กระบี่ไร้วาจา

        กองทัพเคลื่อนที่ไปช้า ๆ ขณะที่อากาศเย็นลงไปทุกขณะ นี่ทำให้หน่วยเก็บฟืนต้องออกแรงขันแข็งมากขึ้น ด้วยในยามราตรีต้องใช้ไม้ก่อไฟจำนวนมาก ทั้งหุงหาอาหารทั้งให้ความอบอุ่นและแสงสว่าง

        หากเป็นการเดินทัพไปทำศึกสงคราม อาจพอละเรื่องไม้ฟืนได้บ้าง แต่ขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงเช่นนี้ ย่อมต้องมีความสะดวกสบายพอประมาณ

        หลี่ไฉขอตัวไปควบคุมทหารให้เร่งมือทำงาน เสี้ยวอู่หมิงจึงขับรถม้าเอง

        พอตอนสายอากาศอบอุ่น บุรุษหนุ่มเรียกเหมยฮวาออกมานั่งรับแสงอาทิตย์ด้วยกัน

        ที่นั่งคนขับของรถม้ายาวพอให้คนสามคนนั่งเบียดกันได้พอดี เสี้ยวอู่หมิงกับเหมยฮวานั่งได้อย่างสบาย

        เสี้ยวอู่หมิงสวมชุดขุนนางพลเรือนระดับเจ็ด เหมยฮวาสวมชุดทหารราบธรรมดา เมื่อนั่งเคียงข้างกันทำให้ดูแปลกตาไปบ้าง ดีนี่หน่วยเก็บฟืนอยู่บริเวณตอนท้ายของทัพหลวง ปกติมิค่อยมีผู้สนใจ ส่วนทหารในหน่วยก็ถูกกำชับมิให้พูดจาแพร่งพรายออกไป  

        เหมยฮวาขยับตัวไปมาคล้ายอึดอัดเล็กน้อย

        “พี่สาวเป็นอะไร”

        หากเป็นเมื่อก่อนนางอาจหงุดหงิดกับคำเรียกนี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกยินดีที่เสี้ยวอู่หมิงเป็นเหมือนเดิม 

        “ไม่มีใด ข้าฯเพียงเหนียวตัวอยากอาบน้ำ”

        “ผู้น้องสั่งหยุดทัพสักครู่ดีหรือไม่”

        เหมยฮวาค้อน แล้วก็ต้องประหลาดใจที่พักนี้ตนแง่งอนกับเสี้ยวอู่หมิงมากขึ้น จึงพยายามควบคุมตัวเองไว้

        การนั่งหน้ารถม้าทำให้นางมีโอกาสสังเกตการทำงานของหน่วยเก็บฟืน

        ทหารส่วนใหญ่ของหน่วยเป็นเพียงทหารราบธรรมดา มีเพียงหลี่ไฉที่เป็นนายทหาร 

        “หน่วยของท่านทำหน้าที่อะไร”

        นางถามด้วยความสงสัย เพราะเห็นทหารหลายคนแบกตะกร้าไว้ด้านหลัง

        “พวกเรามีภารกิจสำคัญยิ่ง หาไม่กองทัพอาจหิวโหยหรือเหน็บหนาวจนไม่สามารถเดินทางได้”

        “ทำสิ่งใด”

        “เก็บฟืน”

        นางหัวเราะคิกออกมา              

        แม้สวมชุดทหารปอน ๆ หน้าตามอมแมม แต่ไม่อาจปิดบังความหวานของวงหน้ายามแย้มยิ้มได้

        เสี้ยวอู่หมิงนิ่งจังงัง

        “เก็บฟืน ไม่เคยได้ยินว่ามีหน่วยงานเช่นนี้”

        “พี่สาวอย่าดูแคลน ทหารยามเดินทัพแต่ละคนถืออาวุธเตรียมต่อสู้ ไม่มีผู้ใดอยากเดิมท่อม ๆ เก็บไม้ทำฟืน ทั้งการคัดเลือกไม้นั้นมีเคล็ดลับอันซับซ้อน หากไม้ดิบเกินไปก็ติดไฟยาก ไม้บางชนิดเผาไฟแล้วมีพิษ มีไม้บางอย่างนำมาหุงข้าวแล้วมีกลิ่นหอม บางชนิดก็ไล่ยุงกับสัตว์ร้ายได้ ตั้งแต่โบราณมา...”

        “พอได้แล้ว ท่านตั้งตนเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องไม้ฟืนเมื่อใด”

        “เมื่อครู่”

        “วรยุทธระดับท่านไม่น่าจะต้องมาทำหน้าที่นี้กระมัง”

        “เมื่อรับราชการย่อมไม่อาจเลือกงานได้มากนัก”

        เหมยฮวาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะไม่ว่าจะมองจากมุมไหนเสี้ยวอู่หมิงย่อมไม่เหมาะกับงานเก็บฟืน

        “อาการพี่สาวเป็นอย่างไร”

        นางไม่ต้องพอกยาแล้ว ทำให้เหมยฮวานับถือหวงฮูหยินหมดใจ แม้พิษงูของรองเจ้าสำนักปราบมังกรอันลึกลับยังรักษาได้ในไม่กี่วัน

        “ดีขึ้นมาก ข้าฯจะไปได้เมื่อใด”

        แท้จริงด้วยนิสัยของเหมยฮวา นางไปมาตามใจ คราวนี้กลับถามความเห็นของเสี้ยวอู่หมิง แม้แต่ตนเองยังไม่เข้าใจ

        “ท่านอยู่ต่อสักพักเถิด ในกองทัพย่อมปลอดภัยกว่า ทั้งหากท่านจากไปข้าฯอาจถูกงูพิษขบกัดหรือธาตุไฟเข้าแทรกเมื่อใดก็ได้”

        คำพูดนี้แสดงว่าเสี้ยวอู่หมิงยึดถือว่านางห่วงใยตน

        เหมยฮวารู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ แต่เมื่อเป็นเพียงคำพูดทึกทัก ก็มิสะดวกกับการโวยวายออกไปให้เข้าทางคนน่าหมั่นไส้ข้าง ๆ

        “หากต่อสู้กันตรง ๆ ยังไม่แน่ว่าหม่าหลิวตงจะเอาชนะท่านได้ เพียงระวังงูพิษคงไม่ยากเกินไปกระมัง”

        “ถ้าผู้น้องโคจรลมปราณแล้วเป็นลมไป คงไม่มีใครมาดูแล”

        นี่คือสิ่งที่เหมยฮวายังกังวล กล่าวย้อนกลับไปนี่คือผลจากการที่เสี้ยวอู่หมิงคอยช่วยเหลือนาง

        สุดท้ายไม่ว่าด้วยเหตุใด นางยังต้องอยู่ในกองทัพ

        เมื่อถึงเวลาค่ำ หิมะโปรยปราย 

        เป็นหิมะแรกของปี

        หลังอาหารเสี้ยวอู่หมิงและเหมยฮวานั่งจับเจ่าอยู่ในกระโจม

        เกล็ดหิมะขัดบรรยากาศจนใสราวแก้วผลึก แสงดาวเป็นจุดแต้มกระจายทั่วผืนฟ้า

        แสงกองไฟวอมแวมผ่านผืนผ้ากระโจมเข้ามาเห็นเป็นเงาลางเลือน

        ดีที่ในกระโจมมีโคมน้อยอยู่โคมหนึ่ง

        เหมยฮวาใช้ผ้าห่มคลุมกาย

        เสี้ยวอู่หมิงนอนเอกเขนกบนเตียง ทำจมูกฟุดฟิด

        นางขยับตัวคว้าหินเล็ก ๆ ขึ้นมาก้อนหนึ่ง ทำท่าจะขว้างใส่บุรุษหนุ่ม แต่คิดได้ว่าเป็นการแสดงออกอย่างสนิทสนมเกินไปจึงวางลง

        เสี้ยวอู่หมิงถอนหายใจอย่างหวุดหวิด

        พักหนึ่งทหารก็ยกหม้อต้มขนาดใหญ่เข้ามา ควันน้ำร้อนกระจายทั่วกระโจม มองเห็นเหมือนม่านฝันประการหนึ่ง

        “ผู้น้องพยายามแล้ว ยากจะหาลำธารให้พี่สาวอาบน้ำ ทั้งอากาศเช่นนี้อาจทำให้จับไข้ไม่สบาย อย่างไรก็ใช้น้ำร้อนเช็ดตัวแก้ขัดไปพลางก่อน คงทำให้สดชื่นได้บ้าง”

        เหมยฮวายิ้มออกมาได้ในที่สุด

        นางลุกขึ้นทำท่าจะถอดชุดทหารออก

        “ช้าก่อนพี่สาว เดี๋ยวผู้น้องจะออกไปเฝ้าหน้ากระโจมให้”

        เหมยฮวาส่งสายตาหวานมาอย่างขบขัน

        “ออกไปยืนข้างนอกผู้อื่นก็จะสงสัย ท่านหันหลังเฝ้าทางเข้าไว้ก็พอ ใช้เวลาไม่นานหรอก”

        ว่าแล้วก็เปลื้องเสื้อผ้าอย่างเร็ว เสี้ยวอู่หมิงรีบหมุนตัวกลับแทบไม่ทัน สองหูยังได้ยินเสียงเหมยฮวาถอดเสื้อผ้าจนเปลือยเปล่า

        นางงามนั่งลงใช้ผ้าผืนเล็กชุบน้ำร้อนลูบไล้ตามร่างกาย ตอนแรกตั้งใจจะรีบเช็ดตัวให้เสร็จเร็ว ๆ แต่เมื่อสัมผัสกับน้ำที่อุ่นพอดี สร้างความสุขสบายยิ่ง นางจึงค่อย ๆ ถูผ้าน้อยไปตามร่างกายทุกซอกมุม

        เสียงผ้าสัมผัสกับผิวกายอ่อนนุ่ม ไอน้ำขับกลิ่นหอมตามธรรมชาติของนางออกมา เสี้ยวอู่หมิงคันหัวใจยิ่ง

        “น้ำอุ่นนัก ลำบากพวกท่านเกินไปหรือไม่”

        นางกล่าวขณะใช้ผ้าถูจนถึงปลีน่องขาวผ่อง

        เสี้ยวอู่หมิงหักห้ามใจไม่หันไปมอง แต่ใช้ลมปราณเร่งเร้าประสาทจมูก หู และจิตนการทั้งหมดออกพร้อมกัน

        เหมยฮวาหลับตาลง ปล่อยอารมณ์ไปตามเนื้อผ้าที่ไล้ผิวกาย

        เสี้ยวอู่หมิงพลันหันกลับมาในทันที

        เหมยฮวารู้สึกตัวลืมตาขึ้นก็เห็นมันจ้องมาทางนางเขม็ง

        “ท่าน”

        มิทันพูดอันใดต่อ เสี้ยวอู่หมิงหยิบหินก้อนเล็กมาเมื่อใดไม่ทราบ ก่อนใช้สองนิ้วสะบัดหินผ่านศีรษะนางไปเล็กน้อย

        เหมยฮวาลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ เอี้ยวตัวมองเห็นงูเผือกสีขาวตัวหนึ่งนอนบิดไปมา ส่วนหัวมีรอยทะลุโลหิตสีแดงฉานไหลทะลัก

        ครู่หนึ่งมันก็แน่นิ่งไป

        เหมยฮวาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

        ทันใดนางก็คิดขึ้นได้ว่า บัดนี้ยืนตัวเปล่าถือผ้าผืนน้อยอยู่เพียงผืนเดียว

        เสี้ยวอู่หมิงเหมือนไม่เห็นนาง พุ่งเข้าไปที่ซากงูนั่น เมื่อไม่พบงูตัวอื่น จึงค่อยผ่อนลมหายใจ

        เหมยฮวาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมช้า ๆ

        นางไม่รู้ว่าจะรีบสวมเสื้อผ้าต่อหน้าเสี้ยวอู่หมิงไปเพื่ออะไร

        ด้วยสายตาระดับมัน ไม่มีสิ่งใดบนเรือนร่างนางที่มันไม่เคยเห็นอีกแล้ว

        เสี้ยวอู่หมิงหาไม้เขี่ยซากงูช้อนเดินออกไปหาหลี่ไฉด้านนอก

        พอเห็นงูสีขาวเผือก แม้จะตัวไม่ใหญ่เท่าใด หลี่ไฉก็หน้าตาแตกตื่น

        “งูเข้าไปในกระโจมได้อย่างไร”

        หลี่ไฉย่อมแปลกใจ ด้วยมันควบคุมทหารให้ใช้ดินถมขอบกระโจมของเสี้ยวอู่หมิงด้วยตนเอง ทั้งยังโรยผงกันงูไว้โดยรอบ นับว่าปลอดภัยกว่าพวกทหารที่ต้องนอนอยู่กลางดินมาก แต่กลับมีงูเข้าไปในกระโจมได้เป็นครั้งที่สอง

        ดีที่เสี้ยวอู่หมิงไม่มีท่าทางโกรธเคือง หากเป็นขุนนางผู้ใหญ่หรือนายทหารคนอื่น หลี่ไฉและผู้ใต้บังคับบัญชาอาจต้องรับโทษไม่เบา

        “เก็บซากงูนี้ไว้ พรุ่งนี้นำไปให้ท่านเฟิงตรวจสอบ”

        ที่แท้ซากงูตัวแรกก็ถูกนำไปตรวจสอบเช่นกัน

        หลี่ไฉกระวีกระวาดปฏิบัติตาม

        เสี้ยวอู่หมิงกลับเข้าไปในกระโจม

        เหมยฮวาตรวจตามซอกมุมต่าง ๆ อีกหลายรอบ จนพบรูเล็ก ๆ ใต้ขอบกระโจม ลักษณะเป็นรอยใหม่ คาดว่างูเผือกตัวนั้นอาศัยรูนี้เข้ามา

        เสี้ยวอู่หมิงและเหมยฮวาทราบดีว่านี่มิใช่ลักษณะของงูทั่วไป ดูท่ารองประมุขผู้นี้ไม่ยอมละเว้นทั้งสองโดยง่าย

        “งูดำหนึ่งตัว ขาวหนึ่งตัว คราวหน้ามิทราบเป็นงูสีใด”

        เสี้ยวอู่หมิงกล่าวออกมาด้วยต้องการให้บรรยากาศผ่อนคลาย แต่เหมยฮวายังมีท่าทีตึงเครียด หันมามองสำรวจมัน

        “ท่านโดนขบกัดหรือไม่”

        “ไม่แม้แต่น้อย”

        “ดีแล้ว ข้าฯพึ่งนึกถึงเรื่องที่ยายเฒ่าเคยเล่าให้ฟัง ว่ารองประมุขผู้หนึ่งถนัดในการใช้งูพิษเป็นอาวุธ งูสีดำนั่นมีพิษราวสิบเท่าของงูพิษทั่วไป ส่วนงูเผือกมีพิษราวสิบเท่าของงูดำ”

        เสี้ยวอู่หมิงรู้สึกว่าน้ำลายเหนียวคอขึ้นมา รีบออกจากกระโจมไปกำชับหลี่ไฉให้ระวังพิษงูอย่างเข้มงวด หลี่ไฉจึงใช้ผ้าหนาห่อส่วนหัวของงูเผือกไว้ ก่อนจะพอกด้วยดินอีกชั้นหนึ่ง เสี้ยวอู่หมิงจึงยอมกลับเข้ามาในกระโจม

        คราวนี้เหมยฮวานั่งอยู่ที่เตียง

        “ขอบคุณท่านมาก มิเช่นนั้นหากพลาดพลั้งอาจมีทหารถูกพิษจากซากงูนั่นเข้า”

        “ข้าฯต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน ตอนที่เช็ดตัวประมาทไปจริง ๆ ท่านทราบได้อย่างไรว่างูนั่นเข้ามา”

        นางมั่นใจว่าเสี้ยวอู่หมิงคงไม่บังเอิญหันมามองนางพอดี แม้มันมีท่าทางเอาเปรียบนางบ้าง แต่มันไม่เคยกระทำจนเกินงาม

        “ผู้น้องได้ยินเสียงเลื้อยของมันเบา ๆ แต่กลิ่นคาวของมันต่างจากกลิ่นหอมของพี่สาวอย่างชัดเจน”

        เหมยฮวามองตาบุรุษหนุ่ม ไม่พบว่าเป็นการพูดหยอกล้อ 

        “ท่านช่างมีความสามารถพิเศษจริง ๆ”

        “ขอบคุณพี่สาวที่ชม”

        “นั่งลง”

        เสี้ยวอู่หมิงงุนงง

        “ข้าพเจ้าทำสิ่งใดผิดไป”

        บุรุษหนุ่มรีบเปลี่ยนสรรพนาม ด้วยเกรงว่าเหมยฮวาไม่พอใจที่ตนหันไปมองนางเต็มสองตา

        แน่นอนว่าเสี้ยวอูหมิงจดจำภาพเรือนร่างของนางได้ดีราวกับศิลปินเอกของแผ่นดินมาวาดไว้ในความทรงจำซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยนับพันครั้ง

        “ข้าฯบอกให้นั่ง”

        เสี้ยวอู่หมิงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ยังนึกหาข้อแก้ตัวไม่ออก แต่มองหน้านางก็ไม่มีลักษณะว่าโกรธเคืองอันใด

        เหมยฮวาเดินมาด้านหลัง ก่อนใช้สองมือนุ่มนิ่มบีบไหล่ที่แข็งเกร็งของเสี้ยวอู่หมิงที่กำลังตกตะลึงกว่าการพบงูตัวใดในโลก

        “คืนนี้ท่านหาน้ำร้อน ทั้งช่วยชีวิตข้าพเจ้าอีกครั้ง พี่สาวคนนี้จะนวดไหล่ให้ แต่เพียงนวดเท่านั้น อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไป”

        เสี้ยวอู่หมิงพยักหน้าไม่ตอบคำ ในใจมิรู้คิดไปไหนต่อไหน