พวกเขามานั่งรวมตัวกันในเรือนของหลี่ชิงหมินเพื่อให้คำแนะนำบุตรชายของตนเอง พยายามคิดสถานการณ์ที่เป็นไปได้ทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น ทำเอาชิงหมินเวียนหัวไปกับเสียงของพวกเขาไปหมด

“ชิงหมิน นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ เจ้าฟังที่บิดามารดาของเจ้าพูดบ้างหรือไม่” 

“ข้าเห็นแล้วว่าเจ้ากำลังทำตาเหม่อลอย เมื่อครู่ข้าแนะนำเจ้าเรื่องใด”

“ชิงหมิน อย่ามัวแต่ใจเย็นอยู่ได้ อีกไม่นานเจ้าก็ต้องไปแล้ว อย่าลืมว่าก้าวพลาดเพียงเท้าเดียวก็อาจจะตายได้เลยนะ”

“แม้ว่าพระชายาจะเกิดปัญหา แต่ตอนนี้พระนางยังเป็นพระชายาอยู่ การเรียกเจ้าไปพบเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ อาจจะต้องการใช้เจ้าต่อรองให้กับท่านแม่ทัพใหญ่หยุดลงมือก็เป็นได้”

“เจ้าเด็กตัวเหม็นยังจะกล้าหัวเราะอีกหรือ?!!”

เสียงของสมาชิกในตระกูลหลี่ผลัดกันพูดผลัดกันบ่น พวกเขาอยากจะให้ชิงหมินตระหนักถึงความอันตรายมากกว่านี้ อย่างไรก็ตาม...คนตัวเล็กนั้นฟังจนรู้สึกอยากจะหลับอยู่แล้ว

นางกำนัลมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อแจ้งเรื่องคำเชิญไปพบเป็นการส่วนตัวแก่เขา ดังนั้นคนจึงรู้สึกว่านอนหลับไม่เพียงพอ ยิ่งได้มาฟังบิดามารดาและพี่ชายพูดจาวกไปวนมาเช่นนี้ มันยิ่งทำให้เปลือกตาของเขาหนักอึ้งมากขึ้นไปอีก

“เอาล่ะๆ ข้าจะระวังตัวให้มากขอรับ พวกท่านอย่ากังวลไปเลย”

“อย่ากังวล? เจ้าพูดราวกับไม่ใช่เรื่องของตนเอง ถ้าคนที่ได้รับคำเชิญเป็นข้าหรือพี่ชายเจ้า ข้าจะไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย แต่นี่เป็นเพราะเจ้านั่นแหละ ข้าจึงได้กังวล!!” คนเป็นผู้นำตระกูลหลี่เกือบจะตบขาเก้าอี้หัก

 ไอ้เจ้าลูกชายคนนี้น่าทุบตีจริงๆ หรือว่า...เขาควรจะตีให้สลบ แล้วไปแจ้งต่อพระชายาว่าบุตรชายของเขาไม่สบายจึงเข้าร่วมตามคำเชิญไม่ได้ดี? .... เขามีความรู้สึกว่าถ้าปล่อยเด็กแสบนี้ไป จะต้องเจ็บหนักมากกว่าสลบแน่ มันอาจจะรุนแรงถึงขั้นเอาชีวิตไปทิ้ง!

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ ข้าต้องเตรียมตัวแล้วขอรับ หากไปพบพระชายาล่าช้า อาจจะกลายเป็นความผิดอีกก็ได้” ชิงหมินรีบตัดบทก่อนที่เขาจะถูกเทศนาบทต่อไป

ทั้งสามคนลอบมองหน้ากัน รู้สึกจนปัญญากับเจ้าเด็กน้อยของพวกเขาแล้ว ทำได้แค่ต้องเชื่อใจว่าเจ้าลูกชายตัวแสบจะไม่หาเรื่องตายให้ตนเองเท่านั้น

ชิงหมินส่งพวกเขาออกไปนอกเรือนอย่างโล่งอก ยังดีที่ทุกคนไม่ต้องการให้เขาเกิดปัญหาจริงๆ ไม่อย่างนั้นชิงหมินอาจจะไม่มีเวลาเตรียมตัวก็ได้

อันที่จริง สำหรับเรื่อง “คำเชิญ” ที่พระชายาต้องการจะมอบให้เขานั้น เขารู้ตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้ว นี่เป็นเพราะโจรยามวิกาลผู้นั้นที่แอบมาพบกับเขาตอนดึกดื่น และมันก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขานอนไม่พอด้วย 

หวงซีเฉิงมาที่ห้องนอนของเขาเพื่อคุยรายละเอียดและแผนการของพระชายา แน่นอนว่าเจ้าคนที่คลั่งไคล้ชาผู้นี้ไม่มีทางปล่อยให้เขาเข้าปากเสือเพื่อไปตายง่ายๆ ดังนั้นชิงหมินจึงยังสบายใจอยู่ได้

หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าแผนการทั้งหมดจะรั่วไหล หรือคนของพระชายารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขาคงจะบอกครอบครัวเพื่อให้ทุกคนสบายใจไปก่อนแล้ว น่าเสียดายที่เขาไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้...

“คุณชาย...” ฝูเซ่าส่งสายตาเป็นกังวลหลังจากที่เห็นว่าชิงหมินเตรียมตัวพร้อมแล้ว คำเชิญที่ได้รับมาในวันนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องมองว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ เพียงแต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าสตรีผู้สูงศักดิ์คนนั้นวางแผนจะทำอันใดกันแน่

“รออยู่ที่นี่ แล้วก็พยายามอย่าให้ทุกคนกังวลมากเกินไป เดี๋ยวข้ากลับมา” เขาบอกฝูเซ่าก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถม้าที่พระชายาส่งมารอตั้งแต่เช้าตรู่

นางกำนัลที่มาแจ้งคำเชิญให้เขาเองก็อยู่ที่นั่นด้วย นางมีหน้าที่ที่ต้องพาเขาไปที่พระราชวังตามคำสั่งให้ได้ แผนการของพระชายาในวันนี้ไม่สามารถผิดพลาดได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตของทุกคนในตำหนักอาจจะต้องจากไปพร้อมกับตำแหน่ง “พระชายา” 

รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างเรียบง่ายแต่โอ่อ่า เนื่องจากมีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับสถานการณ์ตระกูลเดิมของพระชายาองค์รัชทายาท พวกเขาจึงให้ความสนใจกับรถม้าที่มีสัญลักษณ์วังองค์รัชทายาท ซึ่งมาเฝ้ารอคุณชายสกุลหลี่ ว่าที่ฮูหยินใหญ่ของท่านแม่ทัพตั้งแต่เช้า 

เนื่องจากมีระยะเวลาที่จอดรออยู่นาน ดังนั้นผู้คนจึงมีเวลามากในการมาสืบข่าว เมื่อเห็นว่าคุณชายสกุลหลี่ขึ้นรถม้าไปจริงๆ พวกเขาก็เริ่มกระจายข่าวเรื่องนี้ไปแล้ว

หลี่ชิงหมินรู้สึกว่าตนเองเหมือนกับนักโทษอยู่บ้าง หลังจากที่ลงรถม้าแล้ว นางกำนัล 4-5 คนก็มารอต้อนรับเขาอยู่ที่ด้านหน้ากำแพงวัง ยังคงเป็นเส้นทางที่คุ้นเคยเหมือนกับครั้งก่อน ต่างก็แค่บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดันที่ดูจะเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีก็แค่นั้น

 เขามองไปรอบๆเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ จากข่าวที่หวงซีเฉิงมาบอกไว้เมื่อคืน วันนี้พระชายาได้เตรียม “ของต้อนรับ” ชิ้นใหญ่เอาไว้ให้แก่เขาเลยทีเดียว 

พระนางรู้ว่าปัญหาของจวนสกุลเดิมนั้นมาจากการที่นางยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของหลี่ชิงหมินและหวงซีเฉิง ก่อนหน้านี้พระนางไม่รู้ว่าปีศาจสงครามนั้นใส่ใจคุณชายหลี่มากเพียงใด จึงได้ลงมืออย่างอุกอาจ ไม่คิดเกรงใจหลี่ชิงหมินเลย แต่ตอนนี้พระนางรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร คำเตือนจากปีศาจร้ายนี้ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวจริงๆ...

แต่เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว แม่ทัพใหญ่ผู้นั้นไม่ได้ให้โอกาสพระนางในการแก้ตัวเลย การยื่นฎีกาให้องค์จักรพรรดิโดยตรงก็เท่ากับการยื่น “ดาบ” เพื่อขอให้องค์จักรพรรดิรับสั่ง “ประหาร” ตระกูลของนาง รวมถึงทำลายอนาคตของนางไปด้วย ตอนนี้พระนางเหลือทางเลือกเดียวเท่านั้นที่จะทำได้ นั่นก็คือ...การใช้กลยุทธ์ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

หากแม่ทัพใหญ่ต้องการสังหารตระกูลของนางและตัวนางไปพร้อมๆกัน อย่างนั้น...ก็ต้องดูว่าเขาพร้อมจะแลกกับว่าที่ฮูหยินใหญ่ของเขาหรือไม่!

ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับความสำคัญของหลี่ชิงหมินแล้วว่ามีน้ำหนักในใจของแม่ทัพใหญ่ขนาดไหน หากเป็นไปตามแผนการ ปีศาจสงครามผู้นั้นจะต้องยอมรับความผิดที่ตนเองสอบสวนเรื่องราวไม่ละเอียดและใจร้อนที่จะถวายฎีกา ตัวเขาอาจจะถูกลงโทษด้วยการโบยตามกฎ 100 ครั้ง อาจจะถูกตัดเบี้ยหวัด แต่ก็จะมีแค่เขาเท่านั้นที่ได้รับโทษ รวมถึงการโบย 100 ไม้ไม่อาจจะทำอันตรายบุรุษที่ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนเช่นเขาได้

ทว่า...หากเขาไม่ยอมลงให้ เช่นนั้นก็จะต้องมองดูหลี่ชิงหมินจากไปพร้อมกับตำแหน่งพระชายาของนาง!

“ถวายบังคมพระชายาพะย่ะค่ะ” หลี่ชิงหมินเดินเข้ามาจนถึงสวนดอกไม้แห่งเดิม ที่นั่นยังคงมีพระชายานั่งรอเขาเหมือนกับก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตาม...ครั้งนี้พระชายาไม่ได้เล่นแง่ใดๆกับเขาอีก เพียงพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรที่พยายามซ่อนสายตาเกลียดชังเอาไว้ก็เท่านั้น

“นั่งลงเถอะคุณชายหลี่ พวกเราเพิ่งจะเจอกันไม่นานมานี้ ไม่จำเป็นต้องมากมารยาทเหมือนคนอื่นคนไกล” น้ำเสียงเจือหัวเราะดังขึ้นจากอีกฝ่าย ถ้าไม่ใช่ว่าชิงหมินรู้เกี่ยวกับสถานการณ์นี้อยู่ก่อนแล้ว เขาอาจจะเข้าใจว่าพระชายาต้องการญาติดีกับตนเองเพื่อขอให้เขาเห็นใจก็ได้

เพียงแต่...ความโหดเหี้ยมของพระชายาจะดูเบาได้อย่างไร พระนางใจร้อนเกินกว่าที่จะค่อยๆตะล่อมให้หลี่ชิงหมินให้อภัย สถานการณ์ของตระกูลเดิมนั้นร้ายแรงมาก ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเท่าไรก็ยิ่งไม่สามารถจัดการได้ง่ายขึ้นเท่านั้น สุดท้ายแล้ว...นี่อาจจะเป็นตัวเลือกเดียวของพระองค์ก็ได้

หลี่ชิงหมินเข้าใจ แต่ไม่ใช่ว่าเขาจะยอมรับได้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ต้องการสร้างปัญหาต่อพระชายารุนแรงเช่นนี้ การที่เขาหนีออกจากขบวนและปล่อยให้พระชายาเสียโอรสในครรภ์ไปก็ถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่แล้ว ทว่า...คนที่พยายามจะเรียกปัญหาเข้าตนเองก็คือตัวของพระชายา รวมถึงคนที่คิดจะคดโกงอย่างตระกูลเดิมของนางต่างหาก

หากเขากลับมาในครั้งนั้น พระชายาไม่ได้คิดจะลงโทษตระกูลหลี่ทั้งตระกูล หรือหาเรื่องให้เขาต้องเดือดร้อน ชิงหมินอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับการที่พระนางต้องการส่งสตรีเข้ามาในจวนสกุลหวง

 ไม่ได้มีแค่พระชายาเท่านั้นที่ลงมือเช่นนี้ หลายตระกูลก็เล็งเห็นความสำคัญในตำแหน่งฮูหยินรองตระกูลหวงเหมือนกัน ถ้าเขาต้องไปไล่จัดการทุกคนคงจะเป็นงานที่เหนื่อยเกินไป แต่การลงมือของพระชายาถือว่าล้ำเส้นสำหรับหวงซีเฉิงผู้ไม่ต้องการอยู่ใต้อำนาจของผู้ใดเบ็ดเสร็จ

พระชายาไม่เพียงมั่นใจว่าตนเองจะส่งฮูหยินเข้ามาในจวนสกุลหวงเท่านั้น ยังพยายามติดต่อกับใครบางคนในตระกูลหวงเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย

เนื่องจากหวงซีเฉิงต้องการเล่นงานคนทรยศในตระกูลหวงอยู่แล้ว เขาจึงใช้โอกาสนี้เพื่อส่งสาส์นกลับไป ว่าไม่ควรมีใครเข้ามายุ่งกับการจัดการตระกูลของเขา

แน่นอนว่าชิงหมินไม่ได้คิดว่าแท้จริงแล้วความรู้สึกของเขายามถูกรังแกนั้นถือเป็นเหตุผลสำคัญที่สุดที่หวงซีเฉิงเคลื่อนไหว ปีศาจสงครามผู้นี้ทำสิ่งใดเลยบอกชิงหมินตรงๆด้วยหรือ? แม้แต่ความรู้สึกของตนเอง ก็ยังปล่อยให้ชิงหมินเข้าใจผิดว่าเป็นคนคลั่งชาแทนเสียอย่างนั้น...

“พระชายาเรียกกระหม่อมมามีเรื่องให้กระหม่อมรับใช้หรือขอรับ” หลี่ชิงหมินเข้าเรื่องทันที ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเสวนาภาษาดอกไม้ต่อกัน วันนี้คือวันที่ไม่เขาก็พระชายาที่จะต้องเจอกับหายนะ เหลือก็แค่รอเวลาเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

“หืม? ข้าจะกล้าเรียกใช้ว่าที่ฮูหยินขั้น 1 ได้อย่างไร ก็แค่ข้าคิดถึงลูกชายที่จากไปเท่านั้น เนื่องจากพวกเราร่วมขบวนเดินทางด้วยกัน เจ้าเองก็ได้ดูแลบุตรชายของข้าอยู่หลายวัน ด้วยชาของเจ้า...ข้าเชื่อว่าบุตรชายที่จากไปนั้นคงจะมีความสุขไม่น้อย...” เสียงหวานเจือไปด้วยความเศร้าใจทำให้หลี่ชิงหมินไม่สามารถต่อประโยคได้

เขารับชาจากนางกำนัลแล้วยกดื่มเช่นที่พระชายากำลังทำอยู่ ดวงตาของพระชายามีประกายบางอย่างวาดผ่าน หากไม่ใช่เพราะหลี่ชิงหมินผู้นี้มีทักษะในการประเมิน การลงมือของพระนางก็คงจะไม่ยุ่งยากเท่ากับแผนการนี้ น่าเสียดาย...การวางยาพิษในชาจะทำให้หลี่ชิงหมินรู้ตัวก่อน ดังนั้นมีแต่จะต้องเล่นใหญ่มากขึ้นเพื่อทำให้เขากลายเป็นตัวประกัน

“เจ้าถูกใจชาของข้าหรือไม่”

“โอ้ แน่นอนพะย่ะค่ะ ชาสมุนไพรนี้ยังให้ความรู้สึกดีเหมือนกับครั้งแรกพะย่ะค่ะ”

“อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าก็ดื่มให้มากหน่อยเถอะ หลังจากดื่มชาแล้ว ข้าจะพาเจ้าเดิมชมสวนส่วนตัวเสียหน่อย ได้ยินว่าเจ้าชื่นชอบการปลูกดอกไม้ชนิดต่างๆมาก” สตรีผู้สูงศักดิ์คลี่ยิ้มอ่อนโยน 

ชิงหมินเองก็ตอบรับคำสั้นๆ แล้วยกถ้วยชาดื่มต่อ ฉับพลันนั้นเอง...ในขณะที่เขากำลังยกถ้วยชาขึ้น หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเข้าแล้ว

“ฟ่อ!!”

เพล้ง!!!

“กรี๊ด!!”

ถ้วยชาร่วงหล่นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของพระชายาและเหล่านางกำนัล ร่างสีดำขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากต้นไม้สูงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันพุ่งเข้ามาราวกับมีคนเพิ่งจะขว้างมันอย่างแรง เจ้างูตัวใหญ่ดิ้นรนต่อสู้ในอากาศ เมื่อมันเห็นมนุษย์ที่อันตรายอยู่ด้านหน้า ด้วยสัญชาตญาณจึงเตรียมพร้อมเข้าสู่ท่าทางสำหรับการโจมตีทันที

“งู!! กรี๊ด!! ปกป้องพระชายา!!” เสียงกรีดร้องของพวกนางกำนัลดังลั่นไปทั่ว แต่ท่าทางเช่นนั้นราวกับว่าจงใจรอที่จะส่งเสียงอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นเสียงของพวกนางกำนัลจึงดังขึ้นแทบจะพร้อมเพรียงกัน

พวกนางถลาเข้ามาปกป้องพระชายาคนสำคัญ กันไม่ให้งูพิษร้ายแรงนั้นเข้าใกล้พระชายาได้ ปล่อยให้กลางลานในตอนนี้เหลือเพียงหลี่ชิงหมินและงูพิษร้ายแรงเท่านั้น

“คุณชายหลี่ หนีมาทางข้าเร็วเข้า” พระชายาแสดงความห่วงใย

ครานี้ท่าทางของพระนางนั้นเต็มไปด้วยความกังวลจริงๆ แต่หลี่ชิงหมินรู้ว่านี่ไม่ใช่ความกังวลเนื่องจากเป็นห่วงเขา ทว่ามันเป็นความกังวลเพราะกลัวว่าเขาจะไม่ได้รับพิษตามแผนการต่างหาก

ทั้งๆที่ตั้งใจขว้างมาที่หลี่ชิงหมินแล้วแท้ๆ ชายหนุ่มผู้นี้กลับรวดเร็วเหลือเกิน เขาเบี่ยงกายหลบการฉกครั้งแรกของเจ้างูพิษได้ทันการณ์ เพราะแบบนั้น...ตอนนี้มันจึงค่อนข้างยากอย่างไรล่ะ

“ทหารเร็วเข้า!! ช่วยคุณชายหลี่โดยเร็ว!” พระชายากระตุ้นอีกครั้ง

ทหารที่รับคำสั่งโดยตรงจากพระชายาพุ่งออกมาจากหลังต้นไม้แล้วกระโจนออกมาทำท่าทางเหมือนต้องการช่วยเหลือ แต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขากำลังต้อนให้งูหันเข้าโจมตีหลี่ชิงหมินอีกครั้งต่างหาก

“ฟ่อ!!”

ตามที่พวกเขาต้องการ งูยักษ์สีดำขนาดใหญ่ชูคอขึ้น ก่อนที่จะตั้งท่าเตรียมโจมตี...

ด้วยขนาดตัวของมัน และความรวดเร็วหลังจากที่มันตั้งหลักบนพื้นได้ หลี่ชิงหมินที่เป็นเป้าหมายนั้นไม่มีทางที่จะหลบพ้นได้เลย

พรึ่บ!!!

“ฟ่อ!!!”

……………………………………………