ช่างมนตราผ่าโลกเวทมนต์

       ภัทรตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เนื่องจากเมื่อคืนเขานอนค่อนข้างดึก เขาเก็บของใส่กระเป๋าขยายพื้นที่ก่อนจะออกมาจากห้อง ก็เห็นลุงประดิษฐ์ที่ปกติจะตื่นสายกลับตื่นเช้าจนน่าตกใจ แกกำลังนั่งดื่มกาแฟมองเตาหลอมอยู่

       "อรุณสวัสดิ์ครับลุง"

       "สวัสดีตอนเช้าไอ้หนู วันนี้เอ็งไม่ต้องไปทำงานนะ ข้าลาให้แล้ว เอ็งต้องมาคุยกับข้าหน่อย"

       "เอ๋... ผมทำอะไรผิดรึเปล่าครับ" ภัทรหน้าเปลี่ยนสี กังวลว่าตัวเองจะโดนลงโทษอะไรอีก

       "เปล่า ข้าจะคุยเรื่องไอ้นี่" ลุงวางแผ่นทองแดงสลักรูนที่ภัทรทำเมื่อคืนลงบนโต๊ะ "เอ็งเคยเห็นรูนหรือเขียนอักษรแบบนี้มาก่อนรึเปล่า"

       "ไม่ครับ เมื่อคืนนี้เป็นครั้งแรกเลย"

       ลุงประดิษฐ์พยักหน้าก่อนจะพูดต่อ "งั้นก็อยู่ที่แท่งสลักของเอ็ง... เอ็งลองมาเขียนรูนเสริมแกร่งให้ข้าดูด้วยเจ้านี่หน่อย" ลุงหยิบแผ่นทองแดงเวทมนตร์เปล่า กับลิ่มสลักสีเงินของสำนักงานขึ้นมาให้ภัทร

       ภัทรพยักหน้า เดินไปนั่งที่โต๊ะ เบิกเนตรพิมพ์เขียวและหัตถ์คว้ามนตราขึ้นมา จากนั้นก็หยิบหินเวทมนตร์ขึ้นมาด้วยแล้วเริ่มเขียน ลุงประดิษฐ์ลูบเคราตัวเองพลางพึมพำเบาๆ "มิน่าถึงได้เขียนได้จนจบ"

       ภัทรเริ่มลากเส้นรูนสลักซึ่งต้องลากทั้งหมดห้าเส้น ในเส้นที่หนึ่ง สอง และสามเขาสามารถลากได้ไม่ติดขัดอะไร แต่ความเร็วเริ่มตกลงเมื่อเข้าสู่เส้นที่สี่ และพอถึงเส้นที่ห้าเมื่อลากถึงครึ่งทางก็ต้องหยุดชะงัก ไม่สามารถลากต่อได้แม้จะพยายามเพิ่มพลังเวทย์ก็ตาม ในที่สุดแผ่นทองแดงก็ทนไม่ไหวละลายไปต่อหน้าต่อตาภัทร

       "เอ๋ เกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนยังทำได้อยู่เลยแท้ๆ"

       ลุงประดิษฐ์ไม่พูดอะไร แกสะบัดไม้กายาสิทธิ์สีดำทำความสะอาดโต๊ะครั้งหนึ่ง ก่อนหยิบแผ่นทองแดงเวทมนตร์อันใหม่ส่งให้ภัทร "ลองเขียนด้วยแท่งสลักของเอ็งดู"

       ภัทรพยักหน้าแล้วเริ่มเขียน คราวนี้เขาสามารถเขียนได้ลื่นไหลเหมือนฝึกมาหลายร้อยครั้ง จนลากเส้นที่ห้าสำเร็จ รูนเปล่งแสงสีแดงครั้งหนึ่งก่อนกลายเป็นเส้นสีดำ

       "อย่างที่คิดจริงๆ" ลุงประดิษฐ์พูดขึ้น

       "อะไรเหรอครับลุง" ภัทรทำหน้าสงสัย

       "เอ็งเป็นคนมีพรสวรรค์เรื่องรูนอยู่แล้ว ผู้วิเศษทั่วไปไม่มีทางเขียนรูนได้ถึงห้าเส้นในวันเดียวหรอก ต้องบอกว่าเดือนหนึ่งจะเขียนได้ถึงสองเส้นรึเปล่าก็ยังไม่รู้ แต่สิ่งที่ส่งเสริมเอ็งคือแท่งสลักอันนั้น มันทำให้เอ็งเขียนรูนได้ง่ายขึ้นมาก ถ้าข้ามองไม่ผิด ระดับของมันอย่างน้อยต้องเป็นระดับสามขั้นสูงไม่ก็สี่ขั้นต้น แต่คนที่ใช้มันได้แบบเอ็งมีน้อย เพราะต้องเป็นคนที่มีธาตุสมดุลอย่างห้าธาตุจึงจะใช้มันได้มีประสิทธิภาพสูงสุด แต่ในเมื่อเอ็งไม่มีธาตุจึงพอจะฝืนใช้มันได้ โชคดีที่มันชำรุด พลังเลยเหลือแค่ระดับหนึ่งขั้นกลาง ไม่เช่นนั้นเอ็งได้ตายเพราะพลังเวทย์ไม่พอไปแล้ว... แต่กระนั้นข้าแนะนำว่าอย่าเอาไปอวดคนอื่น ไม่งั้นเอ็งได้ตายแน่ 'คนไม่ผิด ผิดที่ครอบครองหยก' เป็นสุภาษิตที่ไม่เกินจริง เอ็งน่าจะจำเรื่องคัมภีร์ที่ข้าให้ได้ใช่ไหม"

       ภัทรพยักหน้าก่อนมองแท่งสลักโบราณในมือ "แล้วลุงให้ผมหยุดทำไมเหรอครับ"

       "ข้าอยากให้เอ็งฝึกหลอมซะตั้งแต่วันนี้เลย ข้าถลุงแร่เงินกับทองแดงครามให้เอ็งแล้ว แต่ว่า..." ลุงวางก้อนแร่ที่เหลือไม่ถึงหนึ่งในสามลงบนโต๊ะ "ข้าว่าเอามาทำได้ไม่ถึงสองชิ้น ดังนั้นข้าจะให้เอ็งทดลองหลอมแร่ทองแดงทั่วไปก่อน ส่วนแร่เงินกับแร่ทองแดงครามข้าจะช่วยเอ็งหลอมกับถลุงเอง เพราะถ้าพลาดมันจะเสียของ และก็..."

       ลุงประดิษฐ์วางไฟแช็กที่ตอนนี้สลักรูน 'อิกนิส' เอาไว้บนโต๊ะ "นี่คือสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ชิ้นแรกของเอ็ง ไฟแช็กน้ำมันสัตว์วิเศษ เอ็งร่ายคาถาจุดไฟมันก็ติดเหมือนกัน แต่ต้องจำเอาไว้ว่ามันใช้ต่อเนื่องได้แค่หกชั่วโมงไม่งั้นไฟจะดับเพราะน้ำมันหมด ส่วนน้ำมันขวดละสิบเหรียญเงิน หรือไม่ก็เอ็งต้องไปล่าสัตว์วิเศษเอาน้ำมันเอง รอบนี้ข้าให้ฟรี จริงๆ แล้วถ้าเอ็งขึ้นเป็นช่างมนตราระดับหนึ่งก็จะเบิกฟรีได้ถ้าใช้ในงานราชการ โอเคไหม? วิธีใช้ง่ายๆ ร่ายคาถา 'อิกนิสอุ่น' ไฟก็ติด จากนั้นก็ส่งพลังเวทมนตร์ไปที่เตาหลอมเป็นอันใช้ได้ ลองดูเลย"

       "ได้ครับ" ภัทรทำตามอย่างว่าง่าย เขาเดินไปที่เตาหลอม ใส่ถ่านไม้ลงไป หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุด เปลวเพลิงสีเหลืองอ่อนสว่างขึ้นมา จากนั้นภัทรจึงร่ายมนตร์

       "อิกนิสอุ่ม!" เปลวเพลิงจากไฟแช็กพุ่งไปที่เตาไฟจนถ่านเริ่มติดไฟทีละน้อย ภัทรวางไฟแช็กไว้ข้างๆ เตาเพื่อไม่ให้มันดับก่อนถามต่อ "แล้วทำยังไงต่อครับลุง"

       "ก็รอมันร้อน จากนั้นก็ใส่ก้อนทองแดงลงไปในหม้อ แร่ทองแดงนี้ค่อนข้างบริสุทธิ์ ดังนั้นแค่เขี่ยเอาตะกรันบนหน้าเตาออกก็เป็นอันใช้ได้ แต่เอ็งต้องทำแม่พิมพ์ก่อน ข้าจะใส่แร่ทองแดงให้"

       ลุงประดิษฐ์หยิบถุงทรายสีน้ำตาลที่ดูร่วนขึ้นมาวางบนโต๊ะพร้อมกล่องไม้ "นี่คือทรายหล่อแบบเวทมนตร์มาตรฐานกับลังไม้กันไฟ หน้าที่ของเอ็งคือทำแม่พิมพ์ลงบนทราย และต้องทำช่องระบายอากาศเพื่อไม่ให้อุปกรณ์ของเอ็งเกิดฟองอากาศในเนื้องาน รอให้เย็นตัวจากนั้นค่อยแกะออกมา... เอาล่ะ เริ่มได้"

       ภัทรพยักหน้า เขาเอาทรายหล่อแบบเวทมนตร์เทใส่ลังไม้กันไฟ อัดด้วยค้อนเบาจนแน่น จากนั้นมองหาแบบวงกลมแล้วเอาวงเหล็กมาทำแบบของกำไลสองอัน ทำแบบเดียวกันกับลังอีกอันแล้วทับลงมา สร้างช่องอากาศและรูสำหรับเทโลหะลงไป เขาหันไปหาลุงประดิษฐ์ ซึ่งลุงก็พยักหน้าให้

       เขาใช้ที่คีบยกหม้อหลอมทองแดงขึ้นมาเทลงแม่พิมพ์ น้ำทองแดงไหลลงไปเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี แต่จู่ๆ น้ำทองแดงก็ไหลออกมาจากรอยประกบ ภัทรตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

       "ใจเย็น!" ลุงประดิษฐ์โบกไม้กายาสิทธิ์ครั้งหนึ่ง ไอน้ำพุ่งไปทางแม่พิมพ์ ทองแดงเริ่มเย็นตัวและหยุดไหล แต่มันก็แสดงว่าการทดลองครั้งแรกของภัทรล้มเหลว

       "ครั้งแรกก็แบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ความผิดพลาดเป็นแม่ของความสำเร็จ เอาใหม่ อย่าให้พลาดแบบเดิม"

       "ครับ!" ภัทรพยักหน้าอย่างฮึกเหิมแล้วเริ่มหล่อทองแดงใหม่อีกครั้ง

       แต่การหลอมโลหะครั้งแรกของเขาก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ครั้งที่สองใส่แร่ทองแดงน้อยเกินไป ครั้งที่สี่ทำแบบได้ไม่ดี ครั้งที่ห้ามีฟองอากาศในเนื้องาน จนกระทั่งมืดค่ำ ลุงประดิษฐ์ไม่เคยดุด่าเขาเลยสักคำ เพียงแต่ให้คำแนะนำแล้วให้เขาลองใหม่ไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ครั้งที่สิบเอ็ดเขาก็ทำได้สำเร็จ!

       ภัทรทุบทรายหล่อออก เผยให้เห็นกำไลข้อมือสีทองแดงที่แม้จะยังมีรอยตำหนิอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีรอยร้าวแล้ว เขาดีใจมากจนเผลอกอดลุงประดิษฐ์

       "โอ๊ย! เอ็งจะทำอะไรเนี่ย" ลุงประดิษฐ์ผลักภัทรออกพลางบ่น

       "ก็ผมดีใจนี่ครับ!" ภัทรยิ้มแย้มทั้งที่ตอนนี้เหงื่อโทรมกายและใบหน้าเปื้อนไปด้วยเขม่า

       "เออๆ ดีใจก็ดีใจ เอ็งไปล้างหน้าล้างตาไป ข้าจะเติมน้ำมันไฟแช็กให้ก่อน แล้วเราไปกินข้าวกัน"

       "ได้ครับ" ภัทรพยักหน้า หลังจากนั้นพวกเขาก็มานั่งกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อร้านเดิม จิ๊ดริดดูจะมีความสุขที่สุดเพราะกินลูกชิ้นไปถึงสองลูกจนอิ่มแปล้นอนแผ่อยู่บนโต๊ะ

       "ภัทร" จู่ๆ ลุงก็เรียก

       "ครับ?" ภัทรยิ้มตอบ

       "วันนี้เอ็งกลับไปฝึกรูนต่ออีกหน่อย พรุ่งนี้เราจะทำของจริงกันตกลงไหม ข้าขอนั่งก๊งแก้เซ็งหน่อย"

       "ได้ครับ อย่าดื่มเยอะนะครับลุง มันไม่ดีต่อสุขภาพ" ภัทรรู้งาน เขาอุ้มจิ๊ดริดลง กระเป๋าเสื้อก่อนกลับไปที่โกดัง

       ไม่นานนัก ชายสูงอายุผมสั้นสีขาวทั้งหัว ไว้หนวดม้วนเป็นทรงในชุดทักซิโด้สีดำ ผูกโบสีขาว เดินถือไม้เท้าสีดำเงาเข้ามานั่งในร้าน

       "อ้าว... เอ็ม อะไรพัดเอ็งมาที่นี่ได้ เอาเหล้าไหม" ลุงประดิษฐ์ทักทายด้วยขวดเหล้าผลไม้ในมือ

       "ไม่เอาหรอก ข้าเลิกมานานแล้ว มันไม่ดีต่อสุขภาพเหมือนที่ไอ้หนูนั้นพูดนั่นแหละ" ชายหนวดม้วนพูด

       "แล้วเอ็งมีธุระอะไร หรือว่า..."

       "ใช่... ท่านหญิงตัดสินใจแล้ว อีกสองวันจะเรียกไอ้หนูคนนี้กับเด็กสุริยคราสเข้าพบ"

       "เป็นไปตามคาด" ลุงประดิษฐ์วางขวดเหล้าพลางใช้ความคิด

       "เด็กคนนั้นเป็นไงบ้างล่ะ ข้าไม่เคยเห็นเอ็งดีกับใครแบบนี้มาก่อน อยากมีหลานรึไง" ชายหนวดม้วนล้อเลียน

       "ไอ้เด็กนั่นมันซื่อ อะไรก็ไม่รู้สักอย่าง ท่านหญิงคงต้องปวดหัวหน่อยแล้วล่ะ"

       "คนที่ต้องสอนหนังสือเด็กนั่นก็คงไม่พ้นข้าอยู่ดี" ชายหนวดม้วนบ่นเล็กน้อย

       "พอเอ็งอยู่กับไอ้เด็กนี่ แล้วเอ็งจะรู้ว่าการเลี้ยงเด็กตอนแก่ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง"

       "อย่างนั้นรึ งั้นข้าไปเตรียมหนังสือก่อนดีกว่า แล้วเจอกัน" จู่ๆ ร่างของชายชราก็ค่อยๆ จางหายไป

       "เหอะๆ เดี๋ยวเอ็งก็รู้" ลุงประดิษฐ์กระดกเหล้าจนหมดแก้วก่อนจะหายไปจากร้าน ทิ้งไว้เพียงเงินค่าอาหารเช่นกัน!!!