Chapter 2
ผู้บุกรุก
"ไปเรียนแล้วเหรอลูกไข่หวาน"
เสียงของผู้เป็แม่เอ่ยถามลูกสาวคนสวยที่เดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์
"คุณหนูไข่รับอะไรดีคะเช้านี้ ข้าวต้มกุ้งหรือชุดอาหารเช้าดีคะ"
แตงโมสาวรับใช้รีบเข้ามาหาคุณหนูของตระกูลแล้วรับกระเป๋าสะพายของไข่หวานมาถือเอาไว้แล้วเดินตามมาที่โต๊ะอาหาร
"กำลังจะไปค่ะแม่ เดี๋ยวทานข้าวเช้าก่อน เอาข้าวต้มกุ้งจ้ะ"
ประโยคแรกเอ่ยคุยกับผู้เป็แม่ ประโยคที่สองเธอหันไปตอบสาวใช้
"กระโปรงทำไมมันสั้นขึ้นทุกปีเลยล่ะลูกไข่ของแม่ เดี๋ยวพ่อเห็นจะว่ายังไงเนี่ย"
สายตาของหญิงวัยกลางคนมองลงไปที่กระโปรงทรงเอผ่าแหวกจนแทบจะเห็นทุกสัดส่วนของลูกสาวแล้วก็ถึงกับกรุ้มใจ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้นางสาวไข่หวานฉีกลุคจากสาวหวานแสนสวยกลายมาเป็สาวเซ็กซี้ขยี้ใจชายได้ขนาดนี้
ั้แ่ขึ้นมหาวิทยาลัยมามีแต่จะเซ็กซี่ขึ้น ต่างจากตอนเรียนมัธยมอย่างสิ้นเชิง
"ก็แหม ไข่โตแล้วนี่คะแม่ขา"
สาวหน้าสวยนามว่าไข่หวานรีบเข้าไปสวมกอดมารดาที่นั่งเตรียมทานอาหารอยู่ที่โต๊ะ
นางมารตี แม่ของไข่หวานได้แต่ยิ้มรับแล้วลูบหัวลูกสาวเบาๆ ก็ลูกชอบแบบนี้เธอจะว่าอย่างไรได้
"จ้ะ โตก็โต ทานเยอะๆนะลูก"
มารตีได้แต่ยิ้ม ไข่หวานเดินมาที่เก้าอี้ของตัวเองแล้วนั่งทานข้าวต้มกุ้งยามเช้า
หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จคนขับรถของตระกูลภิรมฤกษ์ก็ไปส่งไข่หวานที่มหาวิทยาลัย
ณ มหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดัง
"สวยแซ่บจริงนะจ๊ะไข่หวาน"
เอมี่เพื่อนสนิทของไข่หวานเอ่ยทักเมื่อเห็นเธอเดินลงมาจากรถเบ๊นซ์สีขาวคันหรู ชุดนักศึกษารัดติ้วกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดังคู่สวยส่งเสริมบุคลิกให้ดูโดดเด่นมากกว่าเดิม
มือข้างซ้ายถือไอแพดโปรรุ่นล่าสุด ส่วนไหล่ขวาสะพานกระเป๋าแชแนลสีดำ
"แน่นอนจ้ะ ปะ ไปเรียนกันเถอะเอมี่"
ไข่หวานยิ้มแล้วชวนเพื่อนเข้าตึกเรียน
นางสาวไข่หวาน ภิรมฤกษ์ อายุยี่สิบปี เรียนอยู่ชั้นปีที่สอง คณะบริหารธุรกิจ
มีหนุ่มน้อยใหญ่มากมายต่างเข้ามาจีบ แต่ไข่หวานก็หาได้สนใจไม่ หนึ่งในใจเธอคือพี่โลกันต์เท่านั้น
ไข่หวานและเอมี่นั่งลงที่โต๊ะเรียนแถวกลางๆ วันนี้พวกเธอมีเรียนรวมในห้องขนาดใหญ่ที่บรรจุคนได้เป็ร้อย
"นี่ๆ ได้ยินข่าวรึเปล่า เื่คุณโลกันต์ทายาทตระกูลนฤบดินทราชน่ะไข่หวาน"
เมื่อได้ยินข่าวนี้ หูของนางสาวไข่หวานก็ถึงกับผึ่งออก
"ทำไมเหรอเอมี่?"
"ก็เขาว่ากันว่านอกจากจะทำอสังหาริมทรัพย์แล้ว ยังมีธุรกิจใต้ดินอีกนะ"
"หืม ธุรกิจอะไรเหรอ?"
ไข่หวานแม้จะอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงและเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เล็กกับโลกันต์ แต่ข้อมูลเชิงลึกเธอไม่รู้อะไรเลย
พอเริ่มโตขึ้นมัธยมต้นแม่และพ่อก็สั่งไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับคนบ้านนั้นอีก
"เปิดบ่อนคาสิโน"
"ฮะ? พี่กันต์เนี่ยนะจะเปิดบ่อนคาสิโน!?"
ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ
"ใช่ นอกจากบ่อนคาสิโนยังไม่รู้เลยนะว่าเอี่ยวกับขบวนการค้ายาเสพติดอีกรึเปล่า"
ยิ่งฟังไข่หวานก็ยิ่งงง เท่าที่รับรู้มาคือตระกูลนฤบดินทราชนั้นทำเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ทั้งคอนโด โครงการบ้านจัดสรร แค่นั้นก็รวยจนกินใช้ไม่ไหวแล้ว ทำไมยังต้องมาทำบ่อนคาสิโนอีก
"ไม่น่าใช่หรอกเอมี่"
เสียงเล็กบอกปัดๆ เธอไม่เชื่อข่าวลือนี้หรอก
"แต่ได้ยินมาแบบนั้นจริงๆนะ"
เอมี่ยังคงยืนยันในสิ่งที่ได้รับรู้มา หลังจากนั้นไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็เข้ามาสอน
ไข่หวานแทบไม่มีสมาธิเรียนในวันนี้เพราะเอาแต่คิดถึงเื่ที่เอมี่บอกเล่าให้ฟัง
สงสัยเย็นนี้เธอคงจะต้องหาทางพูดคุยกับพี่โลกันต์ของเธอให้ได้แล้วล่ะ...หากมัวรอช้าคงไม่ได้การ
ขอโทษนะคะคุณพ่อคุณแม่...แต่หนูอยากคุยกับพี่เขาจริงๆ ไข่หวานทำได้เพียงคิดในใจ พ่อแม่สั่งให้เลิกยุ่งกับคนตระกูลนั้นมานาน แต่ในเมื่อหัวใจมันเรียกร้อง เธอก็จำเป็ต้องขัดคำสั่งในครั้งนี้
ตกเย็นของวันนี้ เวลา 18.00 นาฬิกา
ไข่หวานไม่ได้บอกให้คนขับรถมารับที่มหาวิทยาลัยในวันนี้ และพ่อแม่ของเธอเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศเป็การเร่งด่วน
'ไข่อยู่คนเดียวได้แน่นะลูก รึจะไปอยู่บ้านคุณลุงก่อนดี'
คุณลุงที่หมายถึงคือพี่ชายของพ่อแท้ๆ
"ไม่เป็ไรค่ะแม่ แม่บ้านกับลุงคนขับรถก็อยู่"
'แม่เป็ห่วงจังเลย คุณพ่อน่ะสิมีงานด่วนที่ฮ่องกง แถมยังไม่มีกำหนดกลับอีก ลูกจะอยู่คนเดียวได้แน่นะ'
"สบายมากค่ะแม่ ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ"
ไข่หวานแอบลอบยิ้มอยู่คนเดียว ตอนนี้เธอคุยโทรศัพท์อยู่ที่ใต้ตึกคณะ
หลังจากคุยกับแม่เสร็จเธอก็เก็บโทรศัพท์เครื่องแพงลงในกระเป๋าแชแนลสุดหรูสีดำ
แมวไม่อยู่ หนูร่าเริง นิยามนี้คงใช้กับไข่หวานตอนนี้ได้
ดวงหน้าเล็กยิ้มเ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้
"เจอกันนะคะพี่โลกันต์ของน้องไข่:)"
ณ คฤหาสน์นฤบรินทราช
"นายครับ ไอ้ภูตินมันเข้ามาที่คลับของเราแล้วครับ"
"งั้นเหรอ.."
น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมา ร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบเิเของหนุ่มหน้าฝรั่งตอนนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานภายในคฤหาสน์หลังโต
ขาทั้งสองข้างเหยียดยาวขึ้นมาบนโต๊ะทำงานแล้วไขว้กัน หลังตรงยาวพิงตัวเอกเขนกลงบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพง
ชุดสูทสีดำราคาหกหลักยิ่งเสริมบุคลิกภาพให้เขาดูดีมากยิ่งขึ้น
"เอายังไงดีครับ เราจะไปพบมันมั้ยครับนาย"
ดิน คนสนิทและลูกน้องของโลกันต์ เขายืนอยู่ด้านหน้าและสวมชุดสูทสีดำ
"ยังก่อน ปล่อยมันไป"
รอยยิ้มเ้าเล่ห์เหยียดขึ้นบนใบหน้าหล่อ
แอ๊ดด!
"นายครับ! มีผู้บุกรุก!"
เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับเสียงของ ป้อง ลูกน้องคนสนิทของเขา
"ใคร?"
น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม จากรอยยิ้มในตอนแรกเปลี่ยนเป็หน้านิ่ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
"นี่ครับ"
ป้องส่งไอแพดให้โลกันต์ ภาพจากกล้องวงจรปิดภายในไอแพดแสดงให้เห็นหญิงสาวคนสวยในชุดนักศึกษารัดติ้วกำลังแอบลักลอบเข้ามาที่ประตูด้านหลังคฤหาสน์ เป็ประตูลับที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก
และแน่นอนว่า ไข่หวานรู้จักประตูนั้นเพราะเขาพาเธอเข้ามาเล่นด้วยบ่อยๆตอนเด็ก
แต่ั้แ่โตมาก็ไม่เคยคุยกันอีกเลย เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะว่าธุรกิจสีเทาของตระกูลเขามันไม่ถูกตาต้องใจพวกตระกูลผู้ดีเก่าในแวดวงไฮโซไงล่ะ
"ทำบ้าอะไร"
จากตอนแรกที่ได้ยินว่ามีผู้บุกรุก เขาคิดว่าเป็พวกศัตรูทางธุรกิจและจะจัดการมันให้สิ้นซากไป
แต่นี่อะไร? ผู้บุกรุกกลับกลายเป็ยัยน้องสาวข้างบ้านที่ทำตัวไม่รู้จักโต
สายตาคมไล้จ้องไปทั่วทั้งเรือนร่างงามที่กำลังเยื้องย่างกายเข้าสู่คฤหาสน์
ั้แ่เมื่อไรกันนะที่ไข่หวานสาวน้อยวัยแปดขวบกลายมาเป็สาวสวยสะพรั่งวัยแรกแย้มแบบนี้
บอกตามตรงว่าถูกใจโลกันต์ยิ่งนัก
หุ่นแบบนี้ นมแบบนี้ เอวแบบนี้ สะโพกแบบนี้ สเป็คกูชัดๆ โลกันต์คิดในใจ
"เอายังไงดีล่ะครับนาย เธอจะเข้ามาในนี้แล้ว"
ดินเอ่ยถามเมื่อเห็นผู้เป็เ้านายจ้องมองผู้หญิงคนนั้นแต่ไม่ได้ตอบรับหรือมีคำสั่งอะไร
"พวกมึงไม่ต้อง กูจัดการเอง:)"
1K
