ไม่สิ นี่เป็สิ่งที่ฉันประมาทเอง ถึงเป็สัตว์อสูรระดับต่ำ สัตว์อสูรก็คือสัตว์อสูร! มันย่อมโจมตีโดยสัญชาตญาณเมืุ่์ปรากฏตัวโดยที่ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะอยู่ระดับไหน
นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นจับใจ ใช่แล้ว ฉันกลัวที่จะสู้กับสัตว์อสูร หากเมื่อตอนกลางวันฉันหลบมันไม่พ้นล่ะก็... แค่คิดฉันก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัวแล้ว
ก่อนอื่นในตอนนี้ฉันควรจะห้ามเืก่อน แต่ ถ้าในระหว่างที่ฉันกำลังฟื้นฟูแล้วสัตว์อสูรโจมตีเข้ามาอีกล่ะ ถึงตอนนั้น ถ้าฉันหลบไม่ทัน...
ไม่ ไม่ ไม่ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือห้ามเืก่อน จะตายเพราะโดนสัตว์อสูรโจมตีหรือเพราะเืหมดตัวกันล่ะ!
ฉันสาวเท้าวิ่งออกไปอย่างสุดแรง เพื่ออย่างน้อยในเวลาที่กำลังฟื้นฟูจะได้ไม่โดนโจมตี
เส้นทางที่ฉันวิ่งออกมา ตรงกันข้ามกับเขตปลอดภัย เพราะฉันไม่แน่ใจว่าเ้าแรบบิทฮอร์นจะยังอยู่แถวๆนั้นไหม กรณีที่โชคร้ายฉันอาจโดนมันดักโจมตีก่อนเข้าเขตปลอดภัย
เมื่อหนีออกมาได้ไกลระยะหนึ่ง ฉันก็รีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ทันที อยู่บนพื้นดินอันตรายยิ่งกว่า
เมื่อขึ้นมาบนต้นไม้ได้ ฉันก็ฉีกกระโปรงของตัวเองออก ก่อนจะนำมารัดพันไว้ที่ต้นแขนเพื่อห้ามเื หอกน้ำแข็งเริ่มละลายลงช้าๆ ตามอุณหภูมิปัจจุบัน นี่ไม่ใช่เื่ที่แปลกอะไร ขนาดเวทไฟมันยังสามารถมอดลงได้ถ้าไม่ส่งมานาเข้าไป
[รีสตอล] ฉันร่ายเวทฟื้นฟู รอยแผลเหวะที่แขนของตัวเองค่อยๆฟื้นฟูอย่างช้าๆ แต่มานาของฉันกลับสูญเสียไปอย่างรวดเร็ว
ฉันรู้ตัวดีว่าลำพัง แค่มานาของฉันคงไม่สามารถรักษาให้หายได้ แต่ถ้าในระดับที่แผลปิด เืหยุดไหลแล้ว ในตอนนั้นฉันค่อยเข้าไปในเมืองเพื่อหาคนฟื้นฟูให้ก็ได้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมา ฉันใช้เวทฟื้นฟูสลับกับนั่งพักเพื่อฟื้นมานา จนแผลฉกรรจ์เมื่อครู่ปิดสนิททิ้งไว้แต่รอยจางๆ และมานาของฉันก็ไม่ได้หมดไปกับเวทฟื้นฟูทั้งหมด มันยังคงเหลืออยู่ แต่ว่าไม่เยอะมากเท่าไหร่
การสลับใช้เวทฟื้นฟูและฟื้นมานานั้นคือวิธีที่ดีที่สุดที่ฉันคิดออกในตอนนี้ เวทฟื้นฟูกินพลังมานามากกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ ถึงแม้จะเป็เวทพื้นฐานที่ทุกคนในโลกนี้จะต้องรู้ก็ตาม
ในโลกนี้? จริงด้วยสิ ถ้าหากว่าไม่ใช่เวทจากโลกนี้ล่ะ? ฉันคิดไปถึงความทรงจำที่เป็อัจฉริยะเวทมนตร์ แต่ด้วยมานาที่เหลืออยู่ในตอนนี้คงจะไม่เพียงพอเป็อย่างมาก ฉันไม่สามารถใช้เวทย้อนความทรงจำได้แล้ว เพราะถ้าใช้ไป ฉันคงไม่ต้องออกจากเขตล่ากันพอดี
เมื่อมองไปบนท้องฟ้า จู่ๆฉันก็นึกถึงเื่บางเื่ได้ ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ? ถ้าจากที่ประมาณดู ฉันออกมาจากปราสาทตอนบ่ายโมง แล้วก็ต่อสู้กับสัตว์อสูร จากนั้นก็ได้รับาเ็และหนีมาอยู่ที่นี่ราวๆสามชั่วโมง
สี่โมงแล้วงั้นหรือ! นัดกับท่านพี่เอลิออทเอาไว้ตอนสี่โมงครึ่งที่หอนาฬิกา แย่แล้ว ฉันจะต้องรีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!
ฟุบ
ฉันะโลงมาจากต้นไม้ แล้วมองไปยังทิศทางที่มีเมืองหลวงอาณาจักรไอดราเวียตั้งอยู่ ถ้าหากว่าวิ่งจนสุดแรงอาจหลีกเลี่ยงการปะทะกับสัตว์อสูรได้ไหมนะ? ฉันภาวนาในใจขออย่าให้เจอแรบบิทฮอร์นอีกเลย
ก่อนจะค่อยๆสูดหายใจเข้าลึกๆ และจ้องตรงไปด้านหน้าเพียงอย่างเดียว ขาขวาของฉันก้าวออกไปสลับกับขาซ้ายที่ก้าวตามมาอย่างรวดเร็ว หวังเพียงแค่ว่าจะหนีไปจากเขตล่าให้ได้
ฟ่อ กรรซ์
ด้านหน้าของฉันมีเสียงของแรบบิทฮอร์นดังมาจากพุ่มไม้ แต่ฉันไม่สนใจรีบวิ่งกล้บเข้าเมืองอย่างสุดแรง อีกไม่ไกลมาก ถ้ายังคงรักษาความเร็วเอาไว้ได้ล่ะก็
ฟุบ
จู่ๆตรงหน้าฉันก็มีเงาดำตกลงมาขัดขวางการหนีของฉัน ด้วยที่กลัวจะชน ฉันจึงหยุดยืนก่อนที่จะเข้าใกล้เงาร่างนั้น
เงาของสิ่งมีชีวิตตรงหน้ามีลักษณะขนดกฟู เมื่อฉันจ้องมองไปที่เงานั้นร่างกายของฉันก็สั่นสะท้าน
ร่างกายเหมือนหนูขนาดั์ที่มีั์ตาดุร้าย ใบหูเรียวยาวสีขาวหลุบไปด้านหลัง ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาทางฉันราวกับจะกินเืกินเนื้อ ฟันคู่หน้าแหลมคมราวกับสว่านขนาดใหญ่ที่มีร่องรอยของมีคมขูด แม้กระนั้นปลายฟันยังคงแหลมคมพอที่จะเจาะเข้าที่ต้นไม้ได้ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว ปากล่างน้ำลายไหลเยิ้มดุจหมาป่าผู้หิวกระหาย ตรงกลางโหนกหน้าผากมีเขาแหลมคมงอกออกมาถึงสอง!
"รูปร่างภายนอกเหมือนแรบบิทฮอร์นแต่มีขนาดใหญ่กว่า มีเขาคู่และฟันที่แหลมคม ถ้าหากว่าเจอให้รีบหลบ หรือถ้าจะต้องประทะกับมันต่อหน้าให้รีบะโเรียกคนช่วยสุดเสียง ด้วยความสามารถของพวกเธอไม่มีทางกำจัดมันได้ เพราะมันคือสัตว์อสูรระดับกลางที่มีชื่อว่า..."
"ทวินอีฟฮอร์น!"
เนื้อหาบรรยายที่อาจารย์เอเฟรนด์เอ่ยเมื่อกลางวันดังขึ้นมาภายในหัวของฉัน เหงื่อเย็นไม่กล้าหยดไหล แม้แต่เวลาในตอนนี้ก็เหมือนถูกหยุดไป สัตว์อสูรระดับกลางเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในเขตล่าระดับต่ำ มันคือเ้าแห่งสัตว์อสูรระดับต่ำ ทวินอีฟฮอร์น!
989
