ตอนที่ 7 อาบน้ำ
“โล่วชิเจี่ยรีบไปตักน้ำอาบให้ข้า!”
เสียงะโทุ้มต่ำของเ่ิูดังมาจากห้องหนังสือ นางเพิ่งซักผ้าเสร็จ กำลังปวดเมื่อยไปทั้งตัว ก็ได้ยินเสียงะโที่เหมือนปีศาจอีกครั้ง
นางกัดฟันกรอด! ใบหน้าของโล่วชิเจี่ยบิดเบี้ยวเหมือนกำลังเป็ตะคริว เขากลั่นแกล้งนางชัดๆ จวนอ๋องก็ใหญ่โต คนรับใช้ก็เยอะแยะ ทำไมงานทุกอย่างถึงต้องเรียกนางคนเดียว!
นางไม่ยอม!
นางเดินไปที่ห้องของเ่ิูอย่างไม่เต็มใจ แล้วพบอ่างไม้ขนาดใหญ่สำหรับอาบน้ำ
ให้ตายเถอะ! อ่างอาบน้ำใหญ่อย่างนี้! ทำไมตอนอาบน้ำทำไมไม่จมน้ำตายไปซะ!
เหม่อมองดูอ่างที่เกือบถึงเอวของนาง โล่วชิเจี่ยแอบสาปแช่งเ่ิู
“ยืนเหม่ออะไรอยู่? รีบไปตักน้ำ!”
เ่ิูเดินเข้ามาข้างหลังนางอย่างเงียบๆ เหมือนผี พูดด้วยน้ำเสียงเ็าอีกครั้ง
โล่วชิเจี่ยสะดุ้ง มองเ่ิูด้วยความใ หมอนี่เป็ผีหรือไง? เดินไม่มีเสียงเลย?
“มองอะไร? รีบไป!”
โล่วชิเจี่ยเบะปากอย่างไม่เต็มใจ หยิบถังน้ำใบเล็ก แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
หนึ่งถัง.....
สองถัง.....
สามถัง.....
สิบห้าถัง....
ยี่สิบเอ็ดถัง.....
เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากของโล่วชิเจี่ย
ใช้ไปทั้งหมด 21 ถัง กว่าจะเติมอ่างอาบน้ำที่เหมือนกระเพาะของคนตะกละให้เต็ม โล่วชิเจี่ยเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว ทรุดลงนั่งกับพื้น หอบหายใจ งานแบบนี้ มันไม่ใช่แรงงานระดับที่คนๆเดียวจะทำไหว!
เ่ิูมองดู แต่ไม่ได้พูดอะไร!
ในตอนนั้นเอง ประตูถูกผลักเปิดออก สาวใช้หลายคนถือถังน้ำเดินเข้ามา แล้วพูดกับเ่ิูที่อยู่ด้านใน “เรียนท่านอ๋อง พวกข้ามาตักน้ำให้ท่านแล้ว!”
เ่ิูเดินออกมาจากห้อง พูดว่า “ไม่ต้องแล้ว มีคนตักน้ำให้เต็มแล้ว! พวกเ้าออกไปก่อนเถอะ!”
“เ้าค่ะ” เหล่าสาวใช้รับคำสั่ง แล้วเดินออกไป
โล่วชิเจี่ยเบิกตากว้าง มองดูเหล่าสาวใช้ที่เดินออกไป นางจึงเพิ่งรู้ตัว ไอ้บ้าเอ๊ย! โดนหลอกเข้าแล้ว!
โล่วชิเจี่ยแทบจะกระอักเืนางโยนถังลงพื้นด้วยความโกรธ
เ่ิูไม่สนใจปฏิกิริยาของโล่วชิเจี่ย ถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด เดินไปที่ฉากกั้น เผยให้เห็นร่างกายของเขา ผิวสีขาวอมชมพู ไหล่กว้างและแข็งแรง กล้ามหน้าท้องสามเหลี่ยมทรงคว่ำที่สมบูรณ์แบบ เส้นเอ็นใต้สะดือที่ลากยาวขึ้นมา เปล่งประกายเย้ายวนใจภายใต้แสงไฟสลัว
โล่วชิเจี่ยเบิกตากว้าง ภาพนี้......ยั่วยวนเกินไปแล้ว!
เืกำเดาจะไหล!!
โล่วชิเจี่ยรีบเงยหน้าขึ้น อย่ามองสิ่งที่ไม่ควรมอง อย่าเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น ถ้าเืกำเดาไหลตรงนี้ ต้องโดนหัวเราะเยาะแน่ๆ!
เ่ิูทำราวกับว่าโล่วชิเจี่ยเป็อากาศธาตุ เดินเข้าไปหลังฉากกั้น ก้าวขาเข้าไปในอ่างอาบน้ำ ก็แค่คนรับใช้ชาย ข้ามีอะไร เขาก็มี ไม่จำเป็ต้องหลบเลี่ยง
เมื่อก้าวลงไป ก็พบว่าน้ำในอ่างอาบน้ำยังไม่ท่วมอกของเขา เขาขมวดคิ้วหันไปสั่งโล่วชิเจี่ยที่กำลังยืนเหม่ออยู่นอกฉากกั้น
“โล่วชิเจี่ย น้ำน้อยไป ไปตักมาอีกถัง!”
โล่วชิเจี่ยได้สติ หน้าแดงก่ำ ลุกขึ้นอย่างไม่พอใจ ถือถังน้ำเดินโซเซออกไป ไม่นานนางก็กลับมาพร้อมกับถังน้ำ
1K
