สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบหก Darkest Dungeon 2

ปรกติแล้วเราจะต้องแก้ไขปริศนาการตายของพวกวิญญาณที่จากไปไม่สงบซึ่งผมสงสัยเสมอว่าใครมันเป็นคนสร้างห้องลับในเหมืองร้างพรรค์นี้ขึ้นมาฟะ?

“น่าสงสารจัง ขอให้คุณไปสู่สุคตินะคะ”

มาเรียทำมือประสานภาวนา มีแสงสีขาวออกจากมือ

วิญญาณเด็กชายที่โดนพี่กล้ามบีบคออยู่ก็น้ำตาไหลออกมาเมื่อมีแสงที่ส่องมาจากด้านบนลงมาที่ร่างวิญญาณของเขา...ทั้งที่พวกเราอยู่ในดันเจี้ยนแท้ๆแต่แสงมันทะลุลงมาได้อย่างไรหว่า?

“แด่ท่านเทพแสงสว่าง โปรดนำพาวิญญาณที่หลงทาง-“

เพี๊ยะ

 ดยุกอูลริกฟาดแส้เข้าไปที่วิญญาณของเด็กชายที่กำลังจะหายไปด้วยแสงสว่างจากบนฟ้า

บุฮิ บุฮิ บุฮิ

“เจ้ามีหน้าที่ที่ต้องทำให้เรียบร้อยและข้าที่เป็นดยุกเจ้านายของเจ้ายังไม่ปล่อยให้เจ้าตายจากไป แม้แต่ยามตาย พวกเจ้าทุกคนก็ยังเป็นราษฎรของแคว้นนี้หน้าที่ของเจ้ายังไม่สิ้นสุดจนกว่าข้าจะปลดปล่อยพวกเจ้า”

ผมโยนหินวิญญาณไปที่ร่างวิญญาณของเด็กชาย

ร่างวิญญาณได้รับพลังจนกลับมามีตัวตนที่เข้มแข็งขึ้นอีกครั้ง

ผมพยักหน้าอย่างพอใจ

มาเรียหรือนักบวชติดนิสัยชอบสวดส่งบทสวดศักดิ์สิทธิ์เพื่อรักษาบาดแผลให้กับคนในปาร์ตี้

พี่กล้ามก็ติดนิสัยชกทุกคนที่ขวางหน้า

ในฐานะหัวหน้า ผมต้องทำความเข้าใจกับนิสัยเฉพาะตัวของพวกเขาในการทำภารกิจให้สำเร็จให้ได้

เราต้องยอมรับข้อเสียของคนในกลุ่มและพิจารณาถึงจุดอ่อนจุดแข็งของพวกเขา

“นำทางข้าไปขุดศพของเพื่อนพวกเจ้าได้”

ร่างวิญญาณของเด็กชายพยักหน้าและหายเข้าไปในเสาก่อนที่

จะเอากุญแจที่ขึ้นสนิมออกมาวางกับพื้น

กุญแจที่ขึ้นสนิมนี้จะเอาไว้ไขประตูที่จะเข้าห้องของเนโครแมนเชอร์

ร่างของเด็กชายกำลังจะหายไป

เพี๊ยะ

ดยุกอูลริกฟาดแส้เข้าใส่ร่างวิญญาณอีกครั้ง

โดยแส้ของดยุกอูลริกมีแสงสีขาวไม่ต่างกับมาเรีย

ที่มีพลังวิญญาณในการโจมตีวิญญาณและภูตผีต่างๆ

ร่างวิญญาณของเด็กชายก็เกิดอาการบาดเจ็บอีกครั้ง

“อย่ามาอู้ เจ้าคิดว่าจะเป็นใครจะใช้ให้ข้าทำงานหนักแทนเจ้างั้นหรือ?นำทางไป บุฮิ บุฮิ บุฮิ”