ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

หลังจากชิงหลงเดินทางมา 2 วัน ก็มาถึงเขตสำนักเพลิงตะวัน ชิงหลงมองไปรอบๆก็เห็นภูเขานับ10ลูก ตั้งตะหงานเรียงรายล้อมรอบภูเขาที่มีขนาดใหญ่กว่านับ10เท่า "โห้!!ได้ฟังมาบ้างแล้วก็เถอะ แต่นี้มันเกินกว่าที่จินตนาการเอาไว้ซะอีก แถมยังมีภูเขารายล้อมอีกตั้ง10ภูเขา สุดยอดจริงๆ"บุตรหลานตระกูลต่างๆที่มารอสมัครเข้าสำนักต่างหันมามองชิงหลงด้วยสายตาดูถูก เหยียดหยาม แต่ชิงหลงหาได้สนใจไม่ ก็ยังคงชื่นชมความงดงามยิ่งใหญ่ของสำนักไม่หยุดปาก จู่ๆก็มีเสียงร้องตะโกนมาขัดจังหวะทำให้ชิงหลงขุ่นเคืองขึ้นมาทันที ชิงหลงหันไปมองก็พบเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี แต่งตัวหรูหรา ร่างกายสมส่วน กำลังพูดจาดูดถูกเขาอยู่"เห้ย!! ไอ้เจ้าขยะบ้านนอกไร้ค่า ที่นี่ไม่เหมาะที่ขยะอย่างเจ้าจะมาเดินเล่น กลับบ้านไปซะ!!" ความเย่อหยิ่ง แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทำให้บุตรหลานตระกูลอื่นๆที่อยู่รอบๆต่างหัวเราะชอบใจกัน "ฮ่าๆ ฮ่าๆ ไม่นึกว่าจะมีขยะไร้ค่าหลงทางมาที่สำนักเพลิงตะวันซะด้วย พวกเจ้าว่าไหม""ใช่ๆ หัดสำเนียกตัวเองบ้าง ขยะมันก็ต้องไปอยู่กับขยะ อย่ามาสร้างความอับอายให้สำนักเพลิงตะวันที่พวกข้ากำลังจะมาสมัครเข้าเลย กลับไปหาพ่อแม่เจ้าซะไป""ถ้าอย่างนั้นข้าจะทดสอบพรสวรรค์ของพวกเจ้าทุกคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดให้เอาไหม"ชิงหลงกล่าวออกไปด้วยใบหน้าเย้ยหยัน"หาา...เจ้าจะทดสอบพวกข้า ฮ่าๆ ฮ่าๆ เจ้าไม่มีแม้แต่ลมปราณจะใช้กำลังกายของเจ้ามาสะกิดพวกข้ารึไง ฮ่าๆ ฮ่าๆ""อย่าหนีก็แล้วกัน ข้าจะทำให้พวกเจ้ารู้เองว่าอย่ามาดูถูกคนอย่างข้า" ชิงหลงใช้เวทย์ตรึงวิญญาณใส่เด็กหนุ่มคนแรกที่กล่าวเยาะเย้ยเขาทำให้หยุดชะงักทำอะไรไม่ได้ จากนั้นใช้ออกด้วยเวทย์หอกน้ำแข็ง ที่ด้านหน้าของชิงหลงปรากฎหอกน้ำแข็งขึ้น แล้วพุ่งไปปะทะกับหน้าอกของเด็กหนุ่มตรงหน้า อึก!! "ทำไมข้าถึงขยับไม่ได้กัน?"เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าตกใจเมื่อเด็กหนุ่มมองไปยังชิงหลงก็เห็นหอกน้ำแข็งกำลังพุ่งมาที่เขา เขารีบเค้นพลังปราณระดับหลอมรวมขั้นที่5ออกมาสร้างเกราะป้องกันบัดซบ!! "มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกัน ข้าขยับไม่ได้เลย แล้วจะหลบหอกน้ำแข็งนั่นได้ยังไงกันล่ะ ตอนนี้ก็ได้แต่สร้างเกราะปราณอย่างเดียวเท่านั้น"ฟิ้ววว! เปรี้ยงง!! เกราะปราณที่สร้างขึ้นมาจากระดับปราณหลอมรวมจะไปต้านได้ยังไงกัน เมื่อหอกน้ำแข็งสัมผัสเกราะปราณก็แตกสลายทันที เด็กหนุ่มปลิวลอยไปไกลก่อนจะกระอักเลือดออกมา พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด อึก!! พรวดด!! อ๊ากกก!! เด็กหนุ่มนอนดิ้นไปมา ใบหน้าซีดขาว ตัวสั่นเทา เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กหนุ่มที่พูดจาเยาะเย้ยชิงหลงคนแรกที่นอนดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวดก็หน้าซีดเผือดกันทันที ขาสั่นไร้เรี้ยวแรง ทรุดลงนั่งกับพื้น บางคนหลังจากที่ได้สติก็ลุกขึ้นเพื่อจะหนีจากที่ตรงนี้แต่กลับวิ่งไปได้เพียงแค่2ก้าวเท่านั้น ก็หยุดชะงักค้างไป จากนั้นก็มีหอกน้ำแข็งพุ่งไปปะทะอย่างแรงฟิ้วว!! เปรี้ยงง!! ร่างของเด็กหนุ่มอีกคนกระเด้งกระดอนไปตามพื้นดิ้น นอนคว่ำหน้ากระอักเลือดออกมา อึก!! พรวดด!! อ๊ากกก!! เสียงร้องโหยหวนนอนดิ้นไปอีกคน ตอนนี้ชิงหลงกำลังละเลงเลือดเหล่าบุตรหลานที่อยู่บริเวณเขตสำนักเพลิงตะวัน อย่างดุเดือด คนแล้วคนเล่า สร้างความหวาดกลัวฝังลึกลงในจิตใจไม่ว่าจะเป็นผู้คุ้มกัน ผู้อาวุโสตระกูลต่างมีสภาพไม่ต่างกัน คือ นอนดิ้นกับพื้นไปมา ร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด ผ่านไป 30 ลมหายใจ จุดนี้ได้กลายเป็นอาณาเขตอันตรายของปีศาจน้อยชิงหลงไปแล้ว ชิงหลงจ้องมองไปที่พวกเขาเหล่านั้นด้วยสายตาดูถูก เย้ยหยัน ในความอวดดีของบุตรหลานตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย"พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์สำนักเพลิงตะวันแม้แต่น้อย ความสามารถแค่นี้ยังกล้าทำตัวเย่อหยิ่ง อวดดี ช่างน่าอับอายยิ่งนัก ถ้าความเย่อหยิ่งของพวกเจ้าเก่งเหมือนความสามารถคงจะดีไม่น้อย"ฮ่าๆ ฮ่าๆ เสียงหัวเราะของชิงหลงดังไปทั่วบริเวณที่เขายืนอยู่ ก่อนจะเดินไปยังทางเข้าสำนักเพลิงตะวัน และใช้เวทย์เคลื่อนย้ายหายวับไปทันที เหล่าบุตรหลานตระกูลผู้ยิ่งใหญ่หวาดผวาเมื่อชิงหลงหายวับไปต่อหน้าต่อตา "ปีศาจชัดๆ"จากนั้นทุกสายตาต่างจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่เป็นคนสร้างเรื่องขึ้นในครั้งนี้ ต่างรุมด่าสาปแช่งไม่หยุดปาก "บัดซบเป็นเพราะเจ้าคนเดียวทำให้พวกข้าต้องเดือดร้อนไปด้วย""เจ้านี่มันไม่รู้จักคิดเลยรึไง เห็นคนอื่นเป็นต้องดูถูก เป็นไงล่ะ" "ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนปากหาเรื่องแบบนี้ข้าจะไม่ยุ่งกับเจ้าเลย""ทำไมข้าถึงดวงซวยแบบนี้กัน ให้ตายสิ"เสียงก่นด่าก็ยังคงดังเป็นระยะ สร้างความอับอายให้กับเด็กหนุ่มอย่างมาก ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเหล่าบุตรหลานตระกูลอื่น จากนั้นเด็กหนุ่มก็ค่อยๆประคองตัวเองลุกยืนขึ้น แล้วเดินก้มหน้าจากไป ความคับแค้นใจพุ่งสูงจนยากจะหมดดับ เล็บมือจิกเข้าไปที่ฝ่ามือจนเลือดไหลซึมออกมา บ่นพึมพำเบาๆ"ข้าจะทำให้เจ้าอับอายมากกว่าข้านับสิบเท่า ตระกูลข้าแม้แต่พระราชายังไม่กล้าขัดใจ เจ้ากับข้าจะได้เห็นดีกัน"ทางด้านชิงหลงก็เดินไปยังทางเข้าสำนักเพลิงตะวัน เมื่อมองไปก็เห็นทางขึ้นเป็นบันไดหินยาวเหยียดสูงขึ้นไปบนยอดเขา "สูงอะไรขนาดนี้ ถ้าให้เดินขึ้น ข้าไม่เอาด้วยหรอก ใครเป็นคนคิดเนี้ยที่ไปตั้งสำนักไว้บนยอดเขาแบบนี้ ไม่คิดเห็นศิษย์บ้างเลยรึไงที่ต้องมาขึ้นบันได้สูงเสียดฟ้าแบบนี้ทุกวัน" ชิงหลงบ่นพึมพำ "ฮัดเช้ย!! มีใครนินทาข้ารึไงนะ" เจ้าสำนักรุ่นก่อนกล่าวออกมาเบาๆขณะนั่งตกปลาที่ภูเขาลูกหนึ่งที่ล้อมรอบอยู่ด้านนอก "อาจารย์ปู่ท่านเป็นหวัดอย่างนั้นรึ ขอรับ""ข้าสบายดี แต่คงมีคนกำลังพูดเกี่ยวกับข้าแน่นอน""ใครจะกล้ากล่าวว่าร้ายให้กับท่านกัน""หยางเจียนจื่อ เจ้าเตรียมการเสร็จแล้วอย่างนั้นรึ ถึงได้มีเวลาว่างมาคุยกับข้าแบบนี้""เอ่อ..คงจะเหมือนทุกทีนั่นล่ะท่านอาจารย์ ถ้าปีนี้ไม่มีอัจฉริยะโผล่มาซักคนละก็ข้าคงเป็นตัวตลกอีกแน่นอน ข้าจะทำยังไงดีท่านอาจารย์""ข้าจะไปรู้เร๊อะ"ขณะที่ชิงหลงจะก้าวขึ้นบันไดไปก็มีเสียงเรียกดังมาทางด้านข้าง จึงหันไปดูก็พบเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดา ร่างกายดูกำยำ แข็งแรง กำลังเดินมาที่เขา"เดี๋ยว เจ้าหยุดก่อน ถ้าไม่ใช่ศิษย์สำนักจะขึ้นไปไม่ได้นะ""หืม..มีแบบนี้ด้วยหรอ" "นี่เจ้าไม่รู้กฎของสำนักเพลิงตะวันเลยรึไง""ก็ไม่รู้น่ะสิ""เฮ้อ...แล้วเจ้าชื่ออะไร ถ้ามีธุระด่วนข้าจะได้แจ้งท่านผู้อาวุโสทราบ""ข้า ชิงหลง มาพบเจ้าสำนักหยางเจียนจื่อ""หาา...เจ้ามีอะไรมายืนยันว่าเจ้ามาพบท่านเจ้าสำนักจริงๆ"ชิงหลงหยิบหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนมิติก่อนจะยื่นส่งไปให้เด็กหนุ่มตรงหน้า สิ่งนี้พอจะยืนยันได้รึเปล่าเมื่อเด็กหนุ่มรับไป เมื่อจ้องมองดูดีๆก็ตกใจทันที ก่อนจะส่งหยกกลับคืนให้ ชิงหลงรับหยกกลับมาเก็บลงแหวนมิติทันที"เจ้าได้รับหยกชิ้นนี้มาจากไหนหรือว่าท่านเจ้าสำนักจะหมอบให้กับเจ้าไว้""เอ่อ..ข้าได้มาตอนเจ้าสำนักไปที่เมืองหมอกนภากับศิษย์อีกคนหนึ่ง น่าจะชื่อ จิวฟูเหยา อะไรเนี้ยล่ะ"ชิงหลงตอบแบบลังเลเล็กน้อย"เอาล่ะ เจ้าขึ้นไปได้ นี่เป็นกรณีพิเศษสำหรับคนที่มีป้ายหยกชิ้นนั้น""ขอบคุณเจ้ามาก ข้าไปล่ะนะ" ชิงหลงใช้เวทย์เคลื่อนย้ายทันที ฟุ่บ!!เด็กหนุ่มตกใจจนร้อง แว๊กกก!! ออกมา "นี่ข้าคุยกับผีกลางวันแสกๆรึไงเนี้ย" จากนั้นก็ทรุดนั่งลงกับพื้นทันทีเมื่อชิงหลงขึ้นมาถึงบนยอดเขาก็พบกับตึกสำนักตั้งอยู่ตรงกลาง ที่ด้านข้างและด้านหลังจะเป็นที่พักของศิษย์หลักและจะมีขนาดใหญ่กว่าบ้านพักของศิษย์สายใน ซึ่งมองดูก็รู้ว่าที่พักด้านหลังตึกสำนักจะเป็นของศิษย์หลัก รอบด้านข้างทั้ง2จะเป็นศิษย์สายใน ชิงหลงกวาดสายตามองไปรอบๆก็พบเวทีประลอง ซึ่งมีศิษย์หลักกำลังฝึกซ้อมกันอยู่ ชิงหลงจึงเดินเข้าไปหาเพื่อที่จะถามอะไรซักหน่อย แต่กับถูกโจมตีจากทางด้านหลังทำให้กระเด้งกระดอนไปตามพื้น กระอักเลือดออกมาคำโต อึก!! พรวดด!! แค่กๆ แค่กๆ ชิงหลงรีบใช้เวทย์ฟื้นฟูทันที ไม่นานอาการบาดเจ็บก็หายไป ชิงหลงลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธสุดขีด หันกลับไปจ้องมองคนที่ลอบโจมตีเขา เจ้าอย่างงั้นหรอที่ลอบโจมตีข้าเมื่อกี้ ช่างไร้อย่างอายยิ่งนักแล้วจะทำไม ในเมื่อเจ้าไม่ใช้คนในสำนัก ข้าจะโจมตีเจ้ามันก็เป็นเรื่องปกติ เหอะ ถ้าข้าไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมา ข้าจะมายืนตรงนี้รึไง ในเมื่อเจ้าเป็นคนก่อ ก็จงรับผลกรรมที่เจ้าทำกับข้าเมื่อครู่อย่างสาสมซะ ชิงหลงใช้เวทย์ตรึงวิญญาณใส่ชายหนุ่มตรงหน้าทันที อึก!! ข้าขยับไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นกันหอกน้ำแข็งปรากฎขึ้นตรงหน้าของชิงหลงก่อนจะพุ่งไปปะทะเข้ากับเกราะปราณของชายหนุ่ม ฟิ้ววว!! เปรี้ยง!! แรงปะทะกันของพลังทำให้เกิดคลื่นพลังสะท้อนไปรอบทิศ ศิษย์ทั้งหลายที่อยู่ที่ลานประลองต่างตกใจกับเสียงปะทะกันของทั้ง 2 เกราะปราณของชายหนุ่มแตกร้าว ทำให้เกือบจะกระอักเลิอดออกมาเลือดลมปั่นป่วน ชิงหลงไม่หยุดเพียงแค่นี้ ใช้เวทย์ลูกไฟวิญญาณสีครามต่อทันที ปรากฎลูกไฟวิญญาณสีครามขึ้นมาตรงหน้าชิงหลง ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้น เท่าลูกบอลก่อนจะพุ่งไปยังชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังปรับสภาพพลังปราณที่ปั่นป่วน เมื่อมองเห็นลูกไฟวิญญาณสีครามที่พุ่งมาใบหน้าก็ขาวซีดขึ้นมาทันที ชายหนุ่มคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่จึงหยิบยันต์ป้องกันขึ้นมาส่งพลังปราณกระตุ้นให้ยันต์ป้องกันทำงานขึ้น เกิดเป็นโล่ใสขึ้นมาป้องกัน เมื่อลูกไฟปะทะเข้ากับโล่ใสที่เกิดจากยันต์ป้องกัน ก็เกิดเสียงดัง ตู้ม!!!! สนั่นหวั่นไหว ไปทั่วทั้งสำนัก พื้นดินสั่นสะเทือน อากาศแปรปรวนบิดเบี้ยวไปมา เกิดรอยร้าวขึ้นที่โล่ป้องกัน แกร๊ก!! แกร๊ก!!...... ลุกลามเป็นทางยาวก่อนจะหยุดลง ชายหนุ่มที่อยู่ด้านในโล่ป้องกันเหมือนตัวเองถูกบดขยี้ด้วยแรงดันอันมหาศาล ร่างกายแทบฉีกขาดเป็นชิ้นๆ หน้าตาบิดเบี้ยวตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัว ทรุดลงนั่งกับพื้น เลือดไหลที่มุมปาก หู จมูก ดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะล้มลงนอนกับพื้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 ปีศาจชัดๆ

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 35 ปีศาจชัดๆ

คล้ายกับเรื่องราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้