ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่68 เศษเสี้ยววิญญาณหนิงหนิง

หวนคำนึงคิดถึงสองคนที่นางแอบดูพร้อมกับ ชำเลืองตามองชายหนุ่มตอนนี้ เขาหลับสนิทหญิงสาวจึงเรียกเหรียญดอร์ในถุงนิมิตชั้นเยี่ยมของนาง ออกมาวางไว้บนมือ เปิดโหมดย้อนดูภาพของคนทั้งสองที่นางแอบถ่ายไว้ด้วยจิตใจเต้นระทึก

องค์หญิงเปิดดูการกระทำของหญิงชายชุดดำด้วยความสงสัย เพราะเธอพยายามดูผู้หญิงที่มันแสนคุ้นตาคุ้นเสียงเหลือเกิน แต่ยังนึกไม่ออกว่านางเป็นใคร

คำพูดของหญิงชุดดำเกี่ยวข้องกับองค์กษัตริย์ที่เป็นท่านลุงของนางแน่นอน สิ่งที่หญิงสาวคาดคิดถึงอย่างมากก็คือผู้หญิงคนนั้น น่าจะเป็นฮองเฮาฝ่ายซ้ายอย่างน้อยเจ็ดสิบ เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป

แต่ความสงสัยขององค์หญิงเจ้าเฟิงก็มีมากล้นเหลือ เพราะว่าฮองเฮาฝ่ายซ้ายเป็นคนที่องค์กษัตริย์โปรดปรานที่สุด และได้ยินมาว่าเป็นคนรักกันมาตั้งแต่เยาว์วัย

ทำไม? ผู้ชายคนนี้จึงเข้ามาสอดแทรกตรงกลางได้ ขนาดถึงกับว่ามีบุตรด้วยกัน มันเป็นเรื่องอะไรกันนี่หรือหญิงสาวคาดคิดผิด นางพิจารณาดูใต้ราวนมของผู้หญิงที่ยืน ทอดกายเสพสมกับผู้ชายชุดดำ

รูปจันทร์เสี้ยวแดงนี้แหละจะเป็นเครื่องยืนยันว่านางเป็นใคร หญิงสาวเก็บเหรียญดอร์ สื่อสารของนางกลับเข้าไว้ในถุงนิมิตยอดเยี่ยมอีกครั้ง แล้วมองรอบๆ ห้องอย่างพิจารณา

"แปลกจังที่นี่ที่ไหน? .."

นางตกใจและเป็นห่วงในความปลอดภัยขององค์ชายสิบสี่ จึงลืมดูสิ่งต่างๆ ในห้อง แต่พอทุกอย่างสงบลงนางสังเกตว่าห้องนี้เป็นสีชมพู เขาดึงนางเข้ามาที่ไหนกันนี่ หญิงสาวมองไปรอบๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากเตียงที่กว้างนอนได้หลายคนตรงนี้นอกนั้นก็เป็นที่โล่งๆ สีชมพูเหมือนกับว่ามันมีพลังหนุนเนื่องแทรกซึมเข้าผิวหนัง

วูบๆ ๆ!!

องค์หญิงเจ้าเฟิงหันไปมองชายหนุ่มที่นอนหลับสนิท นางสังเกตได้ว่ากล้ามเนื้อทุกสัดส่วนของเขา เหมือนกำลังดูดซับพลังสีชมพูในห้องนี้ช้าๆ เลือดเนื้อต่างๆ เริ่มสมานแผลกันอย่างอัศจรรย์ หรือว่าห้องนี้เป็นห้องที่องค์ชายสิบสี่ใช้ฟื้นฟูร่างกาย

'เอ๊ะนี่..มีที่แบบนี้ได้ยังไง...'

หญิงสาวรู้สึกอัศจรรย์ใจกับวาสนาของชายหนุ่ม

นางมองไปด้านซ้ายพบร่างจางๆเลือนลาง เป็นกลุ่มพลังดวงหนึ่งมองดีๆ เหมือนลูกไฟโปร่งใสที่ลอยตัวอยู่ข้างห้อง

หญิงสาวเดินไปพิจารณาต้องตกตะลึงใบหน้าที่อยู่ในดวงไฟสีใสนี้ กลับเป็นใบหน้าของภูตสาวหนิงหนิง ภูตคนสนิทขององค์ชายสิบสี่นั่นเอง

ดูสภาพแล้วเป็นที่น่าตกใจยิ่งนัก นางรักษาได้แต่เสี้ยวหนึ่งของดวงจิตแก่นแท้เท่านั้น หญิงสาวถูกดูดพลังไปเกือบทั้งหมด คงไว้แต่เค้าลางดวงจิตแก่นแท้ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ เสียด้วยซ้ำ

"ถ้าองค์ชายสิบสี่ฟื้นขึ้นมา เห็นสภาพนางเยี่ยงนี้เขาคงเสียใจยิ่งนัก"

องค์หญิงเจ้าเฟิงนั่งลงตรงดวงไฟใสๆ ร่ายคาถา ปกป้องดวงจิตของนางไม่ให้แตกสลายไป

ส่งพลังดวงจิตแก่นแท้ของนางโอบอุ้มหล่อเลี้ยง เสี้ยวดวงจิตแก่นแท้ของนางภูตสาวไว้ คาถาที่นางร่ายนั้นเป็นคาถาปกป้องดวงจิตผนึกเศษเสี้ยววิญญาณซึ่งเป็นคาถาป้องกันไม่ให้ดวงจิตแก่นแท้ของนางภูตสาวแตกสลาย เพราะหนิงหนิงไม่สามารถรวมพลังฟื้นฟูดวงจิตแก่นแท้ขึ้นมาด้วยตัวเอง

"ต้องช่วยนางไว้..ให้องค์ชายให้ได้"

วาบๆ ๆ!!

ความพยายามขององค์หญิงเจ้าเฟิงหมดไปหนึ่งวันเต็มๆ ในการผนึกบอลดวงจิตแก่นแท้ของภูตสาวหนิงหนิงไม่ให้แตกสลายไป คงไว้ที่สิบเปอร์เซนต์ได้อย่างยากลำบาก

"เฮ่อ..สำเร็จสะทีขอโทษจริงๆ ข้าช่วยเจ้าได้เพียงแค่นี้"

เหงื่อของหญิงสาวตกลงไหลซึมทั่วหน้าผาก นางทิ้งตัวทรุดลงอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะนางใช้พลังไปในการผนึกคาถานี้เกือบหมดทั้งตัว เพราะว่าหญิงสาวก็รับบาดเจ็บมาเหมือนกัน

นางนั่งลงขัดสมาธิเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตต์แก่นแท้ของนาง ทดสอบดูดไอพลังของห้องสีชมพู เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเหมือนกับ ที่กริชเพชรกำลังนอนรับพลังอยู่บนเตียง

อาการบาดเจ็บปวดร้าวในร่างกายของนางทั้งหมด ได้รับการฟื้นฟูกลับคืนมา อวัยวะภายใน พุ่งประสานกันสู่ความสมบูรณ์เปี่ยมล้นเต็มที่ เท่ากับระดับกายอสูรของนาง

"ห้องนี้มันใช้เอาไว้สำหรับรักษาอาการบาดเจ็บนี่เอง..."

หญิงสาวสะบัดหัวลุกขึ้นขยับนิ้วคำนวณ ต้องตกตะลึงนางรักษาอาการบาดเจ็บถึง เจ็ดวันเต็มๆ

องค์หญิงเจ้าเฟิงขยับเดินไปดูองค์ชายสิบสี่ ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงร่างกายของเขาเปลือยเปล่า ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนภายนอก ถูกรักษาอาการบาดเจ็บจนไม่เหลือร่องรอยของบาดแผลตามผิวหนัง กระดูกขาทั้งสองข้างที่หักเริ่มสมานต่อกันปกติ

แต่ดูเหมือนว่ามันยังใช้การไม่ได้แสงสีชมพู กำลังหล่อเลี้ยงประสานดึงแขนข้างขวาข้อมือของชายหนุ่ม และกระดูกที่หักเชื่อมต่อกันอย่างช้าๆ

นางนั่งพิจารณาแล้วนึกสงสารชายหนุ่มดู เขาเป็นคนขลาดกลัวแต่เพื่อภูตสาวรับใช้คนเดียว ถึงกลับเสี่ยงชีวิตช่วยอย่างไม่หวั่นเกรงสิ่งใดๆ

หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มนึกไม่ออกว่าเขาเป็นคนประเภทใดกัน แน่หวาดกลัว กล้าหาญบ้าบิ่น โหดร้ายอำมหิต มันเหมือนทุกอย่างมีอยู่ในตัวของชายผู้นี้หมดสิ้น

ยามเขาทำลายอสูรทั้งสามพวกนั้นเหมือนคนบ้าคลั่งกระหายเลือด ยามเขาปกป้องหนิงหนิงกลับกล้าหาญบ้าบิ่น แต่ยามมีคนมาท้าทายต่อยตีกลับหลีกเลี่ยงขลาดเขลา บุคลิกแบบนี้นางไม่เคยพบเห็นในบุรุษผู้ใดในโลกอสูร

"อัมมม..แต่มันก็มีเสน่ห์พิลึกเหมือนกันนะ"

องค์หญิงเจ้าเฟิงคอยเฝ้าดูชายหนุ่มเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็ม กว่าแผลของเขาจะสมานหายสนิท ไม่หลงเหลือการหักฉีกขาดของร่างกาย

แต่องค์ชายสิบสี่ก็ยังไม่ฟื้นนางพยายามหาทางออกจากห้องนี้หลายครั้งเพราะกลัวเสด็จแม่เป็นห่วง แต่ก็จนปัญญามันเหมือนห้องที่เอาไว้รักษาอาการเจ็บป่วยฟื้นฟูร่างกาย

แต่ห้องนี้ก็ไม่สามารถออกไปได้เหมือนคุกดีๆ นี่เอง หลังจากนั้นอีกครึ่งเดือนกริชเพชรก็ขยับนิ้วรู้สึกตัว

"องค์ชายสิบสี่น้องจิงโจวเจ้าเป็นยังไงบ้างรู้หรือไม่ว่าพี่หญิงเป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก..."

องค์หญิงเจ้าเฟิงรีบขยับตัวมาเขย่าชายหนุ่มอย่างดีใจที่เห็นเขาฟื้นคืนกลับมาใช้เวลาเดือนครึ่งเต็มๆ กว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บอย่างรุนแรงของเขาลงได้ ห้องนี้มีประสิทธิภาพสูงแต่มันก็ทำการรักษาอย่างเชื่องช้าเพราะเขาบาดเจ็บรุนแรงเจียนตายเกินไป

"พี่หญิงเจ้าเฟิง? ..ท่านเป็นยังไงบ้าง.."

กริชเพชรลืมตาเห็นองค์หญิงนั่งอยู่ข้างๆ เขาก็ถามด้วยความดีใจ

เพราะขณะที่ดึงนางเข้ามาในห้องสีชมพูในเวลานั้น สติของชายหนุ่มกำลังเลอะเลือน รู้อย่างเดียวว่าต้องตัดสินใจเปิดเผยความลับ ดึงนางเข้ามาในกล่องนิลกาฬ ไม่เช่นนั้นพวกเขาทั้งสองต้องโดนฝ่ามือนั้น ระเบิดตายแน่นอน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นสะบัดหัวเพราะว่านอนรักษาตัวมานานถึงเดือนครึ่ง

"องค์หญิงเจ้าเฟิงหนิงหนิงไปไหน.."ชายหนุ่มหวนคิดถึงนางภูตสาวที่เขา เรียกให้เข้ามาในกล่องดำตั้งแต่ทีแรกเพราะว่าไม่มั่นใจ ว่าตนเองจะเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของเทพอสูรทั้งสามได้หรือไม่

กริชเพชรคิดว่าถ้านางหลบมาอยู่ในกล่องดำนี้ อย่างน้อยแม้ว่าเขาจะตายไปนางก็ยังจะคงรักษาชีวิตรอดปลอดภัย รอเจ้านายคนใหม่ที่ครอบครองกล่องนี้ต่อไป เมื่อเขาไม่ตายจึงรีบถามหาภูตสาวทันที

"อ๋อ..นางอยู่ที่นี่..แต่ท่านอย่าเพิ่งตกใจนะบอลดวงจิตแก่นแท้ของนางถูกดูดซับพลังไปเกินกว่าที่จะฟื้นฟูกำลังขึ้นมาด้วยตัวเองได้ คงแต่เหลือไว้เศษเสี้ยวบอลดวงจิตแก่นแท้แค่ สิบเปอร์เซนต์เท่านั้น พี่หญิงจึงจำเป็นต้องผนึกนางไว้ไม่เช่นนั้นปล่อยระยะเวลาเนิ่นนานวิญญาณของนางต้องแตกสลายเป็นธาตุอากาศ..." หญิงสาวอธิบายให้ชายหนุ่มเข้าใจ

"หมายความว่ายังไงวิญญาณนางจะสลายไปหรอ..นางบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นเลยรึ.."กริชเพชรทะลึ่งพรวดขึ้นมองหานางภูตสาว

ควับ!! วูบๆ ๆ

องค์หญิงเจ้าเฟิงพากริชเพชรไปมุมห้องที่สถิตของดวงไฟใสๆ ของหนิงหนิง ที่ตอนนี้ถูกผนึกไว้ด้วยคาถาของนางให้คงสภาพ เสี้ยวดวงจิตแก่นแท้สิบเปอร์เซนต์ไม่ให้แตกสลายไป ชายหนุ่มไปยืนดูหมายจะรวบมือไปจับ

"องค์ชายสิบสี่จับไม่ได้หรอกนะ..ต้องใช้พลังบอลดวงจิตแก่นแท้ห่อหุ้มหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณนางไว้ ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวดวงจิตแก่นแท้ของนางจะแตกสลายไปได้ง่ายๆ ..."

องค์หญิงรีบร้องบอกกริชเพชร

ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวพร้อมกับเพ่งมองดูใบหน้าของหนิงหนิง ที่ตอนนี้เห็นเลือนรางตาของนางหลับสนิท เหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในลูกแก้วมีแต่ใบหน้า ที่เป็นดวงไฟสีขาวใสๆ เท่านั้น ร่างกายของนางสูญสลายไปเกือบหมดสิ้น

กรอด!

"บัดซบ!! "

กริชเพชรกัดฟันกรอดอย่างเดือดดาล นึกโมโหโกรธเคืองชายชุดดำ ที่ลงมือโหดร้ายอำมหิตกับภูตสาวของตน กริชเพชรนึกแค้นเคืองผู้ชายชุดดำที่วางแผนทำร้ายเขา และหนิงหนิงจนบาดเจ็บสาหัสเยี่ยงนี้

"องค์หญิงเจ้าเฟิงท่านรู้หรือไม่ว่าจะช่วยหนิงหนิง ให้คืนกลับมาเป็นปกติได้ยังไง.."

กริชเพชรถามด้วยความอยากช่วยเหลือภูตสาวของตน ให้พ้นสภาพการสูญสลายไปแบบนี้

"องค์ชายสิบสี่ เราไปนั่งอยู่ที่เตียงนั้นก่อนเถอะ น้องจิงโจงทำใจดีๆ ให้ข้านึกก่อนว่า จะมีอะไรสามารถช่วยภูตตนนี้ไม่ให้วิญญาณของนางสลายไปได้อย่างไง"

.............................................................................................................................................................................................