รุ่งเช้าวันต่อมาสองพี่น้องตื่นขึ้นมาในยามเฉินก็อาบน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วก็ลงมาทานอาหารที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยม ทั้งสองคนเลือกโต๊ะที่อยู่ด้านในสุดและมีกระถางต้นไม้ตั้งอยู่ข้างๆบดบังจากสายตาของคนอื่นได้มากทีเดียว เมื่อเสี่ยวเอ้อเห็นลูกค้านั่งลงเรียบร้อยแล้วก็ยื่นสมุดรายการอาหารมาตรงหน้าของพวกนางอย่างนอบน้อม
"เอาอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาสักสามอย่าง ข้าวสองถ้วยกับน้ำชาหนึ่งกา" เวินหนิงเหมยไม่ได้เปิดดูรายการอาหารแต่เลือกที่จะสั่งอาหารขึ้นชื่อของที่นี่เลย
"ขอรับ รบกวนลูกค้ารอสักครู่ข้าจะรีบไปแจ้งห้องครัวเดี๋ยวนี้" เสี่ยวเอ้อขานรับพร้อมกับค้อมศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป
เวินหนิงลี่มองดูบรรยากาศชั้นล่างอย่างอยากรู้ เห็นลูกค้าเดินลงมาจากชั้นบนบ้างและเดินเข้ามาทางหน้าประตูของโรงเตี๊ยมบ้างก็พอจะดูออกว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้คงจะได้รับความนิยมไม่น้อย ดูเหมือนว่าโต๊ะที่พวกนางสองคนกำลังนั่งอยู่นี้จะไม่เป็ที่สังเกตของลูกค้าที่นี่นับว่าถูกใจพวกนางยิ่งนัก
เสี่ยวเอ้อคนเดิมยกน้ำชามาส่งพร้อมกับเทน้ำชาใส่จอกให้ลูกค้าทั้งสองคนก่อนจะถอยหลังเดินจากไปอีกครั้ง เวินหนิงลี่เลิกสนใจผู้อื่นหันกลับมาพูดกับเวินหนิงเหมยว่า "พี่หญิง ตำลึงที่พวกเรามีนั้นคงจะอยู่ได้อีกไม่นานหรอก ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาลงทุนทำการค้าเล็กๆหาเงินก่อนดีหรือไม่?"
"เมื่อคืนข้าก็คิดเื่นี้อยู่เหมือนกัน ตั้งใจว่าจะลองทำขนมขายดีหรือไม่? หรือว่าจะทำอาหารขายดี?" เวินหนิงเหมยพูดขึ้นพร้อมกับครุ่นคิดเื่นี้อีกครั้ง
"ขายขนมก็ไม่เลว เช่นนั้นพวกเราอยู่ที่เมืองหยางต่ออีกสักหลายวันหน่อย รอให้ขายขนมได้เงินเพิ่มสักหน่อยค่อยเดินทางกันต่อดีหรือไม่?" เวินหนิงลี่แววตาเปล่งประกายถามความคิดเห็นของพี่สาวด้วยความตื่นเต้น
"ได้! เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ วันนี้หลังกินข้าวเสร็จพวกเราก็ไปเดินเที่ยวในตลาดสักรอบสองรอบถือเป็การสำรวจตลาดก็แล้วกัน" เวินหนิงเหมยพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับพูดความคิดของตัวเอง
"ตกลงตามนี้!" เวินหนิงลี่ขานรับทันที
รออาหารแค่หนึ่งเค่อเสี่ยวเอ้อก็ยกอาหารมาส่งที่โต๊ะแล้ว อาหารที่นำมาขึ้นโต๊ะมีหมูตุ๋นน้ำแดง หมูตงพอและน้ำแกงไก่ เวินหนิงเหมยและเวินหนิงลี่คีบอาหารแต่ล่ะจานขึ้นมาชิมก่อนจะพยักหน้าหงึกๆด้วยความพอใจ "อื้ม! รสชาติไม่เลวเลย"
"หมูตุ๋นนี่อร่อยใช้ได้เลยเ้ากินให้มากหน่อยสิ" เวินหนิงลี่คีบหมูตุ๋นใส่ถ้วยข้าวของพี่สาวด้วยความใส่ใจ
เวินหนิงเหมยยิ้มอ่อนยื่นมือออกไปคีบหมูตงพอชินใหญ่ให้น้องสาวบ้าง "เ้าเองก็กินให้เยอะๆด้วย เราจะได้อ้วนไปด้วยกัน คิก!"
"เ้านะหรือจะทำใจยอมกินจนอ้วนได้ กลัวแต่แค่เริ่มอวบอิ่มเ้าก็นั่งจับเข่าสะอื้นร่ำไห้จนตรอมใจไปเลยกระมัง? ฮ่าฮ่าฮ่า!" เวินหนิงลี่พูดพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆอย่างขบขัน
"เหอะๆ พูดอย่างกับเ้าไม่เคยเป็เหมือนกับข้า เ้าเองก็ไม่ต่างกันหรอกน่า หึๆ!" เวินหนิงเหมยรีบตอบโต้กลับไปอย่างไม่ยินยอม
ทั้งสองหยอกล้อทานอาหารกันอย่างมีความสุขไม่ได้รับรู้ว่ามีสายตาอีกหลายคู่กำลังหันมามองพวกนางอยู่บ่อยครั้ง ที่โต๊ะหนึ่งไม่ไกลจากโต๊ะของเวินหนิงเหมยและเวินหนิงลี่นัก คุณชายหกเจ็ดคนที่พึ่งจะเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมไม่นาน ระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งพูดคุยเื่ตำราต่างๆที่อาจารย์สอนเมื่อวานกลับต้องชะงักหลังจากได้ยินเสียงหัวเราะขึ้นมา แม้จะเป็เสียงหัวเราะเบาๆแต่พวกเขากลับได้ยินกันอย่างชัดเจน
เมื่อมองตามเสียงไปก็พากันนิ่งอึ้งอยู่หลายลมหายใจเมื่อเห็นคุณหนูจากตระกูลไหนก็ไม่ทราบกำลังนั่งพูดคุยหัวเราะและทานอาหารกันอย่างอารมณ์ดีไม่ได้สนใจผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย จากบทสนทนาเื่ตำราเรียนก่อนหน้านี้ก็ถูกเปลี่ยนมากระซิบกระซาบถามกันไปมาว่าพวกนางเป็คุณหนูตระกูลใดกัน?
อีกอย่าง…ใบหน้าของพวกนางเหมือนกันจนแยกไม่ออกเช่นนี้แปลว่าพวกนางเป็ฝาแฝดกันอย่างนั้นหรือ? ในเมืองหยางที่พวกเขาเกิดและเติบโตมาั้แ่เด็กไม่เคยได้ยินข่าวว่ามีตระกูลไหนคลอดบุตรสาวฝาแฝดมาก่อนเลย ดังนั้นความเป็ไปได้หนึ่งก็คือ…พวกนางไม่ใช่คนเมืองหยาง!!
เวินหนิงเหมยและเวินหนิงลี่ทานอาหารเสร็จก็หยิบผ้าขึ้นมาผูกปมไว้ด้านหลังเหลือให้เห็นเพียงใบหน้าครึ่งบนก่อนจะจ่ายเงินและเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังมีสายตาเป็สิบคู่ที่กำลังมองตามหลังพวกนางไป คล้อยหลังคุณหนูทั้งสองคนนั้นออกจากโรงเตี๊ยมไปไกลแล้วผู้คนก็หันมาพูดคุยถกเถียงกันถึงเื่ของพวกนาง
"ตลาดในยุคโบราณนี่คึกคักกว่าที่เห็นในซีรี่ย์อีกแน่ะ อ๊ะ! นั่นขนมแป้งทอดนี่นา แฝดพี่คนดี…ข้าอยากกินขนมแป้งทอดนั่น กินในยุคอนาคตแล้วก็อยากจะลองกินฝีมือของคนโบราณบ้าง ไปกันเถอะ!" เวินหนิงลี่พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะดึงแขนพี่สาวเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งอย่างกระตือรือร้น
"ท่านป้า ขนมแป้งทอดนี่ท่านขายอย่างไรเ้าคะ?" เวินหนิงลี่เอ่ยถามด้วยความสุภาพ
"คุณหนู ขนมแป้งทอดข้าขายชิ้นล่ะสามอีแปะเท่านั้นเ้าค่ะ" แม่ค้าวัยกลางคนตอบกลับด้วยความตื่นเต้นเพราะหากคุณหนูสองคนนี้ซื้อแป้งทอดร้านของนางก็นับว่าพวกนางเป็ลูกค้าคนแรกของนาง!
"ข้าขอสองแผ่นเ้าค่ะ" เวินหนิงลี่ตอบกลับไป
แม่ค้ายิ้มกว้างด้วยความดีใจรีบห่อแป้งทอดสองชิ้นให้ลูกค้าด้วยความรวดเร็วและรับเงินมาด้วยความยิ้มแย้ม ส่วนเวินหนิงลี่และเวินหนิงเหมยก็แบ่งขนมแป้งทอดกันคนล่ะแผ่นแล้วยืนกินกันอยู่ตรงหน้าร้านเลย เวินหนิงเหมยกัดขนมแป้งทอดเข้าไปหนึ่งคำก็กัดอีกหนึ่งคำตามไปก่อนจะหันไปมองหน้าน้องสาวและเห็นประกายวิบวับในตาของอีกฝ่ายก็แย้มยิ้มขึ้นมาทันที
"ท่านป้า ขนมแป้งทอดของท่านอร่อยมากพวกเราเอาเพิ่มอีกยี่สิบแผ่นเ้าค่ะ" เวินหนิงเหมยพูดเสียงหวานสดใสแล้วขยับไปกินแป้งทอดในมือรออยู่ข้างๆร้านอย่างมีมารยาท
"อร่อยมากเลย อร่อยกว่าร้านที่เคยกินทุกร้านเลยนะ" เวินหนิงลี่พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี แม้จะรู้สึกอิ่มจากอาหารที่พึ่งทานไปไม่นาน แต่พอเจอของอร่อยนางก็สามารถกินได้เรื่อยๆอย่างไม่รู้สึกอิ่มเลย
"อืม อร่อยกว่าจริงๆ เอาไว้รอเรามีเงินมากกว่านี้ก่อนออกเดินทางก็ซื้อเก็บไว้ให้มากหน่อยก็แล้วกัน" เวินหนิงเหมยตอบกลับด้วยท่าทีสบายใจ
สองพี่น้องมองดูผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ พ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกหาลูกค้าเสียงดังเซ็งแซ่จนกระทั่งสายตาของเวินหนิงลี่ไปสะดุดกับสองแม่ลูกที่ดูเหมือนจะเป็ขอทานกำลังนั่งยกมือไหว้ขออาหารจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแต่กลับไม่มีใครสนใจพวกนางสองแม่ลูกเลยสักคนก็รู้สึกะเืใจขึ้นมา
"น่าสงสารเกินไปแล้ว เด็กคนนั้นน่าจะหิวมากแล้วหนิงลี่…ไปหาพวกเขากัน" เวินหนิงเหมยสะกิดน้องสาวแล้วพูดคุยกันเบาๆให้ได้ยินกันสองคน
สองพี่น้องเดินไปหาสองแม่ลูกที่นั่งอยู่ตรงมุมทางแยกไม่ไกลจากร้านขนมแป้งทอดมากนัก ยิ่งมาเห็นสองแม่ลูกใกล้ๆก็ยิ่งรู้สึกสงสาร ดูเหมือนคนเป็แม่จะอายุยังไม่มากด้วยซ้ำแต่กลับต้องพาลูกน้อยมานั่งขอทานเช่นนี้ เวินหนิงลี่นั่งยองๆลงตรงหน้าทั้งสองคนก่อนจะพูดว่า "พี่สาว ไปนั่งกินขนมแป้งทอดด้วยกันเถอะเ้าค่ะ พวกเราไม่มีเจตนาร้ายเพียงแค่อยากช่วยเหลือเท่านั้น"
หญิงสาวคนนั้นตัวสั่นเทากระชับกอดเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนแน่นขึ้นด้วยความหวาดกลัว แต่พอเห็นท่าทางใจดีของคุณหนูสองคนนี้แล้วก็รู้สึกว่าพวกนางดูไม่เหมือนคนไม่ดี อีกทั้งนางกับบุตรสาวก็ยังไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว ลูกสาวของนางร่างกายแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วและด้วยความสงสารบุตรสาวจึงข่มความหวาดกลัวแล้วทำใจกล้าอุ้มลูกเดินตามพวกนางไป
ทั้งสี่คนกลับมาที่ร้านขนมแป้งทอดเวินหนิงเหมยก็พูดกับแม่ค้าว่า "ท่านป้า พวกเราขอนั่งทานที่ร้านของท่านได้หรือไม่เ้าคะ?"
แม่ค้าคนนั้นเหลือบมองขอทานสองแม่ลูกเล็กน้อยก่อนจะหันไปหยิบโต๊ะและเก้าอี้ออกมากางให้ลูกค้าได้นั่ง นางไม่ได้นึกรังเกียจขอทานสองคนนั้นแต่กลับรู้สึกดีใจแทนที่วันนี้พวกเขาสองแม่ลูกจะได้กินอิ่มท้องสักมื้อเท่านั้น "เชิญทุกคนนั่งได้ตามสบายเลยเ้าค่ะ อีกเดี๋ยวแป้งทอดใกล้จะเสร็จแล้ว"
"ขอบคุณเ้าค่ะ" เวินหนิงเหมยพูดด้วยความสุภาพแล้วหันไปทางสองแม่ลูก "พี่สาว ท่านก็พาลูกนั่งเถอะเ้าค่ะ"
"ขอบคุณคุณหนูทั้งสองท่านมากเ้าค่ะ"
"พวกเราเต็มใจท่านอย่าได้เกรงใจเลยเ้าค่ะ" เวินหนิงเหมยพูดด้วยน้ำเสียงเป็มิตร
แม่ค้าคนเดิมยกแป้งทอดยี่สิบชิ้นมาวางบนโต๊ะด้วยความยิ้มแย้ม เวินหนิงเหมยและเวินหนิงลี่หยิบขึ้นมาคนล่ะชิ้นก่อนจะเลื่อนจานไปตรงหน้าของสองแม่ลูกพร้อมกับบอกให้พวกเขาทานได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เด็กหญิงยิ้มกว้างพร้อมกับพูดขอบคุณเสียงใสก่อนจะอ้าปากกินขนมแป้งทอดที่แม่ป้องให้อย่างมีความสุข
หลังจากทานอิ่มแล้วสองพี่น้องก็จ่ายเงินและแผ่นแป้งที่เหลือก็ให้สองแม่ลูกเอากลับไปกินกันต่อแล้วเดินไปเที่ยวรอบๆตลาดอย่างสนุกสนาน เข้าร้านนั้นออกร้านนี้อยู่ทั้งวันก่อนจะพากันเดินไปยังโรงเตี๊ยมเดิมเพื่อจะขอเช่าห้องต่ออีกหลายวันแต่กลับถูกผู้ดูแลร้านบอกว่าห้องเต็มแล้ว เป็เพราะพวกนางไม่ได้บอกพวกเขาว่าจะเช่าห้องต่อ ดังนั้นเมื่อมีลูกค้ามาเช่าพวกเขาจึงให้บริการลูกค้าใหม่แทน และห้องของที่นี่ก็ถูกลูกค้าเข้าพักเต็มหมดแล้วด้วย!!!
สองพี่น้องหันมามองหน้ากันพลางถอนหายใจออกมาอย่างท้อแท้ ก่อนจะหันไปถามเสี่ยวเอ้อว่ายังพอมีโรงเตี๊ยมอื่นอีกหรือไม่? เมื่อได้คำตอบทั้งสองคนก็เดินจูงม้าไปยังถนนสายรองแล้วตามหาโรงเตี๊ยมใหม่อย่างรีบร้อนเพราะตอนนี้ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว แต่ก็นับว่าวันนี้พวกนางมีโชคเพราะเดินต่ออีกไม่ถึงเค่อก็เจอโรงเตี๊ยมที่ว่าแล้วและยังมีห้องว่างให้เช่าด้วย
"ที่นี่ก็ดีนะ ถึงห้องจะไม่กว้างขวางแต่ก็สะอาดดีและยังราคาถูกด้วย เงินที่เรามีไม่ถือว่ามากดังนั้นพักที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะ" เวินหนิงลี่พูดขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ
"เข้าไปนอนในมิติกันเถอะ ข้ารู้แล้วว่าพวกเราควรจะขายอะไร?" เวินหนิงเหมยพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
497
