ตอนที่ 6 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (14)
ที่แท้ ชาครึ่งชั่งที่เขาได้มาเป็ทั้งหมดของคุณชายแล้วหรือ
เหอหรงเข้าประตูมาก็เจอกับสายตาเร่าร้อนของเหยียนเจ๋อ ค่าความฟินก็เพิ่มสูงขึ้นแบบงงๆ
เกิดอะไรขึ้น แค่ยอมตื่นนิดนอนน้อยลงหน่อยก็ได้ผลลัพธ์เช่นนี้แล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ให้เขาอยู่โต้รุ่งทั้งคืนก็ยังได้!
“เ้ามาทำไมรึ” เหอหรงนั่งลงพลางเอ่ยถามและจิบชาอึกหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขมวดคิ้ว เขายังคงไม่ชินกับการดื่มชาอยู่ดี โค้กยังอร่อยกว่าอีก
“หมอมอ ข้าขอเป็น้ำชิงเหมยดีกว่า”
หัวใจของเหยียนเจ๋อเหมือนโดนใครเอามือมาบีบจนหดรัดเข้าหากัน คุณชายน้อยที่เกิดมาบนกองเงินกองทองเช่นนี้จะดื่มชาระดับนี้ลงได้อย่างไรกัน
ใช่ว่าที่นี่ไม่มีของดีๆ เพียงแต่มอบให้เขามาหมดแล้ว
เหยียนเจ๋อยิ้มอ่อนโยน “ว่าจะมาขอชาของคุณชายดื่มเสียหน่อย พร้อมทั้งมาปลอบใจคุณชายด้วย อย่าได้เสียอารมณ์เพราะคนชั่วช้าข้างกายเลยนะขอรับ”
เหอหรงเลิกคิ้ว เ้านี่ข่าวไวแฮะ “แค่บ่าวที่ไม่เชื่อฟังคนหนึ่ง จะกระทบอะไรข้าได้”
เหยียนเจ๋อวางชาในมือลงเบาๆ ไม่พูดสิ่งใดอีก เหอหรงไม่อยากบอก เขาก็ไม่จำเป็ต้องถามเยอะ
เขาเปลี่ยนไปคุยเื่อื่น “ฮูหยินของหลินกั๋วกงจะจัดงานทายปริศนาโคมไฟที่แม่น้ำนอกเมืองในอีกสามคืนข้างหน้า เมื่อวานมีสหายจากตระกูลหลินมาชวนข้าไปร่วมงาน
“ข้าได้ข่าวว่าคุณชายและคุณหนูจากตระกูลใหญ่ๆ ไปกันหมด ไม่ทราบว่าคุณชายอยากไปชมหรือไม่ขอรับ”
เหอหรงอารมณ์ดีขึ้นทันที “เมื่อวานเตียเตียเพิ่งให้เทียบเชิญข้ามา บอกว่าถึงแม้หลินกั๋วกงจะไร้อำนาจ แต่อย่างไรเสียในตระกูลก็มีพระสนมลี่เฟยที่กำลังเป็ที่โปรดปรานของฝ่าาอยู่ ไม่ว่าตระกูลไหนก็ต้องให้เกียรติพวกเขาทั้งนั้น ให้ข้าพาเ้าไปชมด้วย
“ก่อนหน้านี้ข้าเห็นยามสหายของเ้าชวนเ้าไปงานรื่นเริง สิบครั้งเ้าไปอยู่ห้าหกครั้ง ข้าคิดว่าเ้าจะไม่ชอบความวุ่นวายเสียอีก ยังคิดอยู่เลยว่าช่างเถอะ”
เหยียนเจ๋อเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ข้าคิดว่าคุณชายมิได้ออกไปไหนนานแล้ว อยู่บ้านนานเกินไปจะเบื่อเอาได้ จึงถือโอกาสนี้ไปเที่ยวเล่นเป็เพื่อนคุณชาย ยามนี้ข้าถือได้ว่าเป็บุตรชายบุญธรรมในจวนนี้แล้ว มิใช่คนภายนอกแต่อย่างใด”
ั้แ่เหอหรงมาอยู่ที่โลกนี้ก็ยังไม่เคยได้ออกไปเดินเที่ยวเล่นเลย จึงรู้สึกสนใจอยู่บ้าง อีกอย่างอี้อวิ๋นเฟยจะไปจากเมืองหลวงมะรืนนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะเจอเ้าพวกที่ทำให้เสียอารมณ์ด้วย
“เช่นนั้นอีกสามวันให้หลังเราสองคนไปชมกันหน่อย”
2333 ที่เพิ่งจะได้ชิมน้ำชิงเหมยโดยยืมร่างของเหอหรงสะอึกด้วยความอิ่ม ใช้มือสั้นๆ ที่ชิดกันยังไม่ได้ลูบพุงกลมๆ พลิกตัวเตรียมนอนกลางวัน เมินเฉยต่อค่าความฟินของเหยียนเจ๋อที่พุ่งขึ้นสูงถึง 79
เฮ้อ จะนัดเดทก็บอกว่านัดเดทไปเลยสิ ต้องเอางานทายปริศนาโคมไฟมาอ้าง ไม่เข้าใจพวกมนุษย์เลยจริงๆ
เหอหรงในฐานะลูกผู้ชายอกสามศอกสมองบ้องตื้น ไม่ได้นึกถึงเลยว่าคนต่างเพศอย่างพวกเขาสองคนออกไปร่วมงานทายปริศนาโคมไฟจะมีความหมายเท่ากับเดท
ท่านชายอันหนิงได้ยินก็ทำได้เพียงแต่ถอนหายใจ ก่อนจะเขียนจดหมายถึงเหวินจงโหวที่ไปออกรับราชการที่เจียงหนานยังไม่กลับมา ขืนยังไม่กลับมาอีก บุตรของเ้าได้โดนคนอื่นชิงตัวไปแน่
หลายวันหลังจากนั้นเหอหรงอยู่ในสภาวะอารมณ์ดี อย่างไรเสียนี่ก็เป็ครั้งแรกในโลกนี้ที่เขาได้ออกจากบ้าน