จักรพรรดิกระบี่โอสถ

หมอกบางลอยเอื่อยผ่านช่องเขาเบื้องหน้า แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยเงาภูเขาสูงจนท้องฟ้ากลายเป็นม่วงหม่น

กลุ่มของเซียฉินยืนหยุดอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านร้าง — เป้าหมายของภารกิจระดับสี่คะแนนที่พวกเขาตัดสินใจเลือกในวันก่อน

ซากประตูไม้โค้งที่มีเถาวัลย์พันเลื้อยเหมือนสิ่งมีชีวิตกำลังเกาะกิน ซากอาคารชั้นเดียวที่ผุพังเรียงรายไปตามทางเดินดิน

บรรยากาศวังเวงกดทับทุกจังหวะลมหายใจ หลี่เหยินยื่นยันต์เรืองแสงสีฟ้าให้ทุกคน

นี่คือยันต์ตรวจจับคลื่นวิญญาณที่เขาเบิกมาจากหอสมุดสำนัก มันจะสว่างขึ้นหากมีพลังวิญญาณผิดปกติอยู่ในรัศมีสิบจั้ง

เซียฉินรับมาแล้วเหน็บไว้ตรงอกเสื้อ เขากวาดตามองโดยรอบ

“เริ่มจากทางขวา ตรวจตราทีละหลัง อย่ากระจายเกินสามก้าวจากกัน”

ทุกคนพยักหน้า ก่อนเริ่มก้าวเดินช้า ๆ ผ่านรั้วไม้หักๆ ไปยังบ้านหลังแรก

“เงียบเกินไป...” ฉู่เหยียนกระซิบขณะชำเลืองมองกองไม้พังตรงมุมบ้าน

“ไม่มีแม้แต่เสียงแมลง” ไป๋อี้หานกล่าวพร้อมย่อตัวแตะพื้นดิน “นี่ไม่ใช่สภาพธรรมชาติ”

เซียฉินย่อตัวลงสังเกตพื้นไม้หน้าบ้าน แผ่นไม้ที่ยุบตัวบางจุดมีรอยเถาวัลย์สีดำซึมอยู่ข้างใต้

“มีพลังมืดบางอย่างในเถานี่...เป็นตัวดูดปราณโดยธรรมชาติ” เขาพูดก่อนลุกขึ้นอย่างระวัง

“หากเผลอเหยียบระหว่างต่อสู้ อาจถูกดูดจนหมดพลังได้”

หลี่เหยินบันทึกข้อมูลลงสมุดทันที “ถ้าอย่างนั้นพวกเราควรหลีกเลี่ยงจุดที่มีเถาดำโดยเด็ดขาด”

ขณะที่ทุกคนกำลังตรวจสอบอาคารต่อไป เสียงของกระดิ่งลมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม และมีเสียงหวีดแผ่วคล้ายเด็กน้อยร้องไห้ในสายลม

“หยุด!” เซียฉินยกมือขึ้น ทุกคนชะงักในทันที

เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งผ่านหลังอาคารทางด้านซ้ายไปอย่างรวดเร็ว เงาร่างขาวซีดเคลื่อนไหวพริบตาก่อนหายลับในเงามืด

“นั่นมัน...” หงเทียนทำท่าจะตามไป แต่ไป๋อี้หานรั้งแขนไว้ทัน

“อย่าแยกกัน นั่นอาจเป็นสิ่งที่มันต้องการ”

เซียฉินกัดฟันแน่น “พวกมันรู้ว่าเรามา และกำลังหลอกล่อให้กระจายตัว”

ฉู่เหยียนขยับเข้าใกล้ขึ้น เงียบแต่มือจับอาวุธแน่น “เรายังไม่ได้เห็นตัวจริงเลยด้วยซ้ำ”

เวลาเริ่มล่วงเข้าสู่กลางคืน กลุ่มของเซียฉินตั้งเตาชั่วคราวตรงลานบ้านกลางหมู่บ้าน

เตาใช้โอสถแสงจันทร์เป็นเชื้อเพลิง ทำให้เกิดแสงสีเงินอ่อนกระจายเป็นวงกว้าง ป้องกันพลังมืดได้ในรัศมีสามจั้ง

เซียฉินนั่งประจันหน้ากับแผนผังคร่าว ๆ ของหมู่บ้านที่วาดจากข้อมูลในหอสมุด

“เราตรวจไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลือโซนตะวันตกที่ยังไม่เข้าไป” เขาชี้ที่มุมกระดาษ

“ที่นั่นคือบริเวณโถงหมู่บ้านเดิม เคยใช้เป็นที่ประชุมและเก็บของโอสถโบราณ”

หลี่เหยินเปิดแผ่นยันต์ขึ้นมา “ถ้ามีอะไรอยู่ตรงนั้น มันจะเป็นจุดที่รวบรวมพลังปราณมากที่สุดในพื้นที่นี้...ทั้งดีและร้าย”

ทันใดนั้น ยันต์ในมือของฉู่เหยียนเรืองแสงขึ้นทันที พร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นราวกับอยู่บนหัวพวกเขา

“มันมาแล้ว!”

พื้นดินสั่นเล็กน้อย ก่อนที่จากข้างใต้บ้านร้างตรงหน้า จะเกิดเสียงแหวกของดินขึ้นมาพร้อมกับร่างของอสูรรูปร่างคล้ายเด็กหญิง

ร่างเล็ก ผมยาวปิดหน้า มือทั้งสองมีกรงเล็บยาวสีดำ และขาที่ไม่ได้เดิน แต่ลากตัวเลื้อยคล้ายงู

“...นี่มัน...อสูรเงาจิต!” หลี่เหยินเบิกตากว้าง “มันเคยเป็นมนุษย์ที่ถูกพลังมืดกัดกินจนหมด!”

เซียฉินสั่ง “กระจายตามรูปแบบปีกผีเสื้อ! อย่าใช้เปลวเพลิงโดยไม่จำเป็น พลังของมันสะท้อนเวทบางชนิดได้!”

หงเทียนและไป๋อี้หานเคลื่อนตัวเข้าหาทางซ้ายและขวา ฉู่เหยียนโยนยันต์แสงใส่อากาศทำให้บริเวณรอบตัวอสูรเกิดแสงสะท้อน

ป้องกันการโจมตีด้วยจิตหลอน

อสูรเงาจิตแผดเสียงแหลมแล้วพุ่งเข้าใส่ไป๋อี้หานทันทีด้วยความเร็วผิดมนุษย์ กรงเล็บของมันแทงผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีด

เซียฉินคว้าขวดยาพิษที่เตรียมไว้ ปาใส่พื้นหน้าอสูรทันที เกิดหมอกดำพุ่งขึ้น อสูรร้องโหยหวนแล้วถอยกรูด แต่ยังไม่ล้มลง

หงเทียนกระแทกหอกลงกลางหมอกหวังตรึงไว้ แต่แรงต้านจากร่างมันกลับมหาศาล ร่างของหงเทียนปลิวออกไปกระแทกผนังบ้าน

“หงเทียน!” ฉู่เหยียนตะโกน ก่อนจะพุ่งเข้าไปช่วยฟื้นฟูด้วยปราณ

หลี่เหยินตะโกน “ใช้ยันต์วงแสง! มันไม่ชอบพลังเย็น!”

เซียฉินและไป๋อี้หานทำพร้อมกัน วงยันต์เรืองแสงสีน้ำเงินปรากฏใต้พื้นเท้าอสูร ร่างของมันเริ่มชักกระตุก ก่อนจะแผดเสียงกรีดร้องลั่น

“ตอนนี้!”

เซียฉินใช้กระบี่แทงเฉียงเข้าด้านหลังของมัน พร้อมกับไป๋อี้หานที่ฟันจากด้านข้าง ร่างของอสูรเงาจิตสั่นระริก

ก่อนจะสลายเป็นหมอกดำ แล้วหายไปในอากาศ

หลังการต่อสู้สิ้นสุด ทุกคนหอบหายใจหนักอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ยังส่องเหนือหมู่บ้าน

เซียฉินทรุดตัวลงนั่ง “มันไม่ใช่ตัวสุดท้าย...”

ไป๋อี้หานกล่าว “แต่เรารอดมาได้โดยไม่เสียใคร”

ฉู่เหยียนมองเศษเถาวัลย์สีดำที่ยังติดตามพื้น “ที่นี่...ยังมีอะไรซ่อนอยู่อีก”

หลี่เหยินพึมพำ “และบางทีมันอาจตื่นขึ้นแล้วจริง ๆ”

เซียฉินกำมือแน่น สายตามองไปยังโถงกลางหมู่บ้านที่ยังไม่ตรวจสอบ

แสงจันทร์สะท้อนผ่านหน้าต่างแตกหัก ราวกับมีเงาร่างบางอย่างเคลื่อนไหวในนั้น