ระบบคัดลอกพรสวรรค์ (Your Talent Is Mine) 【จบ】

        ดาราจักรเก้ากงล้อ

        หลังจากเปลี่ยนยานอวกาศหลายครั้งเย่เทียนก็ขึ้นยานอวกาศอีกลำไปยังดาวแม่น้ำคราม เขาใช้ยานอวกาศโดยสารทั่วไปเท่านั้นดังนั้นความเร็วของมันจึงไม่สูงนัก ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงดาวแม่น้ำคราม

        การตกแต่งภายในของยานอวกาศโดยสารลำนี้ค่อนข้างคล้ายคลึงกับเครื่องบินโดยสารในอดีตแต่ยานอวกาศลำนี้มีขนาดใหญ่กว่ามาก

        เนื่องจากปัญหาด้านเวลา เย่เทียนจึงไม่ได้สนใจที่จะจองห้องส่วนตัวของยานอวกาศดังนั้นเขาจึงจองที่นั่งในห้องโดยสารปกติริมหน้าต่างของยานอวกาศแทน

        ข้างๆ เขามีเด็กสาวตัวเล็กๆอายุประมาณสิบปีนั่งอยู่

        เย่เทียนตรวจสอบพรสวรรค์ของเด็กสาวตัวน้อยคนนี้และพบว่าพรสวรรค์ของเธอค่อนข้างสูง เธอมีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะระดับตะวัน แต่ยังเด็กเกินไปที่จะเริ่มฝึกฝน

        “พี่ชาย พี่จะไปดาวแม่น้ำครามใช่หรือเปล่า”สาวน้อยถามขึ้น

        “ใช่แล้ว!”เย่เทียนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

        “พี่ชาย หนูชื่อเสี่ยวเหมิงหนูเดินทางไปยังดาวแม่น้ำครามด้วยเช่นกัน หนูได้เรียนในโรงเรียนบนดาวแม่น้ำคราม พ่อแม่ของหนูทำงานอยู่ที่นั่น!”สาวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสามาก

        เย่เทียนสนทนากับสาวน้อยเสี่ยวเหมิงชั่วขณะหนึ่งแม้ว่าเด็กสาวจะถามคำถามเขามากมาย แต่เย่เทียนก็ตอบเธออย่างใจเย็น มันทำให้เขานึกถึงตัวเองในวัยเด็ก

        ปู่ของเธอนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเสี่ยวเหมิงเขาก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์เช่นกัน ระดับการบ่มเพาะของเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในระดับศักดิ์สิทธิ์

        จากการสนทนาทำให้เย่เทียนรู้ว่าเสี่ยวเหมิงไม่ได้มาจากดาวแม่น้ำครามแต่อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ขนาดเล็กในดาราจักรเก้ากงล้อ เนื่องจากพ่อแม่ของเธอทำงานในบริษัทใหญ่ของดาวแม่น้ำครามและซื้อบ้านอยู่ที่นั่นดังนั้นพวกเขาจึงขอให้ปู่พาหลานสาวมาหาพวกเขา

        เมื่อเทียบกับดาวเคราะห์ขนาดเล็กดาวแม่น้ำครามมีแนวโน้มที่จะทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีมากกว่าดาวเคราะห์ขนาดเล็กโดยธรรมชาติชนพื้นเมืองของดาวเคราะห์ขนาดเล็กทั่วไปนั้นแทบไม่มีโอกาสเติบโตไปสู่ช่วงชีวิตที่ดีกว่าแม้พวกเขาจะมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม แต่ด้วยทรัพยากรที่จำกัด ไม่มีทางที่พวกเขาจะเติบโตกลายเป็นคนที่มีอำนาจได้

        ด้วยเหตุนี้ มนุษย์บนดาวเคราะห์ขนาดเล็กจำนวนมากในดาราจักรจึงถูกบีบให้กลายเป็นพลังของดาวเคราะห์ที่ทรงอำนาจยิ่งกว่า

        สิ่งนี้ก็เหมือนกับคนชนบทบางคนในชาติก่อนของเย่เทียนที่ต้องการเข้าเมืองเพื่อแสวงหาโอกาสและซื้อบ้านสร้างอนาคตส่งลูกไปเรียนในโรงเรียนที่มีชื่อเสียง

        แม้จะต่างสถานที่ ต่างเวลาแต่เหตุผลระหว่างทั้งสองก็มีความคล้ายคลึงกัน และดาวเคราะห์ระดับสูงอย่างดาวแม่น้ำครามก็มีโอกาสที่จะทำให้ผู้คนพัฒนาขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัด

        “สหายคนนี้หลานสาวของฉันขี้สงสัยและพูดมากไปหน่อย ได้โปรดอย่าได้ถือสาเลยนะ!” ปู่ของเสี่ยวเหมิงส่งเสียงผ่านจิตสำนึกเพื่อขอโทษ

        “หลานสาวของคุณน่ารักมากผมจะถือสาได้ยังไง!” เย่เทียนยิ้มเล็กน้อยและบอกอีกฝ่ายว่าไม่ต้องกังวล

        เหตุผลที่ปู่ของเสี่ยวเหมิงกล่าวเช่นนี้ก็เพราะเขาสามารถสัมผัสได้ถึงการบ่มเพาะระดับจักรพรรดิของเย่เทียนแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเย่เทียนแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่ตัวตนระดับจักรพรรดิก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาและหลานสาวจะยั่วยุได้อย่างแน่นอน

        อีกทั้งจักรพรรดิบางคนก็มีนิสัยประหลาดการถามคำถามเพียงไม่กี่คำอาจทำให้อีกฝ่ายโกรธเคือง ปู่ของเสี่ยวเหมิงจึงกังวลว่าหลานสาวของเขาจะทำให้เย่เทียนโกรธดังนั้นเขาจึงรีบขอโทษเย่เทียนแทนหลานสาว

        เมื่อได้ยินเย่เทียนพูดแบบนี้เขาก็รู้ว่าเย่เทียนไม่ได้ถือสาหลานสาวของเขา ทำให้เขารู้สึกโล่งอก

        หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

        ยานอวกาศก็ข้ามผ่านท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวด้วยความเร็ว10 เท่าของความเร็วแสง

        เนื่องจากนี่เป็นเที่ยวบินภายในดาราจักรไม่ใช่เที่ยวบินระหว่างดาราจักร ยานอวกาศลำนี้จึงไม่สามารถเดินทางผ่านอวกาศไปยังดาราจักรอื่นได้ซึ่งนี่เป็นหนึ่งในกฎการจราจรสำหรับยานอวกาศในกาแล็กซีทางช้างเผือก

        มีเพียงเส้นทางระยะไกลเท่านั้นที่ต้องข้ามดาราจักรจำนวนมากจึงจะจำเป็นต้องใช้เที่ยวบินระหว่างดาราจักร

        นอกจากนี้ การใช้ยานอวกาศขนาดเล็กเพื่อบินข้ามดาราจักรนั้นไม่คุ้มทุนเพราะมันใช้พลังงานสูงเกินไป แม้แต่การเพิ่มราคาตั๋วก็ไม่สามารถชดเชยต้นทุนพลังงานเหล่านั้นได้ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีบริษัทไหนใช้ยานอวกาศขนาดเล็กเดินทางข้ามดาราจักร

        ความเร็วของยานอวกาศนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมากมันเร็วยิ่งกว่าความเร็วของตัวตนระดับเทพหลายๆ คนเสียอีก

        ทันใดนั้น

        ยานอวกาศที่บินด้วยความเร็วคงที่ก็สั่นสะเทือนจนทำให้หลายคนไม่สามารถนั่งนิ่งได้

        ผู้คนในยานทั้งหมดต่างก็ตื่นตระหนกทันที

        “นี่ยานอวกาศชนเข้ากับอุกกาบาตอย่างนั้นหรือ?”

        “หากเป็นอุกกาบาตขนาดเล็กก็ไม่เป็นไรรูปแบบการป้องกันของยานอวกาศและวัสดุของยานอวกาศทั้งหมดนั้นแข็งแกร่งมากพอที่จะทนการกระแทกของอุกกาบาตขนาดเล็กได้โดยที่ตัวยานไม่ได้รับความเสียหายเว้นแต่มันจะชนเข้ากับอุกกาบาตขนาดใหญ่ แต่ปกติแล้วยานอวกาศถูกโปรแกรมให้หลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางโดยอัตโนมัติมันจะไปชนเข้ากับอุกกาบาตขนาดใหญ่ได้อย่างไร เป็นไปได้ไหมว่าระบบจะมีปัญหา”

        “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าใบหน้าของลูกเรือของยานอวกาศเปลี่ยนไป?”

        หลายคนเริ่มตื่นตระหนก

        ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่สามารถลงจากยานอวกาศได้พวกเขาคงตะโกนขอให้ยานอวกาศจอดและลงจากยานไปแล้ว

        “ปู่คะ หนูกลัว!”

        เสี่ยวเหมิงดึงเสื้อปู่ของเธอและพูดอย่างประหม่า

        ปู่ของเสี่ยวเหมิงก็ดูเคร่งเครียดเช่นกันในฐานะของผู้ฝึกยุทธ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ เขารู้ดีว่ายานอวกาศลำนี้ไม่ได้ชนเข้ากับอุกกาบาตแต่กำลังถูกโจมตี

        ตูม ตูม ตูม!!!!

        ยานอวกาศถูกโจมตีอีกครั้งจนตัวยานเริ่มได้รับความเสียหายและความเร็วก็ลดลงเรื่อยๆ

        ในที่สุด

        ยานอวกาศก็ถูกบังคับให้หยุดลงในอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันที่จริงมันเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดยานอวกาศนี้ แต่เป็นเพราะด้านหน้าของตัวยานถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์

        วูซ!!!

        ในขณะเดียวกันยานอวกาศขนาดเล็กก็พุ่งเข้ามาและปิดล้อมยานอวกาศโดยสารไว้

        “นั่นมัน...โจรสลัดอวกาศ!”

        จิตสำนึกของปู่เสี่ยวเหมิงแผ่ขยายออกไปและเมื่อเขาเห็นสถานการณ์ภายนอกยาน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆในห้องโดยสารก็ค้นพบสถานการณ์นี้เช่นเดียวกัน

        “ปู่ หรือว่าจะเป็นโจรสลัดอวกาศสัตว์ประหลาดกินคนในนิทานที่ท่านปู่เคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้! ปู่คะ เสี่ยวเหมิงกลัว!”น้ำตาของเสี่ยวเหมิงเริ่มไหลอาบสองแก้ม และเห็นได้ชัดว่าในตอนนี้เธอกำลังหวาดกลัวจริงๆ

        “หลานปู่อย่ากลัวไปเลยยานอวกาศลำนี้มีทีมคุ้มกันอยู่ พวกเขาจะแก้ปัญหาเรื่องโจรสลัดอวกาศกลุ่มนี้ได้อย่างแน่นอน!”ปู่ของเสี่ยวเหมิงกล่าวปลอบโยน

        นอกยานอวกาศในอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาว

        ทีมคุ้มกันของยานระดับจักรพรรดิ10 คน และระดับศักดิ์สิทธิ์อีกหลายร้อยคนก้าวออกจากยานโดยสารและจ้องมองไปยังยานอวกาศขนาดเล็กที่อยู่รอบๆ

        “ยานอวกาศลำนี้อยู่ภายใต้การนำของบริษัทฉีหลงโปรดเอ่ยนามของพวกคุณมา!” กัปตันทีมคุ้มกันตะโกนออกไป

        “บริษัทฉีหลงแล้วอย่างไรพี่น้องทั้งหลาย ฆ่าการ์ดพวกนี้ให้หมด ระวังอย่าทำลายยานอวกาศลำนั้น ไม่งั้นความพยายามของเราจะสูญเปล่า!”หัวหน้าของโจรสลัดออกคำสั่ง

        ตูม!

        การโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าระเบิดขึ้นพลังที่รุนแรงแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาว

        “ไป!”

        กัปตันทีมคุ้มกันออกคำสั่งขณะที่พุ่งออกไปในทันที

        ในอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาวฉากแห่งการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น

        ในตอนแรก ทีมคุ้มกันระดับจักรพรรดิต่อต้านการโจมตีด้วยปืนใหญ่ของยานอวกาศได้แต่ทันใดนั้นลำแสงสายฟ้าก็พุ่งเข้ามา มันได้ทำลายล้างระดับจักรพรรดิหลายคนจนกลายเป็นเศษเนื้อ

        “ไม่ดีแล้วนั่นมันปืนใหญ่พลาสมา!”

        ทีมคุ้มกันคนอื่นๆ อุทานด้วยความหวาดกลัว

        นี่คืออาวุธที่สามารถฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับจักรพรรดิได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวมีเพียงจักรพรรดิ 3 ดาราหรือสูงกว่าเท่านั้นที่จะสามารถต่อต้านปืนใหญ่พลาสมานี้ได้

        โจรสลัดอวกาศทั่วไปไม่มีทางที่จะมีอาวุธเทคโนโลยีที่ทรงพลังเช่นนี้

        โจรสลัดกลุ่มนี้ต้องไม่ใช่กลุ่มโจรสลัดอวกาศทั่วไปแต่เป็นกลุ่มโจรสลัดอวกาศที่ค่อนข้างทรงพลัง

        ผู้คุ้มกันคนอื่นๆ ไม่กล้าโจมตีอีกต่อไปพวกเขาหลบหนีออกไปคนละทิศละทาง แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาทั้งหมดต่างถูกสังหารโดยปืนใหญ่พลาสมาอย่างรวดเร็ว

        “เร็วเข้า รีบระเบิดเกราะป้องกันของยานอวกาศลำนั้น!”หัวหน้าโจรสลัดออกคำสั่ง

        ปืนใหญ่พลาสมาล็อกเป้าไปที่ยานอวกาศทันใดนั้นลำแสงสายฟ้าก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง พุ่งตรงไปยังเกราะป้องกันของยานอวกาศ

        ตูม!

        ลำแสงสายฟ้าระเบิดเกราะป้องกันจนกลายเป็นผุยผงแต่ไม่ได้ส่งผลกระทบกับตัวยาน

        “ถ้ายังรักชีวิตก็ไสหัวไปซะ!”

        เสียงหนึ่งดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

        “ฮึ่ม เป็นตัวโง่งมคนไหนกันกระหน่ำยิงเข้าไปมุ่งเป้าไปที่ยานอวกาศลำนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเกราะป้องกันของยานจะคงอยู่ตลอดไป!”หัวหน้าโจรสลัดอวกาศตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

        ตูม ตูม ตูม!!!

        ลำแสงสายฟ้าถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้งแต่ในขณะที่กำลังจะชนเข้ากับยานอวกาศ พลังผันผวนของมิติก็แผ่กระจายออกมา

        ในชั่วพริบตา

        มิติโดยรอบพลันถูกแช่แข็งการโจมตีของปืนใหญ่พลาสมาเหล่านั้นต่างหยุดชะงัก

        ในเวลานี้ ทุกคนต่างมองออกไปด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง

        ภายในห้องโดยสาร

        เย่เทียนลุกขึ้นจากที่นั่งและหายตัวไปจากห้องโดยสารของยานอวกาศ ร่างของเขาปรากฏขึ้นบนอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาว

        “นั่นเขา...”

        ปู่ของเสี่ยวเหมิงตกตะลึง