แล้ว!แม้จะเกิดเื่กับแว่นกับเน็ตก็ตามที จึงคิดไปว่าอาการเหล่านี้อาจเกิดจาก
ความเครียด เนื่องจากต้องเตรียมตัวสอบ
นิอรนึกถึงพศิน สังเกตว่าพักหลังโดยเฉพาะสามสี่วันมานี้เขามักมองจ้องมาที่เธอถี่บ่อยอย่างผิดสังเกตหลังจากเกิดเื่กับแว่น
เอ๊ะ เขาคิดอะไรของเขาหรือเปล่านะ...
ทีแรกนิอรคิดว่าเธอคิดไปเองคนเดียวแต่เพื่อนๆ หลายคนเริ่มมองที่เธอและพศิน หัวเราะคิกๆ คักๆ
อย่าล้อชั้นแบบนี้นะ ชั้นไม่ชอบ
นิอรคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดไป เมื่อเพื่อนเริ่มล้อเลียนกันว่าพศินแอบชอบเธอ
อย่า อย่านะ อย่าล้อชั้นแบบนี้ ...
นิอรอายและไม่ชอบใจเลย เื่นี้ก็เป็อีกเื่ที่ทำให้ทำให้นิอรหงุดหงิดรำคาญใจมากจนพาลนึกไม่ชอบใจพศินไปเลย
ยิ่งหลังจากนั้นเมื่อพศินทำท่าทางว่าอยากจะเข้ามาคุยกับเธอนิอรก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีกและพยายามเลี่ยงเดินหนีเสียทุกครั้ง ทำเอาพศินเองก็งงงวย ที่จริงเด็กสาวไม่ได้รังเกียจเพื่อนคนนี้นักหรอก เพียงแต่เธอไม่ชอบเลยที่จะต้องเป็จุดเด่นให้คนอื่นเขาหัวเราะ
ที่ตึกวิทยาศาสตร์ตรงที่พักระหว่างบันไดจะมีกระจกบานใหญ่ติดผนังตั้งอยู่ นักเรียนหญิงส่วนใหญ่มักใช้เป็จุดตรวจสอบความเรียบร้อยของรูปร่างหน้าตาตนเอง นิอรก็เช่นกัน แต่บางครั้งหากรีบมากๆ เธอก็จะเดินผ่านไปไวๆ ไม่หันมองกระจกหรือก็มองอย่างไม่ใคร่ใส่ใจนัก
วันนี้นิอรถือสมุดงานของเพื่อนๆในห้องเต็มหอบเพื่อจะยกไปส่งที่ห้องพักครู เมื่อเดินผ่านกรอบกระจกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว นิอรก็ต้องหยุดยืนนิ่ง ปลายเท้าเย็นเฉียบ เธอรู้สึกว่าหางตาของเธอเพิ่งเห็นอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลที่กระจกบานนั้น
ไม่สิ... ถ้าจะพูดให้ถูก ที่จริงนิอรไม่เห็นต่างหาก ไม่เห็นสิ่งที่ควรจะอยู่ในกระจก ... เธอแน่ใจว่า ในกระจกไม่มีเงาสะท้อนของเธอ!
เงา เงาหายไปไหน เธอร่ำร้องในใจ
เด็กสาวหยุดยืนนิ่ง รู้สึกว่าสมุดงานในมือหนักอึ้งจนถือต่อไปแทบไม่ไหว เธอลังเลว่าจะถอยหลังกลับไปดูให้แน่ใจดีหรือว่าจะรีบเดินผ่านกระจกบานนี้ไปให้พ้นๆ แล้วลืมเื่นี้ไปเสีย เธอลังเล
ในที่สุดความรู้สึกบางอย่างก็บอกให้นิอรเดินถอยกลับไปและมองเข้าไปในกระจกอีกครั้ง เธอค่อยๆ ถอยเท้าไปด้านหลังแล้วหันไปมองช้าๆ...
แล้วเด็กสาวก็ต้องนิ่งอึ้งไปด้วยความมึนงงที่เกิดขึ้นฉับพลัน เมื่อภาพสะท้อนจากกระจกเงาบานนั้นมีเพียงภาพบันไดว่างเปล่า ไม่มีภาพเธอยืนอยู่ตรงนั้นอย่างที่ควรจะเป็!
เหมือนถูกตรึงไว้กับที่ นิอรใตาโต!!!
“ทำไมนะทำไมอรต้องหลบเราตลอด”
พศินไม่เข้าใจว่าทำไมนิอรถึงพยายามเลี่ยงเขาเสมอ ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์วันนั้น เขาก็จะปล่อยให้เลยตามเลย เลยผ่านไปเหมือนไม่เห็นไม่พบไม่เกิดอะไรขึ้น
สองวันหลังจากงานศพแว่นจบผ่านไปเย็นวันนั้นพศินนั่งอยู่ในสวนสาธารณะกำลังอ่านหนังสือ คนมากมายวิ่งและเดินออกกำลังกายไปตามถนนของสวนแห่งนั้น
ทันใดนั้นเองก็เห็นนิอรวิ่งผ่านมาตอนแรกก็แปลกใจที่นิอรวิ่งออกกำลังกายเหมือนคนอื่นด้วย แต่พอเขาหันไปทางเครื่องออกกำลังกายก็สะดุด นิอรมาที่ฐานออกกำลังกาย กำลังยกแท่นไม้ขึ้นลง
ทำไมรวดเร็วอย่างนี้ พศินละสายตาแล้วหันกลับมามองใหม่ นิอรก็ยังอยู่ที่ฐานแห่งนั้น
คงตาฝาดละมั้ง เขาบอกตัวเอง
แล้วกลับมามีสมาธิจดจ่อกับหนังสือต่อแต่เพียงอึดใจหางตาก็เห็นนิอร จึงช้อนตามองขึ้น เห็นนิอรวิ่งผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ จึงะโเรียกและโบกมือทัก นิอรได้ยินก็หันมาโบกมือแต่ไม่ได้หยุดวิ่ง ยังคงวิ่งผ่านหน้าไปอย่างช้าๆ ความคิดหนึ่งเกิดขึ้น จึงหันไปมองไปยังฐานออกกำลังกาย นิอรยังอยู่ที่นั่น พศินตัดสินใจเดินไปหานิอรที่ฐาน
“หวัดดีอรเหนื่อยไหม”
นิอรตอบ “ไม่เหนื่อย แต่หนักไม้นี่ไม่ใช่เบาๆ เลยนะ”
“ตะกี้...” พศินกำลังจะพูดพอดีเพื่อนนิอรเข้ามาทัก นิอรเอ่ยปากขอตัวไปกับเพื่อน พศินจึงได้แต่เก็บคำพูดไว้
ระหว่างเดินทางกลับบ้าน พศินเห็นนิอรกำลังเดินอยู่หน้าวัดตามรายทางที่ผ่าน เขาเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว
รุ่งเช้าที่โรงเรียน พศินทักถาม“เมื่อวานไปทำบุญหรือ”
นิอรมองหน้าอย่างไม่เข้าใจ “เปล่านี่”
“อ้าวหรือ”
“มีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าเมื่อวานเจอกันที่สวนสาธารณะ”
“ใช่ๆหนักมากไม้นั่นน่ะ เราเล่นสองสามฐานเอง ไม่ไหวแล้ว ตื่นเช้ามานี่ล้าหมดเลย” พูดจบนิอรก็หัวเราะ
เวลานั้นเสียงเพลงตามสายของโรงเรียนดังมากโดยเฉพาะที่ทั้งสองคนยืนอยู่ พศินพยายามนึกหาคำพูดที่จะบอกแก่นิอร ทั้งๆ ที่ไม่ยากเลย แต่ทำไมกลับไม่กล้า ที่สุดก็เอ่ยขึ้น “เมื่อวานเราเห็นเธอสองคนล่ะ”
“อะไร... นะ” นิอรเงี่ยหูฟังแต่ได้ยินไม่ชัด สัญญาณเตรียมเคารพธงชาติดังขึ้น “เราไปเข้าแถวก่อนนะ” ว่าแล้วก็เดินลิ่วไป
“เห็นเหมือนกับที่เห็นแว่นนั่นแหละ” พศินพูด แต่นิอรไม่ได้ยินแล้ว
เื่นี้สร้างความกังวลแก่เขามากอยากจะพูดกับรวิวาร แต่รวิวารไม่พูดกับพศินในเื่พวกนี้เลย จึงต้องไปพูดกับท็อปและอนุชิต
“ผมเจอปู่คนหนึ่งแกรู้เื่พวกนี้ดี เราไปหาแกกันดีกว่าพี่” อนุชิตสรุป
เส้นทางที่พศิน อนุชิตและท็อปใช้เดินทางไปหาปู่คนนี้ค่อนข้างสลับซับซ้อน!
เริ่มั้แ่พาหนะที่ใช้ในการเดินทางแล้ว ต้องนั่งรถเมล์สองต่อ ลงเดินเข้าซอย แล้วข้ามฟากด้วยเรือข้ามฟาก ต่อด้วยมอเตอร์ไซค์รับจ้าง แล้วขึ้นรถเมล์อีกสองต่อ ลงมาแล้วเดินไปหน้าปากซอยแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะนั่งรถมอเตอร์ไซค์อีกครั้งแล้วจอดตรงคลองเล็กๆต้องลงเดินข้ามต้นไม้ที่ใช้พาดขวางข้ามคลอง เข้าสวนแห่งหนึ่ง เดินไปตามทางเล็กแคบๆที่สังเกตว่ามีคนย่ำจนเกิดเป็ทาง
เมื่อเดินจนออกจากสวนแล้ว ก็เจอซอยตัดหน้าหลายซอยเดินเข้าซอยหนึ่งที่วกวนคดเคี้ยวไปมาราวกับเขาวงกตกว่าจะถึงก็เล่นเอาเหนื่อยกันทั้งกลุ่ม
“นั่นไงบ้านหลังสีขาวนั่น บ้านปู่แกละ” อนุชิตผู้นำทางพูดพลางชี้นิ้ว
“ชิต มึงรู้จักหมอดูคนนี้ได้ได้ไงนี่” ท็อปถาม
“หมอดูซะที่ไหนคนธรรมดา” อนุชิต
“เอ่อ แล้วมึงรู้จักได้ไง บ้านแกโคตรลี้ลับ ให้กูมาอีกสิบทีกูก็ยังมาไม่ถูก มึงจำได้ไงวะ”
“กูเคยมาตอนเด็กๆนี่กูก็ถามทางพ่อกูอีกทีให้แน่ใจ เด็กๆ กูมาแถวนี้บ่อย ว่าไปก็ไม่ค่อยเปลี่ยนเท่าไหร่”
“เปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยนกูก็ไม่มาแล้วลึกลับซับซ้อนยังกะมาหาสมบัติ” ท็อปบ่น
“เอ่อ”อนุชิตพยักหน้า
“เพื่อนพ่อมึงหรือ”ท็อปถามอีก
“นึ่มึงจะซักหาหอกอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด เป็นักข่าวหรือไงวะ” อนุชิตบ่น
พศินหัวเราะ
“ทางมันคดเคี้ยวอย่างกะเล่นเกม กูก็เลยถาม ว่าแต่เพื่อนพ่อมึงเหรอ”
“เอ่อ เพื่อนรุ่นพี่พ่อกู ปู่แกอายุซักแปดสิบได้แล้ว เดินเหินไม่สะดวกแต่ความจำดีมาก แกผ่านโลกมาเยอะ”
“แปดสิบก็โอนะต้องผ่านมาเยอะแน่ เหนียงคงยานถึงพื้น” ท็อปหัวเราะ
“มึงนี่ปากหมาชิบหายอยู่ต่อหน้าแกระวังปากมึงหน่อยนะ เดี๋ยวถูกคนแก่เตะปากแตก กูจะช่วยซ้ำ” อนุชิตประชด
พศินยิ้ม “แล้วนี่ชิตบอกแกหรือยังว่าจะมาหา”
“บอกแล้วพี่ผมมีมารยาท ไม่เหมือนไอ้ชิต”
“เชี่ยแล้วไงอะไรก็มาลงที่กู” ท็อปโพล่ง
“ก็กูรักมึงไง”อนุชิตหัวเราะบ้าง
“พี่ว่ารีบไปเถอะแดดร้อน” พศินขัด
ทั้งสามคนเดินไปถึงบ้านสีขาวเป้าหมายเป็เวลากับที่ปู่แกกำลังใช้วอล์คเกอร์พาตัวเองถึงหน้าบ้าน มีแมวขาวปลอดคลอเคลียปู่อยู่อนุชิตรีบยกมือไหว้ “สวัสดีครับปู่ ผมชิตลูกพ่อเสกที่โทรมาเมื่อวานครับ”
ท็อปและพศินไหว้ตาม
“เออ บุญรักษาเข้ามาสิ” ปู่เรียก “ประตูไม่ได้ล้อคมั้ง ตะกี้หลานข้าเพิ่งออกไปตลาด เอ็งผลักเข้ามาได้เลย”
อนุชิตผลักประตูเหล็ก พศินและท็อปเดินตามกันเข้ามา แมวขาวหลบอยู่หลังปู่
“เอ้า นั่งน้ำท่าหากินกันเอาเองนะ ข้าเดินไม่ค่อยสะดวก หลังบ้านน่ะ เอ็งเห็นป่าว ครัวบ้านข้าอยู่นอกบ้าน ตู้เย็นก็ตั้งข้างนอก ั้แ่ข้าป่วยก็ซื้อตู้เย็นใบนึง ข้าชอบนั่งนอนแถวนี้ ร่มไม้มันเยอะ” ปู่พูด เด็กๆ มองตามไปรอบบ้านที่เต็มไปด้วยไม้ใหญ่ อย่างมะม่วง หูกวาง ชมพู่ “ส่วนไอ้ขาวตัวนี้มันก็แบบนี้กลัวคน มันไม่ไปไหนอยู่บ้านทั้งวัน ปล่อยก็ไม่ไปไหน”
ปู่เห็นเด็กๆ ยังมองต้นไม้รอบบ้าน จึงพูดต่อ “ขากลับเอ็งเด็ดมะม่วง ชมพู่ติดมือกินกันสิ” ปู่บอกอย่างใจดี
“ขอบคุณครับ”อนุชิตพูดพลางยกมือไหว้
“แล้วนี่เอ็งมากันมีธุระอะไร ในโทรศัพท์เมื่อวานพูดอะไร ข้าลืมล่ะ”
“ผมกับเพื่อนอยากถามเื่ เอ่อ เริ่มต้นยังไงดี” อนุชิตเกาศีรษะพลางหันไปทางพศิน
พศินมองรุ่นน้องแล้วพูดขึ้นแทน“อย่างนี้ครับ...” แล้วก็เล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดกับแว่น เน็ตและเสริมเื่ของนิอรไปด้วย
“เข้าใจละ”ปู่ตอบ “ไม่ยากหรอก ท่าจะเกี่ยวกับ ดอพเพลแกงเกอร์ (doppelganger)คำๆ นี้มาจากภาษาเยอรมันโดย ดอพเพล (doppel) มีความหมายว่าคู่หรือทวี ส่วนคำว่า แกงเกอร์ (ganger) หมายถึงบรรพบุรุษ”
ทั้งสามคนพยักหน้าอย่างงงๆ อยู่
“มีคำเรียกอีกอย่างว่า eviltwin หรือแฝดปีศาจ ความหมายของคำนี้มีพูดกันหลายอย่างต่างกันไป พวกเอ็งรู้ป่าวอย่างการที่มีคนพบเห็นคนคนหนึ่งอยู่ในสถานที่ต่างกันในเวลาเดียวกัน เช่นอย่างที่พ่อหนุ่มคนนี้” ปู่ชี้ที่พศิน
“เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นสองคนที่สวนสาธารณะหรือหน้าวัดนั่น หรืออย่างการมองเห็นร่างของตนเองปรากฏขึ้นต่อหน้า อันนี้ก็มี ฝรั่งเขาถือว่าทั้งสองกรณีนี้เป็ลางร้าย อาจทำให้คนผู้นั้นถึงแก่ชีวิตในเวลาอันใกล้” ปู่หยุดพลางถอนใจ“แค่มันก็แค่ความเชื่อน่ะ เอ็งฟังไว้ก็แล้วกัน บางประเทศเขาก็ว่าถ้าเห็นแฝดตัวเองก็จะประสบเคราะห์กรรม อาจจะไม่ตายทันทีแต่จะค่อยๆ เจ็บป่วยและตายลงภายในหนึ่งปี”
“มีอะไรพิศดารแบบนี้ด้วยหรือครับ” อนุชิตพูดขึ้น
“ความเชื่อก็คือความเชื่อ ห้ามกันไม่ได้หรอกคนเรามีแนวโน้มจะเชื่อเื่แบบนี้อยู่แล้ว”ปู่บอกเสียงเรียบๆ
2K
