Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เก้าสิบสอง ก่อนบอกลา 2

“โหวขี่พรมนี่น่าสนใจมากกว่าที่คิดแฮะ”

ผมกับจินนี่อยู่บนพรมวิเศษทั้งที่พวกเราสองคนบินได้แต่พวกเราอยากขี่พรมเล่นเท่านั้นเอง

หากมองแบบบนฉากแผนที่จะเห็นเราบินไปมาเป็นวงกลมเลี้ยวเป็นตัวอักษรยึกยือ

เจ้าต้องคิดในใจเพียงแค่นิดเดียวก็พอ

ผมลูบไปบนพรมวิเศษ

“ขอบคุณมากเจ้าพรมวิเศษ เอาล่ะหลังจากวนอ้อมไปมาเราก็มาถึงอากาบ้าแล้ว”

อากาบ้า

เมืองแห่งการค้าศูนย์กลางของความรุ่งเรืองในแถบนี้

ที่หากนับตามตำนาน อาละดีนคือชาวแดนมังกรหรือใกล้เคียงและอากาบ้าอยู่ใกล้ชิดกับแดนจงหยวน

ตามคำสอนของท่านศาสดาที่ว่า

ศึกษาหาความรู้แม้ความรู้นั้นจะอยู่ไกลถึงแดนมังกร

แน่นอน ดูจากหน้าตา อารยธรรมประเพณีก็ออกจะเป็นแนวชาวอาระเบีย อาหรับราตรีนั่นล่ะ

แต่คนเรารู้สึกว่าประเทศที่อยู่ห่างไกลมันต้องพิสดารมีความพิเศษพันลึกมากกว่า

อากาบ้าจึงเป็นแหล่งรวมของเส้นทางสินค้าที่ผู้คนขึ้นเสียงต่อราคาแม้เพียงซื้อผ้าไหมเนื้อตร่วน

บรรยากาศที่คึกคักนั้นเริ่มมาตั้งแต่ยามเช้าและตลอดทั้งวันไปจนนถึงกลางคืนเพราะเมืองอากาบ้าเป็นศูนย์กลางการค้าที่ร่ำรวยที่ออกจะเอ่อ็น..ไม่เน้นกองทัพมากนัก

ทำให้มีตอนพิเศษหลายตอนที่อาละดินและเจ้าหญิงต้องรับมือกับกองทัพของต่างแดนที่มารุกราน

สุลต่านท่านก็เป้ฯคนใจดีชอบความสนุกสนาน ประชาชนก็อยู่กันอย่างอิสระพอสมควร

เห็นได้จากอาละดีนยังขโมยของตามตลาดได้ยังไม่ถูกใครเอาไปตัดมือเสียก่อน

คนที่เจ้าต้องการตามหาอยู่แถวไหนหรือ?

“ข้าไม่รู้ที่แน่ชัดหรอกแต่ว่านะ-”

ตาของผมเรืองแสงเพื่อมองเหตุการณ์จากระยะไกลความสามารถที่โกงมากที่พวกเทพเจ้าหรือจอมเวทย์ใช้กันในการหาสิ่งที่ตนเองต้องการ

ไม่สามารถมองทะลุดินแดนที่มีการปกป้องด้วยเวทย์หรือคนที่มีของวิเศษป้องกันตนเอง

แต่ผมไม่ได้หาของวิเศษ

ผมหาคนธรรมดา

หรืออีกความหมายหนึ่งคือ

ผมมองหาลิง

ในเมืองหนึ่งอาจจะมีคนมากหน้าหลายตาแต่ลิงที่คอยล้วงกระเป๋าโดยร่วมมือกับเด็กหนุ่มนั้นมีมามากนักหรอก

“เจอแล้วพวกเขาล้วงกระเป๋าเสร็จกลับไปที่รังของพวกเขาท้ายเมือง”