อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 159 ประหลาดใจ

​ตอนนี้ซูหยวนรู้สึกเหมือนว่ากำลังถือระเบิดอยู่ในมือเสียแล้ว ตระกูลเติ้งมีคนตั้งมากมาย แต่ตอนนี้หลานสาวสายเลือดเดียวของอาจารย์เติ้งที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวกำลังบอกความลับทั้งหมดกับเธอ

​นี่ไม่ได้เป็นการหาเหาใส่หัวเพิ่มหรอกหรือ? ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้ เธอจะไม่ต้องรับผิดชอบไปด้วยหรือไง...

“ถามมาตั้งเยอะแยะแล้ว รุ่นพี่อันคงมีแผนที่จะช่วยเหลือฉันสินะคะ” รุ่นน้องเติ้งก็ยังคงเป็นรุ่นน้องเติ้ง เธอไม่ได้ปล่อยให้ซูหยวนได้คิดมากด้วยซ้ำ เอ่ยถามออกมาโดยตรง

“สิ่งที่ฉันจะช่วยไม่ใช่เรื่องทักษะการยิงธนูหรอกนะ”

“ค่ะ ฉันก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว”

“..............” อันซูหยวนอยากจะบอกกับรุ่นน้องคนนี้จริงๆว่าไม่จำเป็นต้องตอบรับทุกคำด้วยสีหน้าแบบนั้นก็ได้ มันทำให้คนโมโหจนตายได้จริงๆ

​การแสดงออกของเธอไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์สมัยเก่า ไร้ความรู้สึก แต่พูดอย่างตรงไปตรงมาไม่ถนอมน้ำใจคน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำที่พูดออกมานั้นจะกลายเป็นปัญหามากกว่าเดิม

​กับคนแบบนี้...ซูหยวนทำได้แค่ต้องป้อนข้อมูลให้เธอเพิ่มเติม

“ตามฉันไปที่ห้องสมุด แล้วก็....หลังจากนี้ ฉันอยากให้เธอฟังคำแนะนำของฉันทั้งหมด และอย่าเอ่ยถามอีก”

“ถ้าไม่ถามแล้วจะสามารถเข้าใจได้ถูกต้องได้ยังไงคะ ปกติแล้ว...”

“ห้ามถาม” ซูหยวนย้ำอีกครั้ง ไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้ก่อกวนอารมณ์ไปมากกว่าเดิม ซึ่งโชคดีที่การใช้อำนาจกับเธอนั้นได้ผล ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้รุ่นน้องเติ้งได้ถูกควบคุมด้วยวิธีแบบนี้หรือเปล่า เธอหุบปากฉับเหมือนกับตอนที่กดปุ่มปิดการใช้งานไม่มีผิด

​ซูหยวนยังสังเกตเห็นแววตาไหววูบจากเธอด้วย ราวกับกำลังกลัวอะไรบางอย่าง มันเป็นสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว เหมือนว่าก่อนหน้านี้...ถ้าเธอไม่ฟังคำสั่ง จะต้องเจอกับอะไรที่รุนแรง...

​หลังจากนี้ ซูหยวนอาจจะต้องระวังคำพูดมากขึ้น เด็กคนนี้มีปัญหาในการใช้ชีวิตมาตลอด ต้องเข้าใจว่าจะเปลี่ยนแปลงโดยเร็วคงจะไม่ได้

​เธอพารุ่นน้องเติ้งไปยังห้องสมุดของสถาบัน ในขณะที่คนอื่นๆสนใจหนังสือเรียนต่างๆ ซูหยวนกลับพารุ่นน้องเติ้งไปที่หนังสือผ่อนคลาย เธอเลือกวรรณกรรมวัยรุ่น 4-5 เล่มมาให้กับรุ่นน้องเติ้ง อีกฝ่ายก็ไม่ถามอะไรเพราะยังอยู่ในคำสั่งของเธอ

​เมื่อซูหยวนทำเรื่องยืมหนังสือให้เสร็จ ก็พาออกมาจากห้องหนังสือนั้น แล้วมอบหมายงานสำคัญให้เด็กสาวทันที

“นี่เป็นงานแรกที่จะมอบให้ ให้เธอศึกษาบทสนทนาในหนังสือวรรณกรรมทั้ง 5 เล่มนี้ แล้ววิเคราะห์นิสัยใจคอของตัวละครทั้งหมด นอกจากนี้...ทุกๆวันจะต้องเข้ากระดานสนทนาของโลก คอยดูข่าวมาให้หน่อย แล้วก็ตรวจสอบว่าทิศทางของการสนทนาเป็นแบบไหน คนที่มีผู้คนเห็นด้วยนั้นคิดเห็นอย่างไร”

“ฉันถามได้หรือยังคะ”

“ได้” ซูหยวนอยากจะตอบว่า “ไม่” แต่ก็ไม่สามารถปิดกั้นเธอเกินไปได้ เด็กสาวทำหน้าสงสัยมาตั้งแต่อยู่ห้องสมุดแล้ว ถ้าปล่อยให้เธอยังเก็บไปคิดเอาเอง ก็กลัวว่าหัวจะระเบิดเอาได้

“แทนที่จะให้ฉันศึกษาวิชาระดับสูงที่อาจารย์ให้มา ทำไมรุ่นพี่ให้ฉันศึกษาเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้คะ ถ้าอาจารย์มาตรวจสอบความก้าวหน้า แล้วพบว่าฉันทำงานได้ไม่ดี ฉันก็จะเป็นคนเดียวที่ถูกตำหนิใช่ไหมคะ รุ่นพี่กำลังกลั่นแกล้งฉันแทนรุ่นพี่หวังหรือเปล่า” เห็นเด็กสาวตั้งข้อสังเกต ซูหยวนก็หัวเราะออกมา

“แล้วเธอคิดว่ายังไงล่ะ ไหนบอกว่าอาจารย์ไว้ใจฉันมากไม่ใช่หรอ” เจอคำถามย้อนกลับไป รุ่นน้องเติ้งก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้นจะให้ตอบอาจารย์ว่ายังไงคะ”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง ถ้าอาจารย์ไม่พอใจ ฉันจะรับความไม่พอใจนั้นเอง”

“รุ่นพี่อันคะ ฉันก็อยากจะเชื่อรุ่นพี่นะคะ แต่เมื่อเวลานั้นมาถึง รุ่นพี่อาจจะพูดอีกอย่างหนึ่งก็ได้นี่คะ”

“อืม นั่นสินะ เธอคิดว่ายังไงล่ะ” ซูหยวนยังคงหัวเราะกับคำถามของอีกฝ่าย รุ่นน้องเติ้งหรี่ตาลง สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้

“ในเมื่อรุ่นพี่เป็นคนที่อาจารย์เชื่อใจ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะเชื่ออาจารย์เติ้งก็แล้วกันค่ะ ว่าคุณคงไม่ทำตัวแบบนั้น”

“อืม ดีมาก” ซูหยวนลูบหัวของเด็กสาวเบาๆ รุ่นน้องเติ้งที่จู่ๆก็ได้รับความอ่อนโยนแบบนี้ชะงักไปเล็กน้อย เธอก้าวถอยหลังไปสามก้าว ซูหยวนยังเห็นสายตาวูบไหวของอีกฝ่ายด้วย

“ถะ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอตัวก่อน” เธอว่าแค่นั้นแล้วก็วิ่งหนีไปทันที ลับหลังซูหยวนแล้วยังคงมือขึ้นลูบหัวทุยของตัวเอง ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของรุ่นพี่อันยังคงอยู่ ให้ความรู้สึกประหลาดที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

​ตั้งแต่ยังเด็ก....ก็ไม่มีใครเคยทำแบบนี้กับเธอเลย แม้แต่อาจารย์เติ้ง เขาก็ไม่ได้สนใจหลานสาวคนนี้ เขามีเพียงภารกิจของกองทัพในสายตาเท่านั้น ส่วนเธอ...ถูกปล่อยทิ้งให้คนในตระกูลเติ้งคนอื่นๆดูแลเหมือนสุนัขหลงทาง!

“ก็แค่วิเคราะห์บทสนทนาพวกนี้เองไม่ใช่หรือไง” อยู่ๆ รุ่นน้องเติ้งก็คิดว่างานที่รุ่นพี่อันมอบหมายให้สำคัญกว่าการฝึกที่คุณลุงเติ้งมอบให้มาก บางที..ถ้าเธอสามารถทำงานได้ดี รุ่นพี่อันก็อาจจะลูบหัวของเธออีกก็เป็นได้

​ซูหยวนไม่ได้รู้เลยว่าเด็กสาวตัวเล็กนั้นเซ้นซิทีฟแค่ไหน เธอเองแค่หวังดีอยากจะช่วยเหลือให้รุ่นน้องเติ้งสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปได้ก็เท่านั้น และก็เชื่อเหลือเกินว่าอาจารย์เติ้งคงต้องการแบบนั้นด้วย....

​โชคดีที่ซูหยวนเข้ามาจัดการปัญหาของศิษย์ส่วนตัวอาจารย์เติ้งได้ทันเวลา ดังนั้นเรื่องความขัดแย้งภายในจึงถูกพูดว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด หลังการประลองของนักเรียนสองคนไม่เกิดขึ้นจริง

​ทว่า...ต่อให้พวกเธอไม่ต่อสู้กัน ก็ใช่ว่าจะเข้าหน้ากันได้ดี

​รุ่นน้องเติ้งหายตัวไปหลังจากวันนั้น ส่วนรุ่นพี่หวังก็ไม่เข้ามาอีกเลย กลัวว่าจะได้เจอกับรุ่นน้องเติ้งจนเกิดการปะทะกันอีก สำหรับรุ่นน้องอี้นั้น...แต่เดิมแล้วก็เป็นเด็กเก็บตัวไม่ค่อยพูดมากนัก ยิ่งเป็นบุรุษเพียงคนเดียวก็ยิ่งรู้สึกจะเข้ากับคนอื่นๆไม่ได้ ซูหยวนเองก็มีงานที่ต้องจัดการที่แปลงเพาะปลูก ดังนั้นห้องอาจารย์เติ้งเวลานี้จึงเงียบเหงาเป็นพิเศษ

​คนเป็นอาจารย์กลับมาที่สถาบัน เขาก็ได้ยินปัญหาที่เกิดขึ้นช่วงก่อนหน้านี้แล้ว ถึงอย่างนั้น...พอรู้ว่าซูหยวนเข้ามาจัดการปัญหาให้ เขาก็เบาใจ จึงใช้เวลาไปกับการตรวจสอบภารกิจที่จะพานักเรียนไปทำในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้า

​ความเงียบของห้องอาจารย์เติ้งทำให้ผู้คนมากมายต่างก็สงสัย พวกเขาเคยคิดว่าศิษย์ของอาจารย์เติ้งสามัคคีกันมากที่สุด เพราะคนมีน้อยจึงรู้จักกันอย่างทั่วถึง ทว่า...หลังจากที่รุ่นพี่อี้ทั้งสองจากไป ก็ดูเหมือนจะไม่คึกคักเท่ากับก่อนหน้านี้อีกแล้ว

​ซูหยวนได้ยินคำพูดพวกนี้อยู่บ้าง แม้แต่เพื่อนร่วมชั้นปีที่ 2 ก็ยังพูดลอยๆให้ได้ยิน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ เพียงใส่ใจดูแลต้นอ่อนของบรอกโคลีต่อไป

​เวลานี้เธอได้ซื้ออุปกรณ์ที่จะทำความเย็นมาแล้ว ส่วนเรื่องแสงแดดนั้นเพียงแค่เปิดหลังคาให้โล่งเพื่อรับแสงสังเคราะห์ที่ทางส่วนกลางเปิดให้ก็ได้แล้ว

​แน่นอนว่านอกจากแปลงเพาะปลูกของซูหยวนแล้ว เธอก็เห็นแปลงเพาะปลูกของคนอื่นเริ่มที่จะเติบโตขึ้นเช่นกัน โดยเฉพาะพืชที่มีระยะการเติบโตสั้น อย่างไรก็ตาม...ซูหยวนไม่คิดว่าพวกเธอจะสามารถเพาะปลูกจนสำเร็จไปด้วยดี

​พืชเหล่านั้น จำเป็นต้องดูแลเป็นพิเศษ บางพืชนั้นงอกรากได้เร็ว งอกต้นอ่อนได้ดี แต่เมื่อถึงขั้นตอนที่จะออกดอกออกผลกลับต้องใส่ใจมาก ไม่อย่างนั้นพวกมันก็จะเริ่มยืนต้นตาย ทำเอาผู้คนต้องประหลาดใจได้เลย

“อะไรกัน วันนี้เพื่อนร่วมชั้นอันก็มาที่นี่อีกแล้วหรอ? ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมชั้นจะทุ่มเทจริงๆเลยนะ”

“นั่นน่ะสิ ดูสิว่าตอนนี้แปลงเพาะปลูกของนักเรียนทุนอันเป็นยังไง มีต้นอ่อนขึ้นเต็มแปลงไปหมดแล้ว เห็นไหมล่ะ...นี่แหละคือผลของความทุ่มเท”

“ฮิ ฮิ อย่างนั้นหรอ แล้วพวกเราที่เพิ่งมาแปลงเพาะปลูกเป็นครั้งแรกล่ะจะเป็นยังไง โอ๊ะ! ดูสิ แปลงเพาะปลูกของพวกเราก็มีต้นอ่อนไม่ใช่หรอ”

“นั่นน่ะสิ ทั้งสัปดาห์เพิ่งมาเพียงครั้งเดียว แต่ผลลัพธ์ได้เท่ากับแปลงเพาะปลูกของคนอื่นเลย” เสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมห้องทำเอาซูหยวนอยากจะหัวเราะตามไปด้วย

​พวกเธอช่างสรรหาคำมาพูดจริงๆ เวลาแบบนี้...เธอนึกอยากจะให้รุ่นน้องเติ้งมาอยู่ที่นี่ แล้วก็พูดกับเพื่อนๆปากดีพวกนี้สักคำสองคำ เชื่อได้เลยว่าจะต้องกระอักเลือดออกมาคำโตแน่!

“ไปกันเถอะ พวกเรายังมีงานที่ต้องไปทำอีกมาก ไม่เหมือนกับพวกนักเรียนเส้นหรอก ในขณะที่พวกเราจบไปแล้วยังต้องไปสอบเข้าเป็นพลทหาร นักเรียนบางคนมีตำแหน่งเป็นถึงจ่าสิบตรีแล้ว...”

“เฮ้อ พูดไปก็เท่านั้น พวกเราโชคไม่ดีจะโทษใครได้”

“นั่นน่ะสิ ไปกันเถอะ” พวกเธอเห็นว่าซูหยวนไม่ตอบโต้อะไร ก็พากันเดินสะบัดหน้าหนีไปคนละทาง ปล่อยให้ซูหยวนยุ่งอยู่กับการพรวนดินให้ต้นอ่อนของบรอกโคลีต่อไป

​สำหรับผลลัพธ์ของการเพาะปลูกนั้นไม่ต้องเร่งรีบหรอก ทุกๆปีมีคนที่ไม่ผ่านการทดสอบก็เพราะความประมาทแบบนี้ หากนักเรียนสามารถโยนเมล็ดพันธุ์แล้วมันก็เติบโตขึ้นเอง เช่นนั้นก็คงไม่ต้องมีอาชีพเกษตรกร รวมถึงผู้คนไม่ต้องใช้ชีวิตอัตคัดอย่างการกินวิญญาณผักในน้ำซาวข้าวแบบนั้นหรอก

​เธอไม่รีบที่จะแสดงผลของความใส่ใจให้ทุกคนได้เห็น อีกอย่าง...อาจารย์มีภารกิจครั้งใหญ่ที่อยากจะให้เธอเข้าร่วมด้วยเมื่อเปิดเรียนครบ 1 เดือน แม้ซูหยวนจะเป็นทหารพิเศษซึ่งสามารถปฏิเสธการทำภารกิจของอาจารย์เติ้งได้ แต่ดูเหมือนครั้งนี้...อาจารย์บอกว่าถ้าทำได้ดี ก็จะเก็บเกี่ยวแต้มทหารได้จำนวนมาก และซูหยวนก็ไม่อยากละทิ้งโอกาสสำหรับความก้าวหน้าเช่นกัน

​เพื่อให้ไม่ต้องเป็นกังวลกับแปลงเพาะปลูกของตนเองตลอดทั้งสัปดาห์สำหรับการออกไปทำภารกิจ เธอจะพยายามติดตั้งอุปกรณ์เอาไว้ให้พร้อม โดยเริ่มจากเรื่องการดูแลน้ำ ซูหยวนใช้ขวดขนาดใหญ่บรรจุน้ำเอาไว้ เปิดช่องให้น้ำหยดออกมาเมื่อถึงจุดที่น้ำในดินลดลงไปมากแล้ว

​ด้วยอุปกรณ์นี้ เธอจะไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำไม่พอสำหรับการเติบโตของบรอกโคลีอีกต่อไป นอกจากนี้ยังเตรียมอุปกรณ์ที่จะรักษาอุณภูมิเอาไว้แล้ว เธอใช้เงินไปกับการลงทุนแกนพลังงานจากเขต C เพื่อให้สามารถคงสภาพการปล่อยอากาศเย็น 24 องศาเซลเซียสอย่างต่อเนื่องได้

​การเตรียมความพร้อมของซูหยวนเป็นเรื่องแปลกใหม่ แม้แต่อาจารย์วิชาเกษตรก็ยังไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรกันแน่ สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่เดินผ่านไปผ่านมา รอดูผลลัพธ์ของการทำงานหนักของเด็กสาวก็เท่านั้น

​ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเปล่า เมล็ดพันธุ์บรอกโคลีที่เด็กสาวเอาไปปลูกนั้นกลับงอกต้นอ่อนมาจริงๆ ทั้งๆที่ฤดูกาลนี้ไม่ใช่ฤดูกาลของมัน ซึ่งปกติแล้วมันจะไม่งอกรากออกมาเลย

​พอเขาเห็นว่ามันมีสีเขียวอ่อนปรากฏขึ้น ก็เริ่มที่จะตรวจสอบแปลงเพาะปลูกของเด็กสาวบ่อยครั้งขึ้น ซึ่งก็ค่อยๆเริ่มเห็นวิธีการที่แปลกประหลาดมากขึ้นทุกๆวัน ถึงอย่างนั้น...ความใส่ใจของซูหยวนก็ทำให้เขาแอบเอาใจช่วยไม่น้อย ถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าบรอกโคลีไม่มีทางปลูกฤดูกาลนี้ได้แน่นอน!

​เมื่อครบ 1 สัปดาห์ตามที่ตกลงกันไว้ รุ่นน้องเติ้งก็มาพบกับซูหยวนที่ห้องของอาจารย์ ไม่รู้ว่ารุ่นพี่หวังและรุ่นน้องอี้รู้เรื่องนี้ได้ยังไง ทั้งสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องพักของอาจารย์เติ้งพร้อมหน้ากันราวกับนัดหมาย

​เด็กสาวตัวน้อยวันนี้มัดเปียสองข้าง ดูน่ารักมากขึ้นอีกเล็กน้อย หากไม่ติดที่ว่าปากเล็กๆนี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัว บางทีอาจจะทำให้รุ่นน้องอี้ใจเต้นแรงไปแล้วก็ได้

“รุ่นพี่อัน ฉันศึกษาตามที่รุ่นพี่มอบหมายให้แล้ว มันไม่ใช่งานที่ยุ่งยากอะไร แค่ฉันทำงาน 3 วันก็เสร็จทั้งหมดแล้ว ถ้ารุ่นพี่อยากจะมอบงานที่ท้าทายกว่านี้ รุ่นพี่คงต้องมอบงานให้ฉันมากขึ้น” เด็กสาวมาถึงก็พูดเข้าประเด็นทันที ซูหยวนหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดขึ้นมา

“ดี ในเมื่อทำงานเสร็จแล้ว อย่างนั้นช่วยแสดงให้ดูหน่อยก็แล้วกัน”

“แสดง?”

“ใช่ ถ้าเป็น “เลี่ยงเลี่ยง” เมื่อเธอทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จแล้ว เธอจะพูดว่าอะไร” ซูหยวนพูดถึงตัวละคร “เลี่ยงเลี่ยง” จากวรรณกรรมหนึ่งในเล่มที่มอบให้รุ่นน้องเติ้งไปศึกษา

​เลี่ยงเลี่ยงเป็นเด็กสาวเรียบร้อย เป็นนางเอกไม่สู้คน ถึงอย่างนั้นก็เป็นคนที่มีความดีอยู่ในตัว เมื่อพระเอกมาพบเข้าย่อมต้องการปกป้องดูแลเธอ

“..............” รุ่นน้องเติ้งชะงักไปเมื่อได้ยินคำถามของรุ่นพี่ เธอไม่คิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะให้เธอส่งการบ้านแบบนี้

“ทำไม่ได้หรอ? ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเธอยังทำงานที่ได้รับมอบหมายให้ไม่ดีพอ...”

“ไม่ใช่ค่ะ ถ้าเป็นเลี่ยงเลี่ยง เธอคงจะพูดด้วยการตะกุกตะกักแบบนี้... “ระ รุ่นพี่อันคะ ฉัน ฉันทำงานที่รุ่นพี่มอบหมายให้เสร็จแล้วค่ะ รบกวนรุ่นพี่ช่วยตรวจสอบให้หน่อยนะคะ ถ้าหากมีตรงไหนที่ต้องแก้ บอกฉันได้เลยนะคะ ฉันจะรีบไปปรับให้ทันทีค่ะ รบกวนด้วยนะคะรุ่นพี่” ประมาณนี้...รุ่นพี่คิดว่าถูกต้องหรือเปล่าคะ”

​เมื่ออันซูหยวนได้ยิน เธอก็เลิกคิ้วประหลาดใจ เด็กสาวคนนี้...เป็นคนฉลาดกว่าที่คิดเสียอีก

​แน่นอนว่าคนที่ประหลาดใจที่สุดไม่ใช่ซูหยวน หากแต่เป็นรุ่นพี่หวัง รุ่นน้องอี้ และคนที่น่าจะตกใจมากที่สุดคงจะเป็น “อาจารย์เติ้ง” ที่เพิ่งเดินเข้ามา

“เมื่อครู่ ฉันได้ยินอะไร” อาจารย์เติ้งถึงกับหลุดมาดนิ่งของตนเอง มองไปที่หลานสาวด้วยความประหลาดใจ

 .………………………………