ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

เย็นวันนั้น…..

ก๊อก ก๊อก ก๊อก..เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณหนูฟู่ข้ามาตามท่านไปที่ห้องอาหาร”เสียงสาวใช้พูดขึ้น

“ข้าไม่หิว”

สาวใช้ที่อยู่หน้าห้องเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็เดินจากไปในทันทีโดยไม่ได้ใส่ใจนางนัก

เหลียนฮวาที่นั่งอยู่ลำพังภายในห้องดวงตาแสนเศร้าจ้องมองไปยังสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก มือเล็กๆค่อยๆเอื้อมผ่านหน้าต่างออกไปยังด้านนอก เม็ดฝนเม็ดเล็กตกลงมายังมือเล็กๆของนางจนเปียกชุ่ม

แอ๊ด…ปั๊ง….เสียงประตูเปิดออกอย่างแรงพลันให้คนร่างเล็กสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู

“คุณชายเสียนใยท่านจะต้องเปิดประตูแรงเช่นนั้นกัน”

ปั๊ง…ปะตูถูกปิดอย่างแรงราวกับกำลังประชดประชันก่อนประตูนั้นจะถูกลงกอนอย่างแน่นหนา

เหลียนฮวามองดูใบหน้าที่บึ้งตึงของเสียนอี้หลงด้วยความหวั่งเกรง

“คุณชายเสียนท่านจะเข้านอนแล้วเช่นนั้นหรือจึงได้ลงกอนประตูไว้หนาแน่นเช่นนั้น”น้ำเสียงหวานเอ่ยถามขึ้นเพื่อลดความอึมครึมที่อบอวลอยู่ภายในห้อง แต่กลับไร้เสียงตอบกลับมา

นางแสร้งยิ้มเจื่อน

“หาท่านจะเข้านอนแล้วถ้าเช่นนั้นข้าจะขอตัวออกไปด้านนอกก่อนเพราะข้ายังไม่ง่วงเท่าใดนักหากข้าอยู่ในห้องอาจจะเป็นการรบกวนท่านได้”นางพูดขึ้นก่อนจะรีบเดินออกไปยังหน้าประตูแต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตูมือใหญ่ก็กระชากแขนของนางไว้เสียก่อน

“เจ้าจะไปไหน”น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถามขึ้น

นางรับรู้ได้ถึงบางอย่างจากน้ำเสียงของเขาก่อนจะรีบหลุมหน้าต่ำลง

“ข้าจะออกไปเดินเล่นด้านนอก”

“ฝนตกหนักเช่นนี้นะหรือที่เจ้าจะออกไปเดินเล่น ฮึข้าว่าเจ้าอย่ามัวเสียเวลาอยู่เลยรีบมาทำหน้าที่ของเจ้าให้เสร็จจะดีกว่า"สิ้นเสียงนั้นร่างเล็กก็ถูกผลักจนล้มลงไปนอนบนเตียงใหญ่ในทันที

“คุณชายเสียน ท่านจะทำอะไรกัน”น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามขึ้นด้วยความตื่นกลัวเมื่อเห็นคนร่างใหญ่กำลังถอดชุดที่เขาสวมใส่ออก

เขามองหน้าของนางก่อนจะแสยะยิ้มออกมา

“ทำอะไรเช่นนั้นหรือ ฮึเจ้าลืมที่ข้าบอกเจ้าไว้เมื่อเช้างั้นหรือคืนนี้เจ้าต้องทำอะไรเจ้าลืมไปแล้วเช่นนั้นหรืออย่างไร อ่อแต่หากเจ้าลืมก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าจะช่วยเตือนความทรงจำให้กับเจ้าเอง”

ร่างใหญ่ค่อยๆเดินเข้าไปที่เตียงก่อนจะกดคร่อมร่างเล็กในไว้แน่น

“คุณชายเสียน ท่านจะทำอะไรกันปล่อยข้านะ ปล่อยข้าช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ปล่อยข้านะคุณชายเสียน ปล่อยข้า”ร่างเล็กดิ้นจนสุดแรง

เขาแสยะยิ้มให้กับนาง

“เจ้าจะเรียกให้ใครมาช่วยกันเจ้ากับข้าเป็นผัวเมียกันจะร่วมรักก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“คุณชายเสียนท่านปล่อยข้านะ”

“ปล่อยเจ้าอย่างนั้นหรือเหอะ นี่เจ้าไม่อยากออกไปจากที่นี่แล้วงั้นหรือ”

เหลียนฮวานิ่งเงียบเมื่อได้ฟังที่เขาพูด

“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้ากับเจ้าทำสัญญาอะไรกันไว้หากเจ้ามีทายาทให้กับข้า ข้าจะเซ็นต์ใบหย่าให้กับเจ้า”

นางได้แต่นิ่งเงียบพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา

“ถ้าเช่นนั้นท่านอยากทำอะไรข้าก็แล้วแต่ท่านเถิด”

เขาแสยะยิ้มให้กับนางก่อนจะปลดชุดที่นางสวมใส่ออกจนหมดสิ้น ร่างเปลือยเปล่าอันงดงามค่อยๆเผยออกมาจนยากจะละสายตาไปได้

“ท่านพ่อ ท่านแม่ อู่เหลียน”เสียงพร่ำเพ้อถึงคนที่รักดังขึ้นในใจก่อนที่ดวงตากลมโตจะหลับลงอย่างฝืนทน

ร่างใหญ่ค่อยๆกดทับร่างเล็กไว้แน่น ความหอมหวานคลุกรุ่นจนยากจะหักห้ามใจ