พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสอง ครึ่งแก้ว 2

หลักการของการที่ทำเรื่องราวเกี่ยวกับอาคมคือ

เก้าตายหนึ่งรอด

หรือ

เหลือทางถอยให้ผู้อื่นเท่ากับเหลือทางถอยให้กับตนเอง

ว่าเราใช้อาคมทำร้ายใครก็ต้องเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหนึ่งรอดได้เพราะอาคมอาจจะย้อนกลับมาหาเราแบบที่พัลพาทีนโดนสายฟ้าย้อนกลับมาทำร้ายแบบตอนสู้กับอาจารย์เมซ วินดู

หรือแนวคิดของการที่เรามีพลังจิตแต่หลักการของการผ่านการทดสอบหากเราไม่ต้องการเป็นตัวยึกยือ

เวลาปีศาจยื่นแก้วที่บรรจุพลังจิตมาให้เราต้องอย่าดื่มจนหมดและคืนแก้วที่มีน้ำพลังจิตเหลืออยู่คืนไป

หากไม่ดื่มน้ำเราจะไม่มีพลังจิต

แต่หากดื่มน้ำจนหมดเราจะโดนครอบงำจนกลายเป็นตัวยึกยือ

การใช้คาถาอาคมนั้นเท่ากับว่าเราใช้ดาบไร้ด้ามจับ

ทำร้ายผู้อื่น ทำร้ายตนเอง

ยืนอยู่บนใบมีดที่แหลมคมที่จะตกลงไปได้ทุกเมื่อ

หมายความว่าเมื่อผมเผาร่างกายของโจโฉแล้วผมก็หยุดลงในขณะที่โจโฉกลิ้งเกลือกไปกับพื้นทำทุกวิถีทางให้ไฟสีน้ำงเนนั้นดับลง

ผมหยุดมือลงเพราะต้องการหยุดม้าริมหน้าผายังไม่สังหารผู้คนด้วยอาคม

แซซซซ

แสงสีฟ้าจากตราหยกเปลี่ยนไปเป้าหมายไปที่อ้วนเสี้ยวที่หลบอยู่ข้างๆ

ที่ดวงตาเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ

เขาต่างกับโจโฉ

ทนสายฟ้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

อาจจะเพราะไม่มีกระบี่อิงฟ้าคอยคุ้มครองอยู่

มีคนบอกว่าด้านความสามารถโจโฉและอ้วนเสี้ยวไม่ได้แตกต่างกันขนาดนั้น

การตัดสินที่กั๋วต๋อและการศึกหลังจากนั้นยังไม่อาจจะบอกกล่าวว่าใครจะชนะหรือพ่ายแพ้หากอ้วนเสี้ยวไม่ล้มป่วยจนสิ้นชีพไปก่อน

หมายความวว่าที่ต่างไปอาจจะเป้ฯโชคชะตาของคนเราและคนดวงแข็งอย่างโจโฉนั้นแตกต่างกับคนที่ชะตาด้อยกว่าอย่างอ้วนเสี้ยว

ที่ตอนนี้ก็ยกมือปิดหน้าพยายามวิ่งไปมาดับไฟสีน้ำเงินเช่นกัน

“น้ำ น้ำ ร้อนร้อน ช่วยข้าด้วย”

อ้วนเสี้ยวพยายามใช้ไหวพริบวิ่งหาน้ำกลิ้งตัวแบบโจโฉด้วยความทุรนทุราย

แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยแม้แต่องครักษ์ฮ่องเต้ก็ไม่กล้าขยับเมื่อเจอผมตัดสินลงโทษคนโดยใช้สายฟ้าจากสวรรค์เช่นนี้

พอโบยตีผู้คนผู้คนสาปแช่งหาว่าเป็นโจรทรราชย์

พอใช้สายฟ้าช็อตผู้คน

ผู้คนตกใจไม่รู้จะกล่าวอะไร

นอกจากคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวและพยายามดับไฟที่ไหม้ผมและหนวดรวมถึงชุดขุนนางของตนเองที่ไหม้เกรียมเท่านั้น