เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 2

ดวงจันทร์ลอยต่ำบนท้องฟ้า กลุ่มเมฆกระจายตัวไปทั่ว เหล่าต้นพฤกษานานาชนิดที่หยุดนิ่ง ไร้การเคลื่อนไหว มีเพียงความหนาวเย็นที่บ่งบอกให้รู้ว่ายามค่ำคืนในป่าม่านหมอกช่างดูอันตรายยิ่งนัก

ขณะที่พวกเขาต่างเฝ้าดูและจับตาการเคลื่อนไหวของเจ้าหมาป่าตัวดี ที่ยามนี้โผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ สายตาของเจ้าหมาป่าตนนั้นยังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวที่มันต้องการ มันเขยิบเข้ามาใกล้เขตอักษรมากขึ้น ขนของมันมีสีดำประกายทอง แม้จะอยู่ในรูปร่างที่ยังเล็กอยู่ คล้ายกับเจ้าลูกสุนัขขนฟูอ้วนท้วนตัวนึง ขนสีดำนั้นปลิวไสวท่ามกลางอากาศเย็นยามค่ำคืน

หมาป่าขนพิษเป็นหนึ่งในหมาป่าไม่กี่ชนิดบนโลกใบนี้ ที่การคงอยู่ของมันสร้างความหวาดหวั่นให้แก่โลกภายนอกเป็นอย่างมาก จนเกิดการตามล่าและล้างบางเผ่าพันธ์ จนแทบหายสาบสูญไปแล้ว 

เนื่องจากมันมีชื่อว่าว่าหมาป่าขนพิษ เหล่าพรรคมารและคนชั่วต่างตามล่ามันไป เพื่อนำขนไปทำโอสถพิษที่ ยาแก้พิษของมันต้องใช้หัวใจของหมาป่าขนพิษเป็นส่วนประกอบเท่านั้น 

แน่นอนว่าหมาป่าหนึ่งตัวย่อมมีขนมากมาย แต่หากขนที่นำไปทำโอสถพิษนั้นจำเป็นต้องมาจากความเต็มใจของมันที่จะสลัดขนให้ หากมันโดนบังคับขนที่ได้มาก็จะเป็นเพียงขนหมาธรรมดาๆ เท่านั้น

ยังไม่รวมความอันตรายจากสัญชาตญาณสัตว์และพลังปราณระดับขั้นสูงของมัน ที่แม้จะโดนล่าไปมากมาย แต่หากนั้นเป็นเพราะโดนรุมทำร้ายจากเหล่ามนุษย์หลายๆ คน

ทันใดนั้น มันก็รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวจากภายในเขตอักขระจึงถอยออกมาครึ่งก้าว ทางด้านของเป่ยจิน เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ลุกขึ้นมาเพื่อตั้งรับการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น

ฮวาเออร์ที่ตอนนี้ได้หลุดพ้นจากการควบคุมทางจิตใจ ได้สติขึ้นมาเช่นกัน ก็มิได้ตกใจอันใดนัก นางทำเพียงหันไปมองฝั่งของเป่ยจินและหันกลับมายังเจ้าหมาป่าตนนั้นด้วยสายจาพิจารณา

“เป่ยจินอย่าเพิ่งทำอันใด ข้าขอ” ฮวาเออร์เอ่ยออกมา 

เมื่อเห็นว่าคนทั้งหมดตื่นขึ้นมาและกำลังจะเข้ามาช่วยเหลือตนเอง นางสัมผัสได้ถึงความต้องการบางอย่างจากเจ้าขนปุยตัวนี้

“ได้” เป่ยจินรับปากออกมา และถอยหลังกลับไปเป็นผู้ชมที่ดี ตามคำเรียกร้องของนักแสดงหลักในครั้งนี้

“แต่ว่า” ต้าเฟยเฉิงเอ่ยออกมา สายตาของเขาในยามนี้จับจ้องไปยังฮวาเออร์ สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะต้องผิดหวัง เมื่อคู่หมายของผู้พลังแถวนี้เอ่ยห้ามออกมา 

“เชื่อใจนางเถิดเจ้าค่ะ” เป่ยจินรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงออกมาจากทุกคนในยามนี้ นั้นเพราะทุกคนต่างไม่มั่นใจในฝีมือและพลังของนาง แต่เป่ยจินมั่นใจว่า ฮซาเออร์มีอันใดมากกว่าที่นางคิด

ทันทีที่ฮวาเออร์เดินออกจากเขตอักขระ ลูกหมาป่าก็ได้กลายร่างเป็นหมาป่าโตเต็มไว มันคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะต่อสู้ด้วย

“อ้าว เจ้ามิใช่ลูกหมาน้อยหรอกเหรอ ข้าเสียใจ” เมื่อหมาน้อยกลายเป็นหมาตัวใหญ่ คนที่คิดจะออกมาเล่นด้วยถึงกับถอนหายใจและบ่นออกมาทันที

ต้องบอกก่อนว่าในโลกก่อนนั้น ฮวาเออร์เลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง มันเป็นสายพันธ์ขนฟูสีดำสนิท ดวงตาของสุนัขที่นางเลี้ยงมันจะกวนโมโห ยามนางบอกให้ไปซ้ายมันมักจะไปขวา นางเห็นสุนัขตรงหน้าแล้วคิดถึงมันยิ่งนัก

‘มนุษย์ประหลาด’

“กรรซ์” 

เสียงคำรามดังออกมา 

มันพุ่งไปข้างหน้า พร้อมด้วยขากรรไกรที่อ้าออก หุบเข้าในอากาศที่ว่างเปล่าในขณะที่นางสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีไปได้

ฮวาเออร์ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาของนางไม่เคยละจากหมาป่า ทันใดนั้นหมาป่าก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง กรามของมันอ้าออกกว้าง เพื่อซวบซาบนาง แต่มันประมาทนางเกินไป นางสามารถหลบหลีกได้อย่างคล่องตัวไม่คล้ายกับคนไร้พลังในสายตาของเจ้าสัตว์ตัวนั้น

ในคราแรกนั้นเจ้าหมาป่ามิได้มีความตั้งใจจะทำร้ายนางแต่อย่างใด แต่สถานการณ์ที่มันรู้สึกได้ว่าตนเองเริ่มไม่ปลอดภัย กลไกการป้องกันตัวเองเลยทำงาน เกิดเป็นการต่อสู้กัน

การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป จนในที่สุด หมาป่าตนนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง มันเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้ตอบโต้กลับ ทำเพียงแค่ตั้งรับการต่อสู้เท่านั้น จากนั้นมันจึงลุกขึ้นยืน สายตาจับจ้องไปยังนาง 

ฮวาเออร์เฝ้าดูอย่างระแวดระวัง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับเหตุการณ์รตงหน้า แต่แล้วก็มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น เจ้าหมาป่าทำเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เงยหน้าขึ้นมองนางและแปลงกายกลับสู่ร่างหมาน้อยตัวเดิมทันที

เป่ยจินและคนอื่นๆ ที่ยืนมองอยู่ ถึงกับอึ้งไปทันทีกับท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของเจ้าสัตว์หน้าขน

ในตอนนั้นเองที่ฮวาเออร์สังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลกประหลาดออกมาจากดวงตาคู่น้อยของมัน ต้องรู้ว่าพวกมันเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดอันลึกซึ้ง มีบางอย่างที่มากกว่าแค่สัญชาตญาณของสัตว์ 

ทันใดนั้น นางก็เข้าใจได้ทันที หมาป่าไม่ได้ต้องการจะโจมตีหรือทำร้ายนาง มันเป็นเพียงการพยายามสื่อสาร นางจึงเก็บอาวุธ ด้วยการเคลื่อนไหวที่ช้าและตั้งใจ นางค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า และยื่นมือของนางออกไปหามันช้าๆ 

“ใจเย็นๆ ชู่ววววว อย่างนั้นแหละ” ฮวาเออร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาคล้ายกับพยายามพูดคุยกับมันไปด้วย เพื่อให้มันลดความตื่นตระหนกลง

หมาป่ามองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ลดศีรษะลง นางเอื้อมมือไปลูบขนของหมาป่า มันนุ่มและอุ่น 

“อิ๋ง อิ๋ง อิ๋ง” เจ้าหมาป่าน้อยครางออกมาเบาๆ

เมื่อฮวาเออร์งัดเอาท่าไม้ตายในโลกก่อนออกมาใช้ นั้นคือทักษะฝ่ามือทะลวงโลกัน สุนัขที่นางเลี้ยงในชาติก่อนมักชอบให้นางนั้นใช้ฝ่ามือเกาคาง จกพุงและลูบหัวเบาๆ 

“ชอบงั้นเหรอ มาสิ ฉันจะเกาให้แกเยอะๆ เลย”

“ฟุ้ด ฟิ้ด ฟุ้ด ฟิ้ด” ยิ่งนางเข้าใกล้มันมากเท่าไหร่ จมูกของมันยิ่งเข้ามาคลอเคลียนางเท่านั้น คล้ายกับกำลังดมหาสิ่งใดอยู่

อ่า เจ้ากำลังดมหาอันใดกัน หืม เจ้าหมาน้อย ฮวาเออร์ถามออกไป เมื่อรับรู้ได้ว่าเจ้าลูกสุนัขตนนี้ กำลังต้องการบางอย่างจากนาง

“กึก”

“หงับ”

“เอ๊ยย”

ขออนุญาตอัพเดตทุกวันศุกร์นะงับ เราขอพักผ่อนด้วย ฝากติดตามเราต่อไปด้วยนะงับ ติดขัดตรงไหนพิมพ์มาบอกหน่อยนะ บางทีอ่านไปจนมันตันอ่า

แต่นิยายเรื่องอื่นๆ ก็จะมีีผลัดกันอัพวันละตอนนะครับ ลองฝากไปติดตามเรื่องอื่นๆ ได้นะ 

****ฝากลองเข้าไปซ้อมเบิ่งนิยาย

1. (จบแล้ว) To Meet again​ my​ dream (กว่าจะได้พบกัน...กับนายในฝัน)​  เรื่องราวแฟนตาซีของตระกูลมาเฟีย 

2. ไป๋ซูหรง ข้ามภพไปตามหาราชามาร  เรื่องนี้สารภาพเลยว่า คิดพล๊อตไว้ในหัว แต่จะลงติดต่อกันหลังจากเรื่องหลักจบครับ ไปหาอ่านพลางๆ กันได้หนา

3. จ้าวพายุโซนร้อน นิยายรักโรมานซ์ มี NC ชญ ฝากติดตามน้องด้วยนะงับ