หวนคืนสู่นภา

ภายในเจดีย์ปฐมกาลเสี่ยวเฟิงโดนหลี่ชิงหยุนโยนเข้ามาด้านใน มันตกลงสู่พื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

"เจี๊ยบ เจี๊ยบ เจี้ยบ" เสี่ยวเฟิงกระพือปีกอย่างไม่พอใจ 

"นั่นอะไร น่ารักจัง~" นาหลันเสี่ยวฉีที่กำลังนอนหลับบนเตียง นางได้ยินเสียงแปลกๆ เมื่อนางหันกลับไปมองต้นกำเนิดเสียง นางเห็นว่ามันคือนกตัวเล็กๆที่ดูน่ารัก

"เจี๊ยบ!" เสี่ยวเฟิงที่เห็นนาหลันเสี่ยวฉี มันวิ่งหนีนางทันทีราวกับว่ามันกำลังกลัวอะไรบางอย่าง 

"น่ารักจริง ขอข้าอุ้มหน่อยได้หรือไม่?" นาหลันเสี่ยวฉีเริ่มวิ่งไล่จับเสี่ยวเฟิง

"เจี๊ยบ!" เสี่ยวเฟิงกรีดร้องอย่างไม่พอใจ มันพยายามบินหนีให้ไกลจากนางมากที่สุด

"เสี่ยวเฟิง มานี่" ทันใดนั้นหลี่ชิงหยุนโผล่เข้ามาด้านในของเจดีย์พร้อมกวักมือเรียกเสี่ยวเฟิง 

เสี่ยวเฟิงที่ได้ยินเสียงเรียกของหลี่ชิงหยุน มันพุ่งไปที่อ้อมแขนของเขาทันที

นาหลันเสี่ยวฉีหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ "อาหยุน นกตัวนี้มาจากไหนกัน?" 

"ข้าเพิ่งเจอมันเมื่อครู่นี้และข้าตั้งชื่อให้มันว่าเสี่ยวเฟิง" หลี่ชิงหยุนกำลังเกาหัวเสี่ยวเฟิงราวกับลูกแมวที่เชื่อง

"เสี่ยวเฟิงนี่คือภรรยาของข้า เจ้าไม่ต้องกลัวนาง" หลี่ชิงหยุนแนะนำนาหลันเสี่ยวฉีให้กับเสี่ยวเฟิงรู้จัก 

"เจี๊ยบ?" เสี่ยวเฟิงหันไปมองที่นาหลันเสี่ยวฉีอย่างสงสัย 

ไม่นานมันก็พยักหน้า พร้อมกับบินเข้าไปในอ้อมแขนของนาหลันเสี่ยวฉีโดยตรง

"ว้าว มันน่ารักมากจริงๆ" นาหลันเสี่ยวฉีหยอกล้อเสี่ยวเฟิงอย่างเอ็นดู

หลี่ชิงหยุนยังคงมองไปที่เสี่ยวเฟิง เขามีความรู้สึกว่านกน้อยตัวนี้ไม่ใช่นกธรรมดาอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่นกที่เพิ่งเกิดจะกลายเป็นสัตว์อสูรระดับ 6 ในทันที

เขาเกรงว่าบางทีพ่อแม่ของเสี่ยวเฟิงอาจจะเป็นสัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นได้...

"เสี่ยวเฟิง เจ้าหิวหรือไม่?" หลี่ชิงหยุนเดินไปทางนาหลันเสี่ยวฉี และถามเสี่ยวเฟิงที่อยู่ในอ้อมแขนของนาง

"เจี๊ยบ" มันพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความอยากอาหาร

"อาหยุน จะให้เสี่ยวเฟิงกินอะไรดี?" นาหลันเสี่ยวฉีคิดว่าเสี่ยวเฟิงอาจจะกินอาหารที่เป็นของนก 

แต่หลี่ชิงหยุนไม่คิดเช่นนั้น หากเสี่ยวเฟิงเป็นสัตว์อสูรระดับสูง มันต้องกินอะไรบางอย่างที่มีคุณค่าทางฉีและมีแก่นแท้ที่สูง

เขานึกบางอย่างออก และหยิบเอาสมุนไพรระดับ 5 จากแหวนเก็บของยื่นไปที่ปากของเสี่ยวเฟิง 

"เจี๊ยบ" เสี่ยวเฟิงกระโดดโลดเต้นราวกับมันเจออาหารที่ดีที่สุดในโลก มันจิกไปที่อาหารและเริ่มกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

"มันกินสมุนไพรระดับสูงจริงๆ" นาหลันเสี่ยวฉีและหลี่ชิงหยุนมองดูเสี่ยวเฟิงกำลังจิกอาหารอย่างต่อเนื่อง 

หลี่ชิงหยุนหยิบสมุนไพรออกมาเรื่อยๆ จนเขาไม่รู้ตัวเลยว่า เขาได้เสียสมุนไพรไปเกือบกว่าร้อยชิ้นแล้ว 

"เสี่ยวเฟิง เหตุใดเจ้าถึงตะกละเช่นนี้?" นาหลันเสี่ยวฉีพูดไม่ออกว่ามันกินมากเกินไปหรือไม่?

"ไม่เป็นไร แค่ให้มันอิ่มก็เพียงพอ ข้ายังมีเหลืออยู่อีกมาก..." ขณะที่หลี่ชิงหยุนกำลังจะป้อนอาหารให้กับเสี่ยวเฟิงต่อ จู่ๆพลังวิญญาณของเขารับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างราวกับหยกถูกบดขยี้

"เสิ่นชิงตกอยู่ในอันตราย!" นี่คือความคิดแรกของหลี่ชิงหยุน

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหยุน นาหลันเสี่ยวฉีก็เริ่มมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีทันที 

หากไม่ใช่เรื่องใหญ่เสิ่นชิงจะไม่บดขยี้หยกของนางอย่างแน่นอน 

"ฉีฉี ข้าฝากเสี่ยวเฟิงไว้กับเจ้า แล้วข้าจะรีบกลับ..." หลี่ชิงหยุนออกจากเจดีย์ปฐมกาลพุ่งตรงไปยังตระกูลเสิ่นในทันที

.

.

.

~ ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ณ ตระกูลเสิ่น ~

"ท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าร่วมงานประจำปีของราชวงศ์" เสิ่นชิงกำลังสนทนากับเสิ่นอี้หลานอยู่ที่ศาลา แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้น แต่ในความเป็นจริงนางแค่อยากจะไปดูหลี่ชิงหยุนแข่งขัน

"โอ้? ปกติแล้วเจ้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรือ?" เสิ่นอี้หลานรู้เหตุผลอยู่แล้ว เพียงแต่เขาอยากจะแกล้งบุตรสาวของเขาเท่านั้น

"ท่านพ่อ ท่านมองข้าแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร?" เซินชิงดูเขินอาย ราวกับว่าเสิ่นอี้หลานอ่านความคิดของนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เสิ่นอี้หลานส่ายหัวเบาๆ 'ดูเหมือนว่าชิงเอ๋อร์จะหลงรักหลี่ชิงหยุนผู้นั้นเข้าเต็มๆ'

เสิ่นอี้หลานไม่ได้ขัดขวางพวกเขา ในอนาคตเขาเชื่อว่าหลี่ชิงหยุนจะไม่หยุดอยู่อาณาจักรเซวียนอย่างแน่นอน

"ชิงเอ๋อร์ เรื่องมารดาของเจ้า-" ก่อนที่เสิ่นอี้หลานจะพูดจบ มีเสียงดังของความวุ่นวายดังขึ้นในห้องโถงหลักบรรพบุรุษตระกูลเสิ่น!

"ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังก้อง ตามมาด้วยแรงกดดันอันครอบงำของการต่อสู้ระหว่างปรมาจารย์ระดับสูง 

"เจ้าพวกนั้น?" เสิ่นอี้หลานขมวดคิ้ว ก่อนที่เขาจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ "ไม่ดี ผู้อาวุโสสามและคนอื่นๆอยู่ในอันตราย!"

"เสิ่นชิงเจ้ารออยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เสิ่นอี้หลานวางข้อจำกัดไว้ในห้องเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้เสิ่นชิง จากนั้นเขามุ่งหน้าไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษทันที

เสิ้นชิงรู้ว่าผู้อาวุโสใหญ่อาจจะดำเนินแผนการแล้ว นางแค่รออยู่ในห้องอย่างเงียบๆ

นางมั่นใจในความสามารถของเสิ่นอี้หลาน หลังจากบิดาของนางหายดี ขณะนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก บางทีแม้แต่หัวหน้าตระกูลในหกขุนนางอาจจะไม่เหมาะกับเสิ่นอี้หลานด้วยซ้ำ

"ฮี่ๆๆๆ นังตัวดี ในที่สุดเจ้าก็อยู่ที่นี่..." เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากนอกห้อง พร้อมกับกลุ่มผู้ชายอีกประมาน 20 คนปรากฏขึ้น

"ผู้อาวุโส...เสิ่นจี?" เสิ่นชิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาเยือน นางหันกลับไปด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ "พวกเจ้าจะทำอะไร?"

ผู้อาวุโสเสิ่นจีผู้นี้เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับลมปราณฟ้า หากนางต้องต่อสู้กับเขา นางไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย 

"ฮี่ๆๆๆ คุณหนูน้อย เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเป็นนางบำเรอของนายน้อยหงเจิ้นเสียดีกว่า" เสิ่นจีหัวเราะอย่างชั่วร้าย 

"เจ้าคงฝันอยู่! พวกเจ้าไม่มีทางทำลายข้อจำกัดนี้ไปได้!" เสิ่นชิงรู้ว่าเสิ่นจีอาจจะแค่ขู่นาง นางเพียงต้องรอให้เสิ่นอี้หลานกลับมาที่นี่อีกครั้ง 

"โอ้? เจ้าแน่ใจได้อย่างไร?" เสิ่นจีหยิบบางอย่างออกมา มันคือลูกแก้วสีดำที่มีออร่าที่น่าขนลุก 

เสิ่นชิงมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในขณะนี้ หากข้อจำกัดนี้ถูกทำลาย เกรงว่านางจะหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน

ผู้อาวุโสเสิ่นจีไม่รอช้า มันโยนลูกแก้วสีดำใส่ข้อจำกัดในทันที!

"เคร้ง!"

จู่ๆข้อจำกัดที่วางไว้โดยเสิ่นอี้หลานก็แตกออกอย่างช้าๆราวกับกระจกที่แตกออก

เสิ่นชิงที่เห็นดังนั้น นางหน้าถอดสีทันที พร้อมกับหยิบดาบฟีนิกซ์ของนางออกมาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ "นั่นคือสิ่งประดิษฐ์ระดับลึกซึ้งงั้นรึ?"

เสิ่นจีไม่ได้เอ่ยตอบ มันออกคำสั่งให้กลุ่มคน 20 คนในทันที "ไป! ไปจับมันมา!"

กลุ่มชาย 20 คนพยักหน้า พวกมันเป็นผู้ฝึกฝนระดับลมปราณโลกทั้งหมด!

"รับทราบ!" ชายทั้งหมดตอบพร้อมกัน พวกมันชักอาวุธออกมาจู่โจมเสิ่นชิงทันที 

"ทักษะดาบนิพพาน!" เสิ่นชิงไม่รีรอนางใช้ทักษะระดับลมปราณลึกซึ้งในทันที ทักษะนี้คือทักษะที่หลี่ชิงหยุนมอบให้นางอย่างแม่นยำ

คลื่นดาบสีแดงเพลิงที่มีรูปร่างเป็นฟีนิกซ์กำลังกางปีกออกอย่างสง่างาม คลื่นดาบพุ่งตรงไปที่ชายคนแรกที่เข้ามาใกล้ด้วยความร้อนแผดเผา!

ชายคนแรกที่พุ่งไปเจอกับคลื่นดาบนิพพานโดยตรง แต่มันไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย "หึ! แค่ระดับลมปราณหยกเจ้ากล้าจะต่อต้านข้าจริงๆงั้นรึ!?"

จู่ๆคลื่นดาบนิพพานฟาดตรงไปที่มันโดยตรง ชายผู้นั้นพยายามโจมตีโต้กลับด้วยออร่าดาบของลมปราณโลก

แต่มันกลับพบว่าดาบในมือของมันเริ่มละลายอย่างช้าๆ จากนั้นคลื่นดาบเพลิงเริ่มเผาไหม้มือของมันอย่างไม่น่าเชื่อ!

คลื่นดาบเพลิงเริ่มลุกลามไปทั่วร่างกายของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว วิกฤตในครั้งนี้ทำให้มันกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง "อ๊าก! ช่วยข้า-"

ก่อนที่ชายผู้นั้นจะพูดจบ ร่างกายของมันก็สูญสลายไป กระดูกของมันก็กลายเป็นเถ้าถ่านโดยตรง...

ชายผู้นั้นตายไปแล้วด้วยการฟันครั้งเดียวของเสิ่นชิง!

ชายที่เหลือเริ่มรู้สึกหวาดกลัวเมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงสามารถฆ่าชายผู้นั้นได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว 

"อย่าได้รอช้า อีกไม่นานพลังฉีของนังนั่นจะหมดลง! แค่ยื้อจนกว่านางจะหมดพลัง" เสิ่นจีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ มันรู้ว่าเสิ่นชิงต้องใช้ทักษะบางอย่างที่เกินกว่าร่างกายของนางจะรับได้ ดังนั้นการใช้สงครามแบบขัดสีเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

ชายทั้ง 19 คนเข้าใจ พวกมันทั้งหมดเลือกที่จะต่อสู้แบบ 19 ต่อ 1!

พวกมันเริ่มใช้ฉีแห่งเพลิงเพื่อโต้กลับการโจมตีของเสิ่นชิง ซึ่งฉีแห่งเพลิงนี้เป็นทักษะของตระกูลหงอย่างแม่นยำและกำลังพุ่งตรงไปยังเสิ่นชิง!

"เพลิงนิพพาน!" เสิ่นชิงพยายามป้องกันการโจมตีร่วมกันของชายทั้ง 19 คนอย่างยากลำบาก

หากแต่เสิ่นชิงกลับโดนแรงกระแทกจากออร่าฉี 19 สาย จนนางไม่สามารถต่อต้านมันได้เลย!

"อั้ก!" เสิ่นชิงกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ร่างกายของนางกระเด็นไปไกลกว่า 50 เมตร 

"แค่กแค่ก!" แต่เสิ่นชิงพยายามลุกขึ้นยืนอย่าฝช้าๆ มุมปากของนางมีรอยเลือดไหล กระดูกในร่างกายของนางเกือบจะแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย 

แม้ว่าเสิ่นชิงจะมีทักษะระดับลึกซึ้ง แต่นางก็ยังไม่สามารถใช้ทักษะนี้ในป้องกันการโจมตีร่วมกันของ 19 คนได้ 

"ฮ่าๆๆๆ! คุณหนูน้อย...แค่มาเป็นโสเภณีตัวน้อยให้กับนายน้อยหง ข้าเชื่อว่าไม่มีอะไรเสียหายสำหรับเจ้า" เสิ่นจีหัวเราะด้วยรอยยิ้มที่ลามก

เสิ่นชิงมีสีหน้าโกรธจัดราวกับว่านางจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้นนางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก็พลันหยิบหยกจากแหวนเก็บของขึ้นมาและบดขยี้มันในทันที!

"เคร้ง!"

เสิ่นจีสังเหตุเห็นว่าเสิ่นชิงอาจจะเรียกผู้ช่วย มันสั่งการให้ลูกสมุนทำให้นางหมดสติไปในทันที "จัดการนางซะ! ไม่จำเป็นต้องรีรออีกต่อไป!"

"ชิงหยุน หวังว่าเจ้ามาทันเวลา..." หลังจากพึมพำเสิ่นชิงเปิดใช้งานร่างกายฟีนิกซ์โบราณของนางโดยตรง!

ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของฟีนิกซ์ดังขึ้นทั่วสถานที่! ออร่าเพลิงนิพพานหมุนเวียนไปรอบๆร่างของนาง และด้านหลังของนางปรากฏปีกเปลวเพลิงขนาดใหญ่ถูกสยายออก!

แรงกดดันที่รุนแรงจากออร่าสัตว์ร้ายโบราณระเบิดออก ทำให้ขาของผู้คนรอบๆตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ในขณะนี้เสิ่นชิงดูราวกับราชินีแห่งฟีนิกซ์ผู้เย่อหยิ่งและทะนงตน ดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีทองที่งดงามและไม่มีแม้แต่ความกลัวแม้แต่น้อย

ขณะนี้เสิ่นชิงสามารถเปิดใช้งานร่างกายฟีนิกซ์โบราณได้ 6/10 ส่วนแล้ว!

"ตาย!" เสิ่นชิงชักดาบพุ่งเข้าใส่กลุ่มคนทั้ง 19 คนอย่างไม่เกรงกลัว

...

หลี่ชิงหยุนกำลังใช้ 9 ก้าวลวงตาออกจากที่พักเพื่อตรงไปยังตระกูลเสิ่นให้ไว้ที่สุด 

ไม่ถึง 3 นาที เขามาถึงประตูด้านหน้าของตระกูลเสิ่นแล้ว

แต่เขากลับพบว่าสถานการณ์ที่นี่ไม่มีอะไรผิดปกติ ด้านนอกมีเพียงแค่ยามสองคนเท่านั้น ไม่มีเสียงความวุ่นวายใดๆเลยแม้แต่น้อย

"ไม่! เป็นไปไม่ได้ มันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น" หลี่ชิงหยุนเปิดใช้งานเนตรปฐมกาลเพื่อมองผ่านไปที่ตระกูลเสิ่น

"นี่คือ...รูปแบบข้อจำกัดภาพลวงตาระดับ 6!" หลี่ชิงหยุนเข้าใจในทันที 

"เสิ่นชิงกำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าต้องรีบแล้ว" หลี่ชิงหยุนใช้เนตรปฐมกาลเพื่อตามหาแกนกลางของรูปแบบนี้โดยตรง ทุกรูปแบบจะมีแกนกลางของมัน หากเขาสามารถทำลายแกนกลางนั้นได้รูปแบบจะพังทลายลงทันที

หลี่ชิงหยุนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเพื่อหาแกนกลางของมันไปรอบๆบริเวณของตระกูลเซิน 

"เจอแล้ว!" ผ่านไปไม่กี่วินาทีหลี่ชิงหยุนเจอแกนกลางของรูปแบบ เขาใช้เจตนาดาบโจมตีไปยังจุดอ่อนในแกนกลางทันที 

"ฉัวะ!"

เจตนาดาบที่มีเกลียวคลื่นสีขาวโจมตีจุดอ่อนของแกนกลางสำเร็จ

"วู้ม!"
 

ขบวนรูปแบบขนาดใหญ่เริ่มพังทลายลงช้าๆ เพียงเท่านี้ก็ไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป

หลี่ชิงหยุนไม่รอช้า เขาพุ่งไปที่บ้านพักของเสิ่นชิงด้วยความเร็วสูงสุด "เสิ่นชิง อดทนไว้..."